ECLI:NL:RBAMS:2025:869

vonnis RECHTBANK AMSTERDAM Afdeling Publiekrecht Teams Strafrecht Parketnummer: 13/355517-24 Datum uitspraak: 4 februari 2025 Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen: [verdachte] , geboren te [geboorteplaats] ( [geboorteland] ) op [geboortedag] 2004, wonende op het adres [woonadres] te [woonplaats] , thans gedetineerd te: [detentieadres] in [detentieplaats] . hierna: verdachte. 1Onderzoek ter terechtzitting Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 21 januari 2025. De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. N.J. Ros, en van wat verdachte en zijn raadsvrouw, mr. L.A. Heddema-Kersten, naar voren hebben gebracht. 2Tenlastelegging Aan verdachte is – kort gezegd – tenlastegelegd dat hij zich op 26 oktober 2024 in Amsterdam schuldig heeft gemaakt aan: feit 1: primair het medeplegen van een poging tot doodslag van J. [slachtoffer 1] ; subsidiair het medeplegen van een poging tot zware mishandeling van J. [slachtoffer 1] , terwijl deze J. [slachtoffer 1] (bewusteloos) op de grond lag; meer subsidiair het medeplegen van mishandeling van J. [slachtoffer 1] , terwijl deze J. [slachtoffer 1] (bewusteloos) op de grond lag; feit 2: openlijke geweldpleging tegen [slachtoffer 4] en/of J. [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3] . De volledige tenlastelegging is opgenomen in bijlage I die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd. Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad. 3 3. Waardering van het bewijs 3.1. Standpunt van het Openbaar Ministerie De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte wordt vrijgesproken van poging tot doodslag. Uit het dossier kan namelijk niet worden vastgesteld dat verdachte (voorwaardelijk) opzet had op de dood van [slachtoffer 1] (hierna: [slachtoffer 1] ). Volgens de officier van justitie kan het subsidiair ten laste gelegde wel worden bewezen. Verdachte heeft tegen het hoofd van verdachte geschopt. Door samen met de medeverdachten met enige kracht meerdere malen tegen het hoofd en het lichaam van [slachtoffer 1] te trappen terwijl hij bewusteloos op de grond lag, heeft de verdachte bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat hij [slachtoffer 1] zwaar lichamelijk letsel zou toebrengen. Deze aanmerkelijke kans heeft de verdachte ook aanvaard met zijn handelen door het geweld specifiek te richten op het hoofd van [slachtoffer 1] , dat een van de meest kwetsbare onderdelen van het lichaam is. 3.2. Standpunt van de verdediging De raadsvrouw van verdachte heeft ten aanzien van de onder feit 1 primair tenlastegelegde poging doodslag vrijspraak bepleit, omdat de verdachte geen vol opzet had op de dood van [slachtoffer 1] . Ook heeft verdachte niet bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat ten gevolge van het toegepaste geweld de dood van [slachtoffer 1] zou kunnen intreden. Ten aanzien van zowel de primair ten laste gelegde poging doodslag als de subsidiair ten laste gelegde poging zware mishandeling onder feit 1 voert de raadsvrouw aan dat het geven van een kopschop niet wettig en overtuigend kan worden bewezen, waardoor vrijspraak dient te volgen. Ook voert de raadsvrouw aan dat het medeplegen niet bewezen kan worden, nu er geen sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking. Wat de mishandeling betreft (meer subsidiair ten laste gelegd) refereert de raadsvrouw zich aan het oordeel van de rechtbank. 3.3. Oordeel van de rechtbank 3.3.1.

De rechtbank gaat op grond van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting uit van de volgende feiten en omstandigheden. De rechtbank stelt vast dat op 26 oktober 2024 in de [plaats] in Amsterdam een geweldsincident heeft plaatsgevonden. Daarbij zijn naast andere voor de rechtbank onbekend gebleven personen in ieder geval verdachte, die die avond geheel in het wit was gekleed en een wit masker op zijn voorhoofd droeg, [medeverdachte 1] (hierna: [medeverdachte 1] ), die die avond onder andere een zwart jack, een zwarte broek en een wit T-shirt droeg en [medeverdachte 2] (hierna [medeverdachte 2] ), die die avond als de ‘joker’ was geschminkt en paarse kleding droeg, betrokken geweest. De aanleiding voor de vechtpartij was dat door aangevers gelachen werd om het geschminkte gezicht van [medeverdachte 2] . Als reactie hierop is [medeverdachte 2] uit zijn auto gestapt en naar de aangevers gelopen. Meerdere personen die bij zijn groep hoorden waaronder verdachte en [medeverdachte 1] volgden [medeverdachte 2] . Op de camerabeelden (CM15 - BA bij uitrit) die de rechtbank ter zitting heeft bekeken, is te zien dat verdachte [slachtoffer 1] een vuistslag in zijn gezicht geeft, dat [medeverdachte 2] daarna slaat op het bovenlichaam van [slachtoffer 1] en dat verdachte [slachtoffer 1] daarna weer een vuistslag geeft waarna [slachtoffer 1] op de grond valt. Daarna schopt [medeverdachte 2] drie keer tegen het lichaam van [slachtoffer 1] . Hoewel op de beelden niet volledig is te zien dat verdachte vervolgens tegen het hoofd van [slachtoffer 1] schopt, leidt de rechtbank uit de schoppende beweging die zichtbaar boven de schouderhoogte van [slachtoffer 1] uitkomt af dat verdachte tegen het hoofd heeft geschopt. De rechtbank betrekt hierbij dat [slachtoffer 2] in zijn aangifte verklaart dat hij één vriend (de rechtbank begrijpt: [slachtoffer 1] ) op de grond ziet liggen, dat er drie personen bij hem stonden en dat verschillende personen tegen zijn hoofd schopten. Ook is te zien dat een voor de rechtbank onbekende persoon tegen de rug van [slachtoffer 1] trapt. Op de voorgrond is [medeverdachte 1] in gevecht met aangever [slachtoffer 2] . Te zien is dat [medeverdachte 1] twee keer met een vuist uithaalt richting [slachtoffer 2] maar mist. Vervolgens is te zien dat [medeverdachte 1] op [slachtoffer 1] – die dan bewegingloos op de grond ligt – afloopt en hem eenmaal op de borst trapt en tweemaal op zijn hoofd, trapt waarbij hij [slachtoffer 1] in het gezicht raakt. Hij maakt hierbij telkens een trappende beweging met zijn voet van boven naar beneden. Het hoofd van [slachtoffer 1] maakt als gevolg van die trappen een stuiterende beweging. Daarna is op de beelden te zien dat [slachtoffer 1] gedurende ongeveer anderhalve minuut bewusteloos op de grond ligt en ook niet reageert op zijn vriend die hem aanspreekt. 3.3.2. Vrijspraak poging doodslag Op grond van de inhoud van het dossier gaat de rechtbank ervan uit dat verdachte geen vol opzet had op de dood van [slachtoffer 1] . De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of verdachte voorwaardelijk opzet op de dood van [slachtoffer 1] heeft gehad. De rechtbank stelt voorop dat voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg – zoals hier de dood – aanwezig is als de verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat dat gevolg door zijn handelen zou intreden. De beantwoording van de vraag of een gedraging de aanmerkelijke kans op een bepaald gevolg in het leven roept, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarbij komt betekenis toe aan de aard van de gedraging en de omstandigheden waaronder deze is verricht. Het zal in alle gevallen moeten gaan om een kans die naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk is te achten. Zoals hiervoor is vastgesteld heeft verdachte eenmaal tegen het hoofd van [slachtoffer 1] geschopt. Hoewel het beeld van de schop tegen het hoofd van [slachtoffer 1] door verdachte indringend overkomt, zijn er onvoldoende aanknopingspunten voor het oordeel dat er een aanmerkelijke kans op de dood van [slachtoffer 1] bestond. De rechtbank kan namelijk niet vaststellen met welke kracht er is geschopt. Bovendien staat vast dat verdachte met gympen en dus niet met hard schoeisel heeft geschopt. Het letsel van [slachtoffer 1] brengt geen contra-indicatie mee voor het voorgaande oordeel, nu uit de medische verklaring blijkt dat [slachtoffer 1] licht traumatisch hoofd(hersen)letsel had. Hoewel het hoofd een vitaal onderdeel van het lichaam is, kan gelet op het voorgaande niet bewezen worden dat de omstandigheden zodanig waren dat een aanmerkelijke kans bestond dat [slachtoffer 1] door het handelen van de verdachte zou komen te overlijden. De rechtbank zal verdachte daarom van de primair ten laste gelegde poging tot doodslag vrijspreken. 3.3.3. Poging zware mishandeling Op grond van de inhoud van het dossier kan de rechtbank niet vaststellen dat verdachte vol opzet had op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan [slachtoffer 1] . De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of verdachte voorwaardelijk opzet had op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan [slachtoffer 1] . De rechtbank is van oordeel dat door te schoppen tegen het hoofd, de kans aanmerkelijk is te achten dat er zwaar lichamelijk letsel optreedt. Hoewel niet kan worden vastgesteld met welke kracht er is geschopt, kan de rechtbank op basis van de camerabeelden wel vaststellen dat dit met enige kracht is gebeurd. De kans dat een dergelijke schop, die – zoals uit de beelden kan worden afgeleid – op de zijkant van het hoofd is aangekomen waar zich onder meer de slaap, maar ook delen van het gezicht zoals kaak, oogkas en jukbeen bevinden, leidt tot letsel waarvoor medisch ingrijpen noodzakelijk is en/of volledig herstel niet mogelijk of zeer langdurig zal zijn, acht de rechtbank aanmerkelijk. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de gedragingen van verdachte naar hun uiterlijke verschijningsvorm kunnen worden aangemerkt als zozeer op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel gericht te zijn dat het, behoudens aanwijzingen voor het tegendeel, niet anders kan zijn dan dat verdachte de aanmerkelijke kans op het betreffende gevolg bewust heeft aanvaard. Van contra-indicaties is de rechtbank niet gebleken. De rechtbank acht de subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling daarom bewezen. 3.3.4. Medeplegen Voor een bewezenverklaring van medeplegen dient volgens vaste rechtspraak vast komen te staan dat bij het begaan van het strafbare feit sprake is geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking met een ander of anderen. Het accent ligt daarbij op de samenwerking en minder op de vraag wie welke feitelijke handelingen heeft verricht. De vraag wanneer de samenwerking zo nauw en bewust is geweest dat sprake is van medeplegen kan niet in algemene zin worden beantwoord, maar vergt een beoordeling van de concrete omstandigheden van het geval. In dit verband stelt de rechtbank voorop dat uit de bewijsmiddelen volgt dat er een groep jongens (waaronder verdachte) op [slachtoffer 1] , [slachtoffer 4] , [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] komt aflopen en geweld begint uit te oefenen. De geweldshandelingen volgen elkaar hier telkens op. Verdachte en de groep waar hij bij hoort hebben kennelijk één gemeenschappelijk doel: de confrontatie zoeken en vechten met de groep waar [slachtoffer 1] bij hoort. Verdachte en (een deel van) de rest van zijn groep zijn in elkaars bijzijn bezig met het gevecht, wisselen elkaar ook af en volgen elkaar op in het geweld. Verdachte en [medeverdachte 1] hebben zich op geen enkel moment gedistantieerd van het geweld of iets gedaan om erger te voorkomen.

7.1. Eis van de officier van justitie De officier van justitie heeft de rechtbank verzocht een gevangenisstraf voor de duur van acht maanden op te leggen, waarvan twee maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaren en aftrek van de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht. Als bijzondere voorwaarden dienen de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd in haar rapport van 15 januari 2025 te worden opgelegd. 7.2. Standpunt van de verdediging De raadsvrouw stelt dat in geval van een veroordeling voor mishandeling en openlijke geweldpleging in vereniging, geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf hoeft te volgen. De raadsvrouw verzoekt de rechtbank verdachte hooguit een gevangenisstraf op te leggen van vijf en een halve maand. Verder verzoekt de raadsvrouw de rechtbank een eventueel resterend deel voorwaardelijk aan verdachte op te leggen, en de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden aan het voorwaardelijke deel te verbinden. 7.3. Oordeel van de rechtbank De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken. De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende laten meewegen. De aard en de ernst van het feit Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling van [slachtoffer 1] en het openlijk in vereniging plegen van geweld tegen [slachtoffer 1] , [slachtoffer 4] , [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] . Verdachte heeft samen met een groep ’s nachts in een openbare parkeergarage zonder enige aanleiding geweldshandelingen verricht tegen een groep onbekende jongens. Deze jongens werden na het uitgaan overvallen door geweld zonder daar zelf enig aandeel in te hebben. Dat verdachte zijn gedrag wijt aan overvloedig alcoholgebruik is geen excuus en doet niet af aan de ernst van zijn handelingen. Dat [slachtoffer 1] bovendien niet ernstiger gewond is geraakt, is niet aan verdachte te danken. Verdachte heeft met zijn handelen op grove wijze inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van [slachtoffer 1] , [slachtoffer 4] , [slachtoffer 3] en [slachtoffer 2] . Het is daarnaast een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers van dergelijke geweldsdelicten zich nog gedurende langere tijd angstig en onveilig kunnen voelen en/of psychische gevolgen van het gebeurde kunnen ondervinden. Dat dit incident psychische impact heeft gehad op aangevers volgt ook uit hun vorderingen tot schadevergoeding. Volgens de LOVS-oriëntatiepunten geldt als uitgangspunt (bij een voltooide zware mishandeling door middel van trappen/schoppen tegen het hoofd) een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden. Bij een poging gaat daar een derde van af. In strafverzwarende zin laat de rechtbank echter meewegen dat het hier gaat om (zinloos) uitgaansgeweld dat in vereniging is gepleegd. Uitgaansgeweld heeft een enorme invloed op het veiligheidsgevoel van de samenleving in het algemeen en dat van slachtoffers en getuigen van uitgaansgeweld in het bijzonder. Persoon van de verdachte De rechtbank heeft zich rekenschap ervan gegeven dat verdachte nog jong is (20 jaar). Tegelijkertijd laat de rechtbank in strafverzwarende zin meewegen dat verdachte eerder is veroordeeld voor geweldsdelicten. De rechtbank heeft verder kennisgenomen van het over verdachte opgemaakte reclasseringsrapport van 15 januari 2025. Hieruit volgt onder andere dat er al langere tijd hulpverlening bij verdachte en zijn familie betrokken is en er diverse zorgen over hem zijn. De reclassering heeft een afweging gemaakt of toepassing gegeven zou moeten worden aan het jeugdstrafrecht en daartoe gebruik gemaakt van het zogenoemde wegingskader adolescentenstrafrecht. Daarin heeft de reclassering geen indicaties voor toepassing van het jeugdstrafrecht gesignaleerd. Uit haar onderzoek en de referenteninformatie komt naar voren dat verdachte, hoewel hij nog niet zelfredzaam is en thuis woont bij zijn moeder, niet meer ontvankelijk wordt geacht voor pedagogische begeleiding. Eerdere jeugdmaatregelen zijn mislukt en uit de informatie in het rapport komt naar voren dat verdachte een zelfbepalend karakter kent, hetgeen hij ook thuis laat zien. De reclassering heeft daarom geadviseerd het volwassenstrafrecht toe te passen en de rechtbank neemt dit advies over. Hoewel verdachte tot dusver altijd een weigerende houding heeft gehad, blijkt uit het rapport dat verdachte nu wel open staat voor gesprekken met een psycholoog. Hij zou problemen ervaren op het gebied van zijn emotioneel welzijn en dit graag met een psycholoog willen bespreken. In gesprek met de reclassering zegt verdachte moeite te hebben met het vertrouwen van mensen. De reclassering krijgt de indruk dat verdachte snel overvraagd wordt en tevens last heeft van bepaalde hulpverleningsmoeheid. Tegelijkertijd blijkt uit het rapport dat verdachte wel zijn medewerking heeft verleend aan verdiepingsdiagnostiek ten tijde van detentie. Ook blijkt dat de reclassering ziet dat, ondanks de kritische houding vanwege het eerder niet slagen van hulpverlening, verdachte nu een hulpvraag heeft en wel zijn medewerking wil verlenen aan de bijzondere voorwaarden. Ter terechtzitting heeft verdachte dit erkend en gesteld graag hulp en begeleiding te willen ontvangen. De reclassering heeft de forensische polikliniek van Fivoor opdracht gegeven om verdiepingsdiagnostiek uit te voeren. Uit de aanbevelingen van Fivoor van 9 januari 2025 blijkt dat er sprake lijkt te zijn van gewetenswroeging en besef van de problematiek bij verdachte, maar dat hij onvoldoende probleeminzicht en copingvaardigheden heeft om toekomstige problemen te voorkomen. Vanwege zijn hulpvraag en zijn huidige motivatie om zijn problemen aan te pakken, wordt hulp in de ambulante setting aangeraden. De intrinsieke motivatie die bij verdachte wordt waargenomen verhoogt de kans dat er een behandelrelatie en een behandeling op gang komt. Hoewel de ernst van de feiten en het ongeremde optreden van verdachte een grotere onvoorwaardelijke gevangenisstraf zouden rechtvaardigen dan de tijd die hij inmiddels heeft gezeten (90 dagen op het moment van deze uitspraak), vindt de rechtbank het gelet op zijn jonge leeftijd en gelet op zijn intrinsieke motivatie om via begeleiding en behandeling aan de slag te gaan met zijn problematiek, niet passend om hem een straf op te leggen die maakt dat hij nog langer gedetineerd blijft. De rechtbank betrekt hierbij ook de bij vonnis van heden aan de medeverdachte opgelegde straf die inhoudt – kort gezegd – dat deze medeverdachte niet opnieuw vast komt te zitten. De omstandigheid dat verdachte en de medeverdachte de bewuste avond samen optrokken maakt dat de rechtbank het niet passend vindt als verdachte een veel langere onvoorwaardelijke straf opgelegd zou krijgen dan zijn medeverdachte. Het feit dat verdachte, anders dan zijn medeverdachte, wel eerder is veroordeeld voor een geweldsdelict rechtvaardigt dat hij langere tijd heeft vastgezeten. De rechtbank vindt verder dat verdachte nog wel de gevolgen moet voelen van zijn handelen. Daarom vindt de rechtbank dat hij nog een forse taakstraf moet uitvoeren. De rechtbank ziet gelet op de risicofactoren die door de reclassering zijn vastgesteld en het feit dat verdachte aan zichzelf moet werken om te voorkomen dat hij in de toekomst foute keuzes maakt, aanleiding om een forse voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen. De rechtbank zal daaraan een proeftijd verbinden van twee jaar met daarbij de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden.

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing. Verklaart het onder 1 primair ten laste gelegde niet bewezen en spreekt verdachte daarvan vrij. Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4 is vermeld. Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij. Het bewezen verklaarde levert op: eendaadse samenloop van: feit 1 subsidiair: medeplegen van poging tot zware mishandeling; en feit 2: medeplegen van openlijk in vereniging geweld plegen tegen personen. Verklaart het bewezene strafbaar. Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar. Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 (zes) maanden. Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden. Bepaalt dat een gedeelte, groot 3 (drie) maanden, van deze gevangenisstraf niet ten uitvoer gelegd zal worden, tenzij later anders wordt bevolen. Stelt daarbij een proeftijd van 2 (twee) jaren vast. De tenuitvoerlegging kan worden bevolen als de veroordeelde gedurende de proeftijd niet aan de hierna vermelde algemene of bijzondere voorwaarden voldoet. Veroordeelt verdachte voorts tot een taakstraf van 120 (honderdtwintig) uren, met bevel, voor het geval dat de verdachte de taakstraf niet naar behoren heeft verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast van 60 (zestig) dagen. Stelt als algemene voorwaarden dat de veroordeelde: zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit: ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt: en, medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht, de medewerking aan huisbezoeken daaronder begrepen. Stelt als bijzondere voorwaarden: Meldplicht bij reclassering Veroordeelde meldt zich binnen drie werkdagen na het ingaan van de proeftijd bij Reclassering Nederland, [adresgegevens] . Veroordeelde blijft zich melden op de afspraken met de reclassering zo vaak en zolang de reclassering nodig vindt. Ambulante behandeling Veroordeelde laat zich behandelen door de Waag of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering. De behandeling duurt de gehele proeftijd of zoveel korter als de reclassering nodig vindt. Veroordeelde houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorgverlener geeft voor de behandeling. Ambulante begeleiding Veroordeelde laat zich begeleiden door een coach van E25 of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering. De behandeling duurt de gehele proeftijd of zoveel korter als de reclassering nodig vindt. Veroordeelde houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorgverlener geeft voor de behandeling. Begeleid wonen of maatschappelijke opvang Veroordeelde verblijft bij een begeleide woonvorm of kamertraining, of een nader te bepalen instelling voor beschermd wonen of maatschappelijke opvang, te bepalen door de reclassering. Het verblijf duurt de gehele proeftijd of zoveel korter als de reclassering nodig vindt. Veroordeelde houdt zich aan de huisregels en het dagprogramma dat de instelling in overleg met de reclassering voor hem heeft opgesteld. Dagbesteding Veroordeelde spant zich in, als hij zijn opleiding heeft afgerond, voor het vinden en behouden van betaald werk, of onbetaald werk en/of vrijetijdsbesteding, met een vaste structuur. De dagbesteding draagt bij aan het voorkomen van delictgedrag. Vorderingen benadeelde partijen en schadevergoedingsmaatregel [slachtoffer 1] Wijst de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1] toe tot een bedrag van € 1.750,- (zeventienhonderdvijftig euro) aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (26 oktober 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening. Veroordeelt verdachte hoofdelijk tot betaling van het toegewezen bedrag aan [slachtoffer 1] voornoemd. Veroordeelt verdachte voorts hoofdelijk in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil. Schadevergoedingsmaatregel [slachtoffer 1] Legt verdachte hoofdelijk de verplichting op ten behoeve van aan de Staat € 1.750,- (zeventienhonderdvijftig euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (26 oktober 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 27 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op. Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen. Bepaalt dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in zijn vordering is. [slachtoffer 4] Wijst de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 4] toe tot een bedrag van € 750,- (zevenhonderdvijftig euro) aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (26 oktober 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening. Veroordeelt verdachte hoofdelijk tot betaling van het toegewezen bedrag aan [slachtoffer 4] voornoemd. Veroordeelt verdachte voorts hoofdelijk in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil. Schadevergoedingsmaatregel [slachtoffer 4] Legt verdachte hoofdelijk de verplichting op ten behoeve van aan de Staat € 750,- (zevenhonderdvijftig euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (26 oktober 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 15 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op. Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.

vonnis RECHTBANK AMSTERDAM Afdeling Publiekrecht Teams Strafrecht Parketnummer: 13/355517-24 Datum uitspraak: 4 februari 2025 Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen: [verdachte] , geboren te [geboorteplaats] ( [geboorteland] ) op [geboortedag] 2004, wonende op het adres [woonadres] te [woonplaats] , thans gedetineerd te: [detentieadres] in [detentieplaats] . hierna: verdachte. 1Onderzoek ter terechtzitting Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 21 januari 2025. De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie, mr. N.J. Ros, en van wat verdachte en zijn raadsvrouw, mr. L.A. Heddema-Kersten, naar voren hebben gebracht. 2Tenlastelegging Aan verdachte is – kort gezegd – tenlastegelegd dat hij zich op 26 oktober 2024 in Amsterdam schuldig heeft gemaakt aan: feit 1: primair het medeplegen van een poging tot doodslag van J. [slachtoffer 1] ; subsidiair het medeplegen van een poging tot zware mishandeling van J. [slachtoffer 1] , terwijl deze J. [slachtoffer 1] (bewusteloos) op de grond lag; meer subsidiair het medeplegen van mishandeling van J. [slachtoffer 1] , terwijl deze J. [slachtoffer 1] (bewusteloos) op de grond lag; feit 2: openlijke geweldpleging tegen [slachtoffer 4] en/of J. [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] en/of [slachtoffer 3] . De volledige tenlastelegging is opgenomen in bijlage I die aan dit vonnis is gehecht en geldt als hier ingevoegd. Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten staan, zijn deze verbeterd. Verdachte is hierdoor niet in de verdediging geschaad. 3 3. Waardering van het bewijs 3.1. Standpunt van het Openbaar Ministerie De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte wordt vrijgesproken van poging tot doodslag. Uit het dossier kan namelijk niet worden vastgesteld dat verdachte (voorwaardelijk) opzet had op de dood van [slachtoffer 1] (hierna: [slachtoffer 1] ). Volgens de officier van justitie kan het subsidiair ten laste gelegde wel worden bewezen. Verdachte heeft tegen het hoofd van verdachte geschopt. Door samen met de medeverdachten met enige kracht meerdere malen tegen het hoofd en het lichaam van [slachtoffer 1] te trappen terwijl hij bewusteloos op de grond lag, heeft de verdachte bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat hij [slachtoffer 1] zwaar lichamelijk letsel zou toebrengen. Deze aanmerkelijke kans heeft de verdachte ook aanvaard met zijn handelen door het geweld specifiek te richten op het hoofd van [slachtoffer 1] , dat een van de meest kwetsbare onderdelen van het lichaam is. 3.2. Standpunt van de verdediging De raadsvrouw van verdachte heeft ten aanzien van de onder feit 1 primair tenlastegelegde poging doodslag vrijspraak bepleit, omdat de verdachte geen vol opzet had op de dood van [slachtoffer 1] . Ook heeft verdachte niet bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat ten gevolge van het toegepaste geweld de dood van [slachtoffer 1] zou kunnen intreden. Ten aanzien van zowel de primair ten laste gelegde poging doodslag als de subsidiair ten laste gelegde poging zware mishandeling onder feit 1 voert de raadsvrouw aan dat het geven van een kopschop niet wettig en overtuigend kan worden bewezen, waardoor vrijspraak dient te volgen. Ook voert de raadsvrouw aan dat het medeplegen niet bewezen kan worden, nu er geen sprake was van een nauwe en bewuste samenwerking. Wat de mishandeling betreft (meer subsidiair ten laste gelegd) refereert de raadsvrouw zich aan het oordeel van de rechtbank. 3.3. Oordeel van de rechtbank 3.3.1.

De rechtbank gaat op grond van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting uit van de volgende feiten en omstandigheden. De rechtbank stelt vast dat op 26 oktober 2024 in de [plaats] in Amsterdam een geweldsincident heeft plaatsgevonden. Daarbij zijn naast andere voor de rechtbank onbekend gebleven personen in ieder geval verdachte, die die avond geheel in het wit was gekleed en een wit masker op zijn voorhoofd droeg, [medeverdachte 1] (hierna: [medeverdachte 1] ), die die avond onder andere een zwart jack, een zwarte broek en een wit T-shirt droeg en [medeverdachte 2] (hierna [medeverdachte 2] ), die die avond als de ‘joker’ was geschminkt en paarse kleding droeg, betrokken geweest. De aanleiding voor de vechtpartij was dat door aangevers gelachen werd om het geschminkte gezicht van [medeverdachte 2] . Als reactie hierop is [medeverdachte 2] uit zijn auto gestapt en naar de aangevers gelopen. Meerdere personen die bij zijn groep hoorden waaronder verdachte en [medeverdachte 1] volgden [medeverdachte 2] . Op de camerabeelden (CM15 - BA bij uitrit) die de rechtbank ter zitting heeft bekeken, is te zien dat verdachte [slachtoffer 1] een vuistslag in zijn gezicht geeft, dat [medeverdachte 2] daarna slaat op het bovenlichaam van [slachtoffer 1] en dat verdachte [slachtoffer 1] daarna weer een vuistslag geeft waarna [slachtoffer 1] op de grond valt. Daarna schopt [medeverdachte 2] drie keer tegen het lichaam van [slachtoffer 1] . Hoewel op de beelden niet volledig is te zien dat verdachte vervolgens tegen het hoofd van [slachtoffer 1] schopt, leidt de rechtbank uit de schoppende beweging die zichtbaar boven de schouderhoogte van [slachtoffer 1] uitkomt af dat verdachte tegen het hoofd heeft geschopt. De rechtbank betrekt hierbij dat [slachtoffer 2] in zijn aangifte verklaart dat hij één vriend (de rechtbank begrijpt: [slachtoffer 1] ) op de grond ziet liggen, dat er drie personen bij hem stonden en dat verschillende personen tegen zijn hoofd schopten. Ook is te zien dat een voor de rechtbank onbekende persoon tegen de rug van [slachtoffer 1] trapt. Op de voorgrond is [medeverdachte 1] in gevecht met aangever [slachtoffer 2] . Te zien is dat [medeverdachte 1] twee keer met een vuist uithaalt richting [slachtoffer 2] maar mist. Vervolgens is te zien dat [medeverdachte 1] op [slachtoffer 1] – die dan bewegingloos op de grond ligt – afloopt en hem eenmaal op de borst trapt en tweemaal op zijn hoofd, trapt waarbij hij [slachtoffer 1] in het gezicht raakt. Hij maakt hierbij telkens een trappende beweging met zijn voet van boven naar beneden. Het hoofd van [slachtoffer 1] maakt als gevolg van die trappen een stuiterende beweging. Daarna is op de beelden te zien dat [slachtoffer 1] gedurende ongeveer anderhalve minuut bewusteloos op de grond ligt en ook niet reageert op zijn vriend die hem aanspreekt. 3.3.2. Vrijspraak poging doodslag Op grond van de inhoud van het dossier gaat de rechtbank ervan uit dat verdachte geen vol opzet had op de dood van [slachtoffer 1] . De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of verdachte voorwaardelijk opzet op de dood van [slachtoffer 1] heeft gehad. De rechtbank stelt voorop dat voorwaardelijk opzet op een bepaald gevolg – zoals hier de dood – aanwezig is als de verdachte bewust de aanmerkelijke kans heeft aanvaard dat dat gevolg door zijn handelen zou intreden. De beantwoording van de vraag of een gedraging de aanmerkelijke kans op een bepaald gevolg in het leven roept, is afhankelijk van de omstandigheden van het geval. Daarbij komt betekenis toe aan de aard van de gedraging en de omstandigheden waaronder deze is verricht. Het zal in alle gevallen moeten gaan om een kans die naar algemene ervaringsregels aanmerkelijk is te achten. Zoals hiervoor is vastgesteld heeft verdachte eenmaal tegen het hoofd van [slachtoffer 1] geschopt. Hoewel het beeld van de schop tegen het hoofd van [slachtoffer 1] door verdachte indringend overkomt, zijn er onvoldoende aanknopingspunten voor het oordeel dat er een aanmerkelijke kans op de dood van [slachtoffer 1] bestond. De rechtbank kan namelijk niet vaststellen met welke kracht er is geschopt. Bovendien staat vast dat verdachte met gympen en dus niet met hard schoeisel heeft geschopt. Het letsel van [slachtoffer 1] brengt geen contra-indicatie mee voor het voorgaande oordeel, nu uit de medische verklaring blijkt dat [slachtoffer 1] licht traumatisch hoofd(hersen)letsel had. Hoewel het hoofd een vitaal onderdeel van het lichaam is, kan gelet op het voorgaande niet bewezen worden dat de omstandigheden zodanig waren dat een aanmerkelijke kans bestond dat [slachtoffer 1] door het handelen van de verdachte zou komen te overlijden. De rechtbank zal verdachte daarom van de primair ten laste gelegde poging tot doodslag vrijspreken. 3.3.3. Poging zware mishandeling Op grond van de inhoud van het dossier kan de rechtbank niet vaststellen dat verdachte vol opzet had op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan [slachtoffer 1] . De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of verdachte voorwaardelijk opzet had op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan [slachtoffer 1] . De rechtbank is van oordeel dat door te schoppen tegen het hoofd, de kans aanmerkelijk is te achten dat er zwaar lichamelijk letsel optreedt. Hoewel niet kan worden vastgesteld met welke kracht er is geschopt, kan de rechtbank op basis van de camerabeelden wel vaststellen dat dit met enige kracht is gebeurd. De kans dat een dergelijke schop, die – zoals uit de beelden kan worden afgeleid – op de zijkant van het hoofd is aangekomen waar zich onder meer de slaap, maar ook delen van het gezicht zoals kaak, oogkas en jukbeen bevinden, leidt tot letsel waarvoor medisch ingrijpen noodzakelijk is en/of volledig herstel niet mogelijk of zeer langdurig zal zijn, acht de rechtbank aanmerkelijk. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de gedragingen van verdachte naar hun uiterlijke verschijningsvorm kunnen worden aangemerkt als zozeer op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel gericht te zijn dat het, behoudens aanwijzingen voor het tegendeel, niet anders kan zijn dan dat verdachte de aanmerkelijke kans op het betreffende gevolg bewust heeft aanvaard. Van contra-indicaties is de rechtbank niet gebleken. De rechtbank acht de subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling daarom bewezen. 3.3.4. Medeplegen Voor een bewezenverklaring van medeplegen dient volgens vaste rechtspraak vast komen te staan dat bij het begaan van het strafbare feit sprake is geweest van een voldoende nauwe en bewuste samenwerking met een ander of anderen. Het accent ligt daarbij op de samenwerking en minder op de vraag wie welke feitelijke handelingen heeft verricht. De vraag wanneer de samenwerking zo nauw en bewust is geweest dat sprake is van medeplegen kan niet in algemene zin worden beantwoord, maar vergt een beoordeling van de concrete omstandigheden van het geval. In dit verband stelt de rechtbank voorop dat uit de bewijsmiddelen volgt dat er een groep jongens (waaronder verdachte) op [slachtoffer 1] , [slachtoffer 4] , [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] komt aflopen en geweld begint uit te oefenen. De geweldshandelingen volgen elkaar hier telkens op. Verdachte en de groep waar hij bij hoort hebben kennelijk één gemeenschappelijk doel: de confrontatie zoeken en vechten met de groep waar [slachtoffer 1] bij hoort. Verdachte en (een deel van) de rest van zijn groep zijn in elkaars bijzijn bezig met het gevecht, wisselen elkaar ook af en volgen elkaar op in het geweld. Verdachte en [medeverdachte 1] hebben zich op geen enkel moment gedistantieerd van het geweld of iets gedaan om erger te voorkomen.

7.1. Eis van de officier van justitie De officier van justitie heeft de rechtbank verzocht een gevangenisstraf voor de duur van acht maanden op te leggen, waarvan twee maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaren en aftrek van de tijd die verdachte in voorarrest heeft doorgebracht. Als bijzondere voorwaarden dienen de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd in haar rapport van 15 januari 2025 te worden opgelegd. 7.2. Standpunt van de verdediging De raadsvrouw stelt dat in geval van een veroordeling voor mishandeling en openlijke geweldpleging in vereniging, geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf hoeft te volgen. De raadsvrouw verzoekt de rechtbank verdachte hooguit een gevangenisstraf op te leggen van vijf en een halve maand. Verder verzoekt de raadsvrouw de rechtbank een eventueel resterend deel voorwaardelijk aan verdachte op te leggen, en de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden aan het voorwaardelijke deel te verbinden. 7.3. Oordeel van de rechtbank De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals daarvan ter terechtzitting is gebleken. De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende laten meewegen. De aard en de ernst van het feit Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan een poging tot zware mishandeling van [slachtoffer 1] en het openlijk in vereniging plegen van geweld tegen [slachtoffer 1] , [slachtoffer 4] , [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] . Verdachte heeft samen met een groep ’s nachts in een openbare parkeergarage zonder enige aanleiding geweldshandelingen verricht tegen een groep onbekende jongens. Deze jongens werden na het uitgaan overvallen door geweld zonder daar zelf enig aandeel in te hebben. Dat verdachte zijn gedrag wijt aan overvloedig alcoholgebruik is geen excuus en doet niet af aan de ernst van zijn handelingen. Dat [slachtoffer 1] bovendien niet ernstiger gewond is geraakt, is niet aan verdachte te danken. Verdachte heeft met zijn handelen op grove wijze inbreuk gemaakt op de lichamelijke integriteit van [slachtoffer 1] , [slachtoffer 4] , [slachtoffer 3] en [slachtoffer 2] . Het is daarnaast een feit van algemene bekendheid dat slachtoffers van dergelijke geweldsdelicten zich nog gedurende langere tijd angstig en onveilig kunnen voelen en/of psychische gevolgen van het gebeurde kunnen ondervinden. Dat dit incident psychische impact heeft gehad op aangevers volgt ook uit hun vorderingen tot schadevergoeding. Volgens de LOVS-oriëntatiepunten geldt als uitgangspunt (bij een voltooide zware mishandeling door middel van trappen/schoppen tegen het hoofd) een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden. Bij een poging gaat daar een derde van af. In strafverzwarende zin laat de rechtbank echter meewegen dat het hier gaat om (zinloos) uitgaansgeweld dat in vereniging is gepleegd. Uitgaansgeweld heeft een enorme invloed op het veiligheidsgevoel van de samenleving in het algemeen en dat van slachtoffers en getuigen van uitgaansgeweld in het bijzonder. Persoon van de verdachte De rechtbank heeft zich rekenschap ervan gegeven dat verdachte nog jong is (20 jaar). Tegelijkertijd laat de rechtbank in strafverzwarende zin meewegen dat verdachte eerder is veroordeeld voor geweldsdelicten. De rechtbank heeft verder kennisgenomen van het over verdachte opgemaakte reclasseringsrapport van 15 januari 2025. Hieruit volgt onder andere dat er al langere tijd hulpverlening bij verdachte en zijn familie betrokken is en er diverse zorgen over hem zijn. De reclassering heeft een afweging gemaakt of toepassing gegeven zou moeten worden aan het jeugdstrafrecht en daartoe gebruik gemaakt van het zogenoemde wegingskader adolescentenstrafrecht. Daarin heeft de reclassering geen indicaties voor toepassing van het jeugdstrafrecht gesignaleerd. Uit haar onderzoek en de referenteninformatie komt naar voren dat verdachte, hoewel hij nog niet zelfredzaam is en thuis woont bij zijn moeder, niet meer ontvankelijk wordt geacht voor pedagogische begeleiding. Eerdere jeugdmaatregelen zijn mislukt en uit de informatie in het rapport komt naar voren dat verdachte een zelfbepalend karakter kent, hetgeen hij ook thuis laat zien. De reclassering heeft daarom geadviseerd het volwassenstrafrecht toe te passen en de rechtbank neemt dit advies over. Hoewel verdachte tot dusver altijd een weigerende houding heeft gehad, blijkt uit het rapport dat verdachte nu wel open staat voor gesprekken met een psycholoog. Hij zou problemen ervaren op het gebied van zijn emotioneel welzijn en dit graag met een psycholoog willen bespreken. In gesprek met de reclassering zegt verdachte moeite te hebben met het vertrouwen van mensen. De reclassering krijgt de indruk dat verdachte snel overvraagd wordt en tevens last heeft van bepaalde hulpverleningsmoeheid. Tegelijkertijd blijkt uit het rapport dat verdachte wel zijn medewerking heeft verleend aan verdiepingsdiagnostiek ten tijde van detentie. Ook blijkt dat de reclassering ziet dat, ondanks de kritische houding vanwege het eerder niet slagen van hulpverlening, verdachte nu een hulpvraag heeft en wel zijn medewerking wil verlenen aan de bijzondere voorwaarden. Ter terechtzitting heeft verdachte dit erkend en gesteld graag hulp en begeleiding te willen ontvangen. De reclassering heeft de forensische polikliniek van Fivoor opdracht gegeven om verdiepingsdiagnostiek uit te voeren. Uit de aanbevelingen van Fivoor van 9 januari 2025 blijkt dat er sprake lijkt te zijn van gewetenswroeging en besef van de problematiek bij verdachte, maar dat hij onvoldoende probleeminzicht en copingvaardigheden heeft om toekomstige problemen te voorkomen. Vanwege zijn hulpvraag en zijn huidige motivatie om zijn problemen aan te pakken, wordt hulp in de ambulante setting aangeraden. De intrinsieke motivatie die bij verdachte wordt waargenomen verhoogt de kans dat er een behandelrelatie en een behandeling op gang komt. Hoewel de ernst van de feiten en het ongeremde optreden van verdachte een grotere onvoorwaardelijke gevangenisstraf zouden rechtvaardigen dan de tijd die hij inmiddels heeft gezeten (90 dagen op het moment van deze uitspraak), vindt de rechtbank het gelet op zijn jonge leeftijd en gelet op zijn intrinsieke motivatie om via begeleiding en behandeling aan de slag te gaan met zijn problematiek, niet passend om hem een straf op te leggen die maakt dat hij nog langer gedetineerd blijft. De rechtbank betrekt hierbij ook de bij vonnis van heden aan de medeverdachte opgelegde straf die inhoudt – kort gezegd – dat deze medeverdachte niet opnieuw vast komt te zitten. De omstandigheid dat verdachte en de medeverdachte de bewuste avond samen optrokken maakt dat de rechtbank het niet passend vindt als verdachte een veel langere onvoorwaardelijke straf opgelegd zou krijgen dan zijn medeverdachte. Het feit dat verdachte, anders dan zijn medeverdachte, wel eerder is veroordeeld voor een geweldsdelict rechtvaardigt dat hij langere tijd heeft vastgezeten. De rechtbank vindt verder dat verdachte nog wel de gevolgen moet voelen van zijn handelen. Daarom vindt de rechtbank dat hij nog een forse taakstraf moet uitvoeren. De rechtbank ziet gelet op de risicofactoren die door de reclassering zijn vastgesteld en het feit dat verdachte aan zichzelf moet werken om te voorkomen dat hij in de toekomst foute keuzes maakt, aanleiding om een forse voorwaardelijke gevangenisstraf op te leggen. De rechtbank zal daaraan een proeftijd verbinden van twee jaar met daarbij de door de reclassering geadviseerde bijzondere voorwaarden.

De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing. Verklaart het onder 1 primair ten laste gelegde niet bewezen en spreekt verdachte daarvan vrij. Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 4 is vermeld. Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij. Het bewezen verklaarde levert op: eendaadse samenloop van: feit 1 subsidiair: medeplegen van poging tot zware mishandeling; en feit 2: medeplegen van openlijk in vereniging geweld plegen tegen personen. Verklaart het bewezene strafbaar. Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar. Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 6 (zes) maanden. Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden. Bepaalt dat een gedeelte, groot 3 (drie) maanden, van deze gevangenisstraf niet ten uitvoer gelegd zal worden, tenzij later anders wordt bevolen. Stelt daarbij een proeftijd van 2 (twee) jaren vast. De tenuitvoerlegging kan worden bevolen als de veroordeelde gedurende de proeftijd niet aan de hierna vermelde algemene of bijzondere voorwaarden voldoet. Veroordeelt verdachte voorts tot een taakstraf van 120 (honderdtwintig) uren, met bevel, voor het geval dat de verdachte de taakstraf niet naar behoren heeft verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast van 60 (zestig) dagen. Stelt als algemene voorwaarden dat de veroordeelde: zich voor het einde van de proeftijd niet schuldig maakt aan een strafbaar feit: ten behoeve van het vaststellen van zijn identiteit medewerking verleent aan het nemen van een of meer vingerafdrukken of een identiteitsbewijs als bedoeld in artikel 1 van de Wet op de identificatieplicht ter inzage aanbiedt: en, medewerking verleent aan het reclasseringstoezicht, bedoeld in artikel 14c, zesde lid, van het Wetboek van Strafrecht, de medewerking aan huisbezoeken daaronder begrepen. Stelt als bijzondere voorwaarden: Meldplicht bij reclassering Veroordeelde meldt zich binnen drie werkdagen na het ingaan van de proeftijd bij Reclassering Nederland, [adresgegevens] . Veroordeelde blijft zich melden op de afspraken met de reclassering zo vaak en zolang de reclassering nodig vindt. Ambulante behandeling Veroordeelde laat zich behandelen door de Waag of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering. De behandeling duurt de gehele proeftijd of zoveel korter als de reclassering nodig vindt. Veroordeelde houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorgverlener geeft voor de behandeling. Ambulante begeleiding Veroordeelde laat zich begeleiden door een coach van E25 of een soortgelijke zorgverlener, te bepalen door de reclassering. De behandeling duurt de gehele proeftijd of zoveel korter als de reclassering nodig vindt. Veroordeelde houdt zich aan de huisregels en de aanwijzingen die de zorgverlener geeft voor de behandeling. Begeleid wonen of maatschappelijke opvang Veroordeelde verblijft bij een begeleide woonvorm of kamertraining, of een nader te bepalen instelling voor beschermd wonen of maatschappelijke opvang, te bepalen door de reclassering. Het verblijf duurt de gehele proeftijd of zoveel korter als de reclassering nodig vindt. Veroordeelde houdt zich aan de huisregels en het dagprogramma dat de instelling in overleg met de reclassering voor hem heeft opgesteld. Dagbesteding Veroordeelde spant zich in, als hij zijn opleiding heeft afgerond, voor het vinden en behouden van betaald werk, of onbetaald werk en/of vrijetijdsbesteding, met een vaste structuur. De dagbesteding draagt bij aan het voorkomen van delictgedrag. Vorderingen benadeelde partijen en schadevergoedingsmaatregel [slachtoffer 1] Wijst de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1] toe tot een bedrag van € 1.750,- (zeventienhonderdvijftig euro) aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (26 oktober 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening. Veroordeelt verdachte hoofdelijk tot betaling van het toegewezen bedrag aan [slachtoffer 1] voornoemd. Veroordeelt verdachte voorts hoofdelijk in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil. Schadevergoedingsmaatregel [slachtoffer 1] Legt verdachte hoofdelijk de verplichting op ten behoeve van aan de Staat € 1.750,- (zeventienhonderdvijftig euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (26 oktober 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 27 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op. Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen. Bepaalt dat de benadeelde partij voor het overige niet-ontvankelijk in zijn vordering is. [slachtoffer 4] Wijst de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 4] toe tot een bedrag van € 750,- (zevenhonderdvijftig euro) aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (26 oktober 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening. Veroordeelt verdachte hoofdelijk tot betaling van het toegewezen bedrag aan [slachtoffer 4] voornoemd. Veroordeelt verdachte voorts hoofdelijk in de kosten door de benadeelde partij gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, tot op heden begroot op nihil. Schadevergoedingsmaatregel [slachtoffer 4] Legt verdachte hoofdelijk de verplichting op ten behoeve van aan de Staat € 750,- (zevenhonderdvijftig euro) te betalen, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade (26 oktober 2024) tot aan de dag van de algehele voldoening. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 15 dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op. Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte aan een van genoemde betalingsverplichtingen heeft voldaan, daarmee de andere is vervallen.

In tegendeel: ze besloten in deze gevechtsconfrontatie allebei tegen dan wel op het hoofd van [slachtoffer 1] te schoppen en trappen, terwijl [slachtoffer 1] (bewusteloos) op de grond lag. De rechtbank is gelet hierop van oordeel dat verdachte nauw en bewust met een ander heeft samengewerkt en een wezenlijke en substantiële bijdrage aan het toegepaste geweld heeft geleverd. De rechtbank acht op grond van het voorgaande bewezen dat verdachte zich samen met een ander schuldig heeft gemaakt aan de onder feit 1 subsidiair tenlastegelegde poging tot zware mishandeling van [slachtoffer 1] . 3.3.5. Openlijke geweldpleging Voor een bewezenverklaring van openlijke geweldpleging is onder andere vereist dat de verdachte een voldoende significante en wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het geweld (van de groep). De rechtbank heeft hierboven al vastgesteld dat verdachte (op de parkeerplaats, zijnde een voor het publiek toegankelijke plaats) geweld heeft gebruikt tegen [slachtoffer 1] . Daarnaast is ook door de medeverdachte(n) geweld toegepast tegen [slachtoffer 1] en de andere aangevers, zoals onder meer blijkt uit de ter zitting bekeken camerabeelden en de beschrijving van andere camerabeelden waarop geweldshandelingen van een grotere afstand te zien zijn. Aangever [slachtoffer 2] verklaart dat er iemand op zijn hoofd sloeg. Aangevers [slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] verklaren beiden ook geslagen te zijn. De rechtbank constateert aan de hand van het dossier dan ook – in tegenstelling tot de verdediging – dat de door de groep van verdachte gepleegde geweldshandelingen elkaar hebben afgewisseld en gericht waren tegen alle aangevers ( [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] , [slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] ). Aangevers bevonden zich zonder aanleiding opeens in een explosie van geweld, toegepast door verdachte en de groep waar hij toe behoorde. De rechtbank is van oordeel dat verdachte een voldoende significante en wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het geweld dat tegen [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] , [slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] werd gebruikt. Bij openlijke geweldpleging in vereniging maakt het in beginsel niet uit wie welk geweld tegen welk specifieke persoon heeft gebruikt, zodat het geweld gepleegd door de medeverdachten ook voor rekening van verdachte komt. Gelet hierop acht de rechtbank de onder feit twee tenlastegelegde openlijke geweldpleging bewezen. 4Bewezenverklaring De rechtbank acht op grond van de in bijlage II vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte: Ten aanzien feit 1, subsidiair: op 26 oktober 2024 te Amsterdam, tezamen en in vereniging met een ander, ter uitvoering van het door verdachte en zijn mededader voorgenomen misdrijf om aan J. [slachtoffer 1] , opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, die [slachtoffer 1] meermaals, althans (met kracht) heeft getrapt/geschopt op/tegen het hoofd, terwijl die [slachtoffer 1] (bewusteloos) op de grond lag, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid; Ten aanzien van feit 2: op 26 oktober 2024 te Amsterdam, openlijk, te weten, in de [plaats] in vereniging geweld heeft gepleegd tegen meerdere personen, te weten: [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] , door voornoemde personen (met kracht) meermaals, althans eenmaal (met kracht):- te stompen/slaan in/op/tegen het gezicht en/of hoofd, althans het (boven)lichaam en- vervolgens terwijl voornoemde persoon [slachtoffer 1] zich op de grond bevond te schoppen/trappen op/tegen het lichaam. 5Strafbaarheid van de feiten De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden. 6Strafbaarheid van verdachte Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.

Strafoplegging Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf van zes maanden, waarvan drie maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren en met aftrek van het voorarrest passend en geboden. Daarnaast acht de rechtbank een onvoorwaardelijke taakstraf van 120 uur eveneens passend en geboden en zal zij die ook aan verdachte opleggen. Gelet op deze strafoplegging zal de rechtbank de voorlopige hechtenis opheffen. 8Ten aanzien van de benadeelde partijen en de schadevergoedingsmaatregel 8.1. Vorderingen Als benadeelde partijen hebben zich in het geding gevoegd: [slachtoffer 1] vordert een bedrag van € 3.000,- ter vergoeding van de immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. [slachtoffer 4] vordert een bedrag van € 3.000,- ter vergoeding van de immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. [slachtoffer 3] vordert een bedrag van € 1.265,- ter vergoeding van de materiële schade (bestaande uit opgedane studievertraging van een half jaar) en € 3.000,- ter vergoeding van de immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. [slachtoffer 2] vordert een bedrag van € 38,40 ter vergoeding van de materiële schade (bestaande uit reparatie van zijn jas en trui). Daarnaast vordert hij € 300,- ter vergoeding van de immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. 8.2. Standpunt van de officier van justitie Ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 2] voor wat betreft de materiële schade heeft de officier van justitie zich op het standpunt gesteld dat deze niet ontvankelijk dient te worden verklaard, nu dit onvoldoende is onderbouwd. Voor het overige kan de vordering worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente en met toepassing van de schadevergoedingsmaatregel. De officier van justitie heeft zich ten aanzien van de overige vorderingen op het standpunt gesteld dat de vorderingen geheel kunnen worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente en met toepassing van de schadevergoedingsmaatregel. 8.3. Standpunt van de verdediging Ten aanzien van de vorderingen van [slachtoffer 2] , [slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] heeft de raadsvrouw verzocht de vorderingen af te wijzen, danwel niet ontvankelijk te verklaren. Ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 1] heeft de raadsvrouw de rechtbank verzocht gebruik te maken van haar schattingsbevoegdheid en de gevorderde immateriële schade te matigen tot een bedrag van hooguit € 1.000,-. 8.4. Oordeel van de rechtbank [slachtoffer 1] De rechtbank stelt vast dat aan de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit lichamelijk en geestelijk letsel heeft opgelopen en er een ernstige inbreuk is gepleegd op zijn persoonlijke levenssfeer en zijn lichamelijke integriteit. De hoogte van de vordering is ter terechtzitting betwist. Op grond van de door de benadeelde partij gestelde omstandigheden: de lichamelijke pijn en hinder die de benadeelde partij heeft ondervonden, de gestelde slaapproblemen, nachtmerries en angstklachten waarvoor inmiddels een verwijzing naar een specialist in verband met een mogelijk trauma als gevolg van het bewezenverklaarde heeft plaatsgevonden, en rekening houdend met de vergoedingen die in soortgelijke zaken worden toegekend, begroot de rechtbank de immateriële schadevergoeding naar billijkheid op € 1.750,- (zegge: zeventienhonderdvijftig euro), vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd (26 oktober 2024). De benadeelde partij zal in het overige van de vordering tot schadevergoeding niet-ontvankelijk worden verklaard. De behandeling van dit deel van de vordering levert een onevenredige belasting van het strafgeding op omdat het toelaten van nadere bewijslevering zou betekenen dat de behandeling van de strafzaak moet worden aangehouden. De benadeelde partij kan dit deel van zijn vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen. Voorts dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken, tot op heden begroot op nihil. In het belang van [slachtoffer 1] voornoemd wordt, als waarborg voor betaling aan laatstgenoemde, de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd. Daarnaast wordt verdachte hoofdelijk veroordeeld het toegewezen bedrag te betalen. Dit betekent dat verdachte tegenover de benadeelde partij voor dat hele bedrag aansprakelijk is. Indien een mededader een deel van het bedrag betaalt, is verdachte niet langer gehouden om dat deel te betalen (en vice versa). [slachtoffer 4] De rechtbank stelt vast dat aan de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit lichamelijk en geestelijk letsel heeft opgelopen en er een ernstige inbreuk is gepleegd op zijn persoonlijke levenssfeer en zijn lichamelijke integriteit. De door de benadeelde partij gevorderde vergoeding van immateriële schade acht de rechtbank toewijsbaar tot een bedrag van € 750,-, gelet op de onderbouwing en de hoogte van de schadevergoedingen die in min of meer vergelijkbare gevallen in de rechtspraak worden toegekend. Dit bedrag is lager vastgesteld dan bij [slachtoffer 1] , omdat het geweld tegen [slachtoffer 1] en daarmee de aangenomen impact forser is dan bij de overige benadeelde partijen. Deze schade staat ook in een voldoende verband met het bewezenverklaarde handelen van verdachte, zodat ook sprake is van schade die rechtstreeks is toegebracht door het bewezenverklaarde feit. Het bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd (26 oktober 2024). Voor het overige deel van de immateriële schade zal de rechtbank de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren. De behandeling van dit deel van de vordering levert een onevenredige belasting van het strafgeding op omdat het toelaten van nadere bewijslevering zou betekenen dat de behandeling van de strafzaak moet worden aangehouden.

In tegendeel: ze besloten in deze gevechtsconfrontatie allebei tegen dan wel op het hoofd van [slachtoffer 1] te schoppen en trappen, terwijl [slachtoffer 1] (bewusteloos) op de grond lag. De rechtbank is gelet hierop van oordeel dat verdachte nauw en bewust met een ander heeft samengewerkt en een wezenlijke en substantiële bijdrage aan het toegepaste geweld heeft geleverd. De rechtbank acht op grond van het voorgaande bewezen dat verdachte zich samen met een ander schuldig heeft gemaakt aan de onder feit 1 subsidiair tenlastegelegde poging tot zware mishandeling van [slachtoffer 1] . 3.3.5. Openlijke geweldpleging Voor een bewezenverklaring van openlijke geweldpleging is onder andere vereist dat de verdachte een voldoende significante en wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het geweld (van de groep). De rechtbank heeft hierboven al vastgesteld dat verdachte (op de parkeerplaats, zijnde een voor het publiek toegankelijke plaats) geweld heeft gebruikt tegen [slachtoffer 1] . Daarnaast is ook door de medeverdachte(n) geweld toegepast tegen [slachtoffer 1] en de andere aangevers, zoals onder meer blijkt uit de ter zitting bekeken camerabeelden en de beschrijving van andere camerabeelden waarop geweldshandelingen van een grotere afstand te zien zijn. Aangever [slachtoffer 2] verklaart dat er iemand op zijn hoofd sloeg. Aangevers [slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] verklaren beiden ook geslagen te zijn. De rechtbank constateert aan de hand van het dossier dan ook – in tegenstelling tot de verdediging – dat de door de groep van verdachte gepleegde geweldshandelingen elkaar hebben afgewisseld en gericht waren tegen alle aangevers ( [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] , [slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] ). Aangevers bevonden zich zonder aanleiding opeens in een explosie van geweld, toegepast door verdachte en de groep waar hij toe behoorde. De rechtbank is van oordeel dat verdachte een voldoende significante en wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het geweld dat tegen [slachtoffer 1] , [slachtoffer 2] , [slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] werd gebruikt. Bij openlijke geweldpleging in vereniging maakt het in beginsel niet uit wie welk geweld tegen welk specifieke persoon heeft gebruikt, zodat het geweld gepleegd door de medeverdachten ook voor rekening van verdachte komt. Gelet hierop acht de rechtbank de onder feit twee tenlastegelegde openlijke geweldpleging bewezen. 4Bewezenverklaring De rechtbank acht op grond van de in bijlage II vervatte bewijsmiddelen bewezen dat verdachte: Ten aanzien feit 1, subsidiair: op 26 oktober 2024 te Amsterdam, tezamen en in vereniging met een ander, ter uitvoering van het door verdachte en zijn mededader voorgenomen misdrijf om aan J. [slachtoffer 1] , opzettelijk zwaar lichamelijk letsel toe te brengen, die [slachtoffer 1] meermaals, althans (met kracht) heeft getrapt/geschopt op/tegen het hoofd, terwijl die [slachtoffer 1] (bewusteloos) op de grond lag, terwijl de uitvoering van dat voorgenomen misdrijf niet is voltooid; Ten aanzien van feit 2: op 26 oktober 2024 te Amsterdam, openlijk, te weten, in de [plaats] in vereniging geweld heeft gepleegd tegen meerdere personen, te weten: [slachtoffer 4] en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en [slachtoffer 3] , door voornoemde personen (met kracht) meermaals, althans eenmaal (met kracht):- te stompen/slaan in/op/tegen het gezicht en/of hoofd, althans het (boven)lichaam en- vervolgens terwijl voornoemde persoon [slachtoffer 1] zich op de grond bevond te schoppen/trappen op/tegen het lichaam. 5Strafbaarheid van de feiten De bewezen geachte feiten zijn volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden. 6Strafbaarheid van verdachte Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.

Strafoplegging Alles afwegende acht de rechtbank een gevangenisstraf van zes maanden, waarvan drie maanden voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaren en met aftrek van het voorarrest passend en geboden. Daarnaast acht de rechtbank een onvoorwaardelijke taakstraf van 120 uur eveneens passend en geboden en zal zij die ook aan verdachte opleggen. Gelet op deze strafoplegging zal de rechtbank de voorlopige hechtenis opheffen. 8Ten aanzien van de benadeelde partijen en de schadevergoedingsmaatregel 8.1. Vorderingen Als benadeelde partijen hebben zich in het geding gevoegd: [slachtoffer 1] vordert een bedrag van € 3.000,- ter vergoeding van de immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. [slachtoffer 4] vordert een bedrag van € 3.000,- ter vergoeding van de immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. [slachtoffer 3] vordert een bedrag van € 1.265,- ter vergoeding van de materiële schade (bestaande uit opgedane studievertraging van een half jaar) en € 3.000,- ter vergoeding van de immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. [slachtoffer 2] vordert een bedrag van € 38,40 ter vergoeding van de materiële schade (bestaande uit reparatie van zijn jas en trui). Daarnaast vordert hij € 300,- ter vergoeding van de immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf de datum waarop de schade is ontstaan en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. 8.2. Standpunt van de officier van justitie Ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 2] voor wat betreft de materiële schade heeft de officier van justitie zich op het standpunt gesteld dat deze niet ontvankelijk dient te worden verklaard, nu dit onvoldoende is onderbouwd. Voor het overige kan de vordering worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente en met toepassing van de schadevergoedingsmaatregel. De officier van justitie heeft zich ten aanzien van de overige vorderingen op het standpunt gesteld dat de vorderingen geheel kunnen worden toegewezen, vermeerderd met de wettelijke rente en met toepassing van de schadevergoedingsmaatregel. 8.3. Standpunt van de verdediging Ten aanzien van de vorderingen van [slachtoffer 2] , [slachtoffer 4] en [slachtoffer 3] heeft de raadsvrouw verzocht de vorderingen af te wijzen, danwel niet ontvankelijk te verklaren. Ten aanzien van de vordering van [slachtoffer 1] heeft de raadsvrouw de rechtbank verzocht gebruik te maken van haar schattingsbevoegdheid en de gevorderde immateriële schade te matigen tot een bedrag van hooguit € 1.000,-. 8.4. Oordeel van de rechtbank [slachtoffer 1] De rechtbank stelt vast dat aan de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit lichamelijk en geestelijk letsel heeft opgelopen en er een ernstige inbreuk is gepleegd op zijn persoonlijke levenssfeer en zijn lichamelijke integriteit. De hoogte van de vordering is ter terechtzitting betwist. Op grond van de door de benadeelde partij gestelde omstandigheden: de lichamelijke pijn en hinder die de benadeelde partij heeft ondervonden, de gestelde slaapproblemen, nachtmerries en angstklachten waarvoor inmiddels een verwijzing naar een specialist in verband met een mogelijk trauma als gevolg van het bewezenverklaarde heeft plaatsgevonden, en rekening houdend met de vergoedingen die in soortgelijke zaken worden toegekend, begroot de rechtbank de immateriële schadevergoeding naar billijkheid op € 1.750,- (zegge: zeventienhonderdvijftig euro), vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd (26 oktober 2024). De benadeelde partij zal in het overige van de vordering tot schadevergoeding niet-ontvankelijk worden verklaard. De behandeling van dit deel van de vordering levert een onevenredige belasting van het strafgeding op omdat het toelaten van nadere bewijslevering zou betekenen dat de behandeling van de strafzaak moet worden aangehouden. De benadeelde partij kan dit deel van zijn vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen. Voorts dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken, tot op heden begroot op nihil. In het belang van [slachtoffer 1] voornoemd wordt, als waarborg voor betaling aan laatstgenoemde, de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd. Daarnaast wordt verdachte hoofdelijk veroordeeld het toegewezen bedrag te betalen. Dit betekent dat verdachte tegenover de benadeelde partij voor dat hele bedrag aansprakelijk is. Indien een mededader een deel van het bedrag betaalt, is verdachte niet langer gehouden om dat deel te betalen (en vice versa). [slachtoffer 4] De rechtbank stelt vast dat aan de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit lichamelijk en geestelijk letsel heeft opgelopen en er een ernstige inbreuk is gepleegd op zijn persoonlijke levenssfeer en zijn lichamelijke integriteit. De door de benadeelde partij gevorderde vergoeding van immateriële schade acht de rechtbank toewijsbaar tot een bedrag van € 750,-, gelet op de onderbouwing en de hoogte van de schadevergoedingen die in min of meer vergelijkbare gevallen in de rechtspraak worden toegekend. Dit bedrag is lager vastgesteld dan bij [slachtoffer 1] , omdat het geweld tegen [slachtoffer 1] en daarmee de aangenomen impact forser is dan bij de overige benadeelde partijen. Deze schade staat ook in een voldoende verband met het bewezenverklaarde handelen van verdachte, zodat ook sprake is van schade die rechtstreeks is toegebracht door het bewezenverklaarde feit. Het bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd (26 oktober 2024). Voor het overige deel van de immateriële schade zal de rechtbank de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren. De behandeling van dit deel van de vordering levert een onevenredige belasting van het strafgeding op omdat het toelaten van nadere bewijslevering zou betekenen dat de behandeling van de strafzaak moet worden aangehouden.

De benadeelde partij kan dit deel van zijn vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen. Voorts dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken, tot op heden begroot op nihil. In het belang van [slachtoffer 4] voornoemd wordt, als extra waarborg voor betaling aan laatstgenoemde, de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd. Daarnaast wordt verdachte hoofdelijk veroordeeld tot betaling van het toegewezen bedrag. Dit betekent dat verdachte tegenover de benadeelde partij voor dat hele bedrag aansprakelijk is. Indien een mededader een deel van het bedrag betaalt, is verdachte niet langer gehouden om dat deel te betalen (en vice versa). [slachtoffer 3] Materiële schade vordert een bedrag van € 1.265,- vanwege een half jaar studievertraging. Hij heeft ter onderbouwing een brief van de studentendecaan overgelegd, waaruit blijkt dat het oplopen van studievertraging door benadeelde naar het oordeel van de rechtbank aannemelijk is. Daarnaast blijkt uit de website van DUO dat het collegegeld voor het collegejaar 2024/2025 € 2.530,- betreft. Een half jaar studievertraging komt dan op € 1.265,-uit. De rechtbank zal dit bedrag toewijzen. Immateriële schade De rechtbank stelt vast dat aan de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit lichamelijk en geestelijk letsel heeft opgelopen en er een ernstige inbreuk is gepleegd op zijn persoonlijke levenssfeer en zijn lichamelijke integriteit. De door de benadeelde gevorderde vergoeding van immateriële schade acht de rechtbank toewijsbaar tot een bedrag van € 750,-, gelet op de onderbouwing en de hoogte van de schadevergoedingen die in min of meer vergelijkbare gevallen in de rechtspraak worden toegekend. Dit bedrag is lager vastgesteld dan bij [slachtoffer 1] , omdat het geweld tegen [slachtoffer 1] en daarmee de aangenomen impact forser is dan bij de overige benadeelde partijen. Deze schade staat ook in een voldoende verband met het bewezenverklaarde handelen van verdachte, zodat ook sprake is van schade die rechtstreeks is toegebracht door het bewezenverklaarde feit. Het bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd (26 oktober 2024). Voor het overige deel van de immateriële schade zal de rechtbank de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren. De behandeling van dit deel van de vordering levert een onevenredige belasting van het strafgeding op omdat het toelaten van nadere bewijslevering zou betekenen dat de behandeling van de strafzaak moet worden aangehouden. De benadeelde partij kan dit deel van zijn vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen. Voorts dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken, tot op heden begroot op nihil. In het belang van [slachtoffer 3] voornoemd wordt, als extra waarborg voor betaling aan laatstgenoemde, de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd. Daarnaast wordt verdachte hoofdelijk veroordeeld tot betaling van het toegewezen bedrag. Dit betekent dat verdachte tegenover de benadeelde partij voor dat hele bedrag aansprakelijk is. Indien een mededader een deel van het bedrag betaalt, is verdachte niet langer gehouden om dat deel te betalen (en vice versa). [slachtoffer 2] Materiële schade De rechtbank constateert dat de vordering ten aanzien van de kleding niet is onderbouwd met bonnetjes of rekeningafschriften, maar de rechtbank vindt mede gelet op wat [slachtoffer 2] in zijn aangifte verklaart over de schade aan zijn kleding aannemelijk dat hij deze schade heeft geleden. Op basis van het dossier blijkt ook dat er een worsteling heeft plaatsgevonden tussen [slachtoffer 2] en verdachte. De rechtbank vindt het bedrag van € 38,40 voor reparatie redelijk. De rechtbank stelt hierbij de hoogte van de materiële schade naar billijkheid vast op een bedrag van € 38,40. Immateriële schade De rechtbank stelt vast dat aan de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit lichamelijk en geestelijk letsel heeft opgelopen en er een ernstige inbreuk is gepleegd op zijn persoonlijke levenssfeer en zijn lichamelijke integriteit. De door de benadeelde gevorderde vergoeding van immateriële schade acht de rechtbank toewijsbaar gelet op de onderbouwing en de omstandigheid dat de hoogte van het gevorderde bedrag van € 300,- in het licht van de schadevergoedingen die doorgaans in min of meer vergelijkbare gevallen in de rechtspraak worden toegekend niet overschrijdt. Deze schade staat ook in een voldoende verband met het bewezenverklaarde handelen van verdachte, zodat ook sprake is van schade die rechtstreeks is toegebracht door het bewezenverklaarde feit. Het bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd (26 oktober 2024). Voorts dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken, tot op heden begroot op nihil. In het belang van [slachtoffer 2] voornoemd wordt, als extra waarborg voor betaling aan laatstgenoemde, de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd. Daarnaast wordt verdachte hoofdelijk veroordeeld tot betaling van het toegewezen bedrag. Dit betekent dat verdachte tegenover de benadeelde partij voor dat hele bedrag aansprakelijk is. Indien een mededader een deel van het bedrag betaalt, is verdachte niet langer gehouden om dat deel te betalen (en vice versa). 9Toepasselijke wettelijke voorschriften De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 45, 47, 55, 141 en 302 van het Wetboek van Strafrecht.

De benadeelde partij kan dit deel van zijn vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen. Voorts dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken, tot op heden begroot op nihil. In het belang van [slachtoffer 4] voornoemd wordt, als extra waarborg voor betaling aan laatstgenoemde, de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd. Daarnaast wordt verdachte hoofdelijk veroordeeld tot betaling van het toegewezen bedrag. Dit betekent dat verdachte tegenover de benadeelde partij voor dat hele bedrag aansprakelijk is. Indien een mededader een deel van het bedrag betaalt, is verdachte niet langer gehouden om dat deel te betalen (en vice versa). [slachtoffer 3] Materiële schade vordert een bedrag van € 1.265,- vanwege een half jaar studievertraging. Hij heeft ter onderbouwing een brief van de studentendecaan overgelegd, waaruit blijkt dat het oplopen van studievertraging door benadeelde naar het oordeel van de rechtbank aannemelijk is. Daarnaast blijkt uit de website van DUO dat het collegegeld voor het collegejaar 2024/2025 € 2.530,- betreft. Een half jaar studievertraging komt dan op € 1.265,-uit. De rechtbank zal dit bedrag toewijzen. Immateriële schade De rechtbank stelt vast dat aan de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit lichamelijk en geestelijk letsel heeft opgelopen en er een ernstige inbreuk is gepleegd op zijn persoonlijke levenssfeer en zijn lichamelijke integriteit. De door de benadeelde gevorderde vergoeding van immateriële schade acht de rechtbank toewijsbaar tot een bedrag van € 750,-, gelet op de onderbouwing en de hoogte van de schadevergoedingen die in min of meer vergelijkbare gevallen in de rechtspraak worden toegekend. Dit bedrag is lager vastgesteld dan bij [slachtoffer 1] , omdat het geweld tegen [slachtoffer 1] en daarmee de aangenomen impact forser is dan bij de overige benadeelde partijen. Deze schade staat ook in een voldoende verband met het bewezenverklaarde handelen van verdachte, zodat ook sprake is van schade die rechtstreeks is toegebracht door het bewezenverklaarde feit. Het bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd (26 oktober 2024). Voor het overige deel van de immateriële schade zal de rechtbank de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren. De behandeling van dit deel van de vordering levert een onevenredige belasting van het strafgeding op omdat het toelaten van nadere bewijslevering zou betekenen dat de behandeling van de strafzaak moet worden aangehouden. De benadeelde partij kan dit deel van zijn vordering bij de burgerlijke rechter aanbrengen. Voorts dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken, tot op heden begroot op nihil. In het belang van [slachtoffer 3] voornoemd wordt, als extra waarborg voor betaling aan laatstgenoemde, de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd. Daarnaast wordt verdachte hoofdelijk veroordeeld tot betaling van het toegewezen bedrag. Dit betekent dat verdachte tegenover de benadeelde partij voor dat hele bedrag aansprakelijk is. Indien een mededader een deel van het bedrag betaalt, is verdachte niet langer gehouden om dat deel te betalen (en vice versa). [slachtoffer 2] Materiële schade De rechtbank constateert dat de vordering ten aanzien van de kleding niet is onderbouwd met bonnetjes of rekeningafschriften, maar de rechtbank vindt mede gelet op wat [slachtoffer 2] in zijn aangifte verklaart over de schade aan zijn kleding aannemelijk dat hij deze schade heeft geleden. Op basis van het dossier blijkt ook dat er een worsteling heeft plaatsgevonden tussen [slachtoffer 2] en verdachte. De rechtbank vindt het bedrag van € 38,40 voor reparatie redelijk. De rechtbank stelt hierbij de hoogte van de materiële schade naar billijkheid vast op een bedrag van € 38,40. Immateriële schade De rechtbank stelt vast dat aan de benadeelde partij als gevolg van het bewezen verklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht. Op grond van artikel 6:106 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek heeft de benadeelde partij recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade aangezien de benadeelde partij ten gevolge van het strafbare feit lichamelijk en geestelijk letsel heeft opgelopen en er een ernstige inbreuk is gepleegd op zijn persoonlijke levenssfeer en zijn lichamelijke integriteit. De door de benadeelde gevorderde vergoeding van immateriële schade acht de rechtbank toewijsbaar gelet op de onderbouwing en de omstandigheid dat de hoogte van het gevorderde bedrag van € 300,- in het licht van de schadevergoedingen die doorgaans in min of meer vergelijkbare gevallen in de rechtspraak worden toegekend niet overschrijdt. Deze schade staat ook in een voldoende verband met het bewezenverklaarde handelen van verdachte, zodat ook sprake is van schade die rechtstreeks is toegebracht door het bewezenverklaarde feit. Het bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf het moment waarop het strafbare feit is gepleegd (26 oktober 2024). Voorts dient de verdachte te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij heeft gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog zal maken, tot op heden begroot op nihil. In het belang van [slachtoffer 2] voornoemd wordt, als extra waarborg voor betaling aan laatstgenoemde, de schadevergoedingsmaatregel van artikel 36f van het Wetboek van Strafrecht aan verdachte opgelegd. Daarnaast wordt verdachte hoofdelijk veroordeeld tot betaling van het toegewezen bedrag. Dit betekent dat verdachte tegenover de benadeelde partij voor dat hele bedrag aansprakelijk is. Indien een mededader een deel van het bedrag betaalt, is verdachte niet langer gehouden om dat deel te betalen (en vice versa). 9Toepasselijke wettelijke voorschriften De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f, 45, 47, 55, 141 en 302 van het Wetboek van Strafrecht.