ECLI:NL:RBAMS:2023:8206

vonnis RECHTBANK AMSTERDAM Afdeling Publiekrecht Teams Strafrecht Parketnummer: 13.221357.22 Datum uitspraak: 13 december 2023 Vonnis van de rechtbank Amsterdam, meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, in de zaak tegen: [verdachte] , geboren in [geboorteplaats] op [geboortedag] 1968, wonende op het adres [adres] , [woonplaats] , hierna: verdachte. 1Het onderzoek ter terechtzitting Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 29 november 2023. De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. N.R. Bakkenes en van wat verdachte en zijn raadsman mr. S.A.S. Jansen naar voren hebben gebracht. De strafzaak tegen verdachte is ter terechtzitting van 29 november 2023 gelijktijdig behandeld met de strafzaken tegen de medeverdachten [medeverdachte 1] (parketnummer 13.221191.22) en [medeverdachte 2] (parketnummer 13.221335.22). In deze zaken wordt vandaag ook uitspraak gedaan. 2Tenlastelegging Aan verdachte is ten laste gelegd dat hij op of omstreeks 17 juli 2022 te Amsterdam, in elk geval in Nederland openlijk, te weten, op de vluchtstrook aan de A10, in elk geval op of aan de openbare weg en/of op een voor het publiek toegankelijke plaats, in vereniging geweld heeft gepleegd tegen een of meerdere pers(o)on(en), te weten [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] , door die [slachtoffer 1] en/of [slachtoffer 2] - een of meermalen te duwen en/of - een of meermalen in het gezicht, althans tegen het hoofd te slaan en/of te stompen en/of - een of meermalen tegen de rug, althans tegen het lichaam te schoppen en/of te trappen en/of - bij de haren vast te pakken; (art 141 lid 1 Wetboek van Strafrecht) 3. Voorvragen De dagvaarding is geldig, deze rechtbank is bevoegd tot kennisneming van het ten laste gelegde feit en de officier van justitie is ontvankelijk. Er zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging. 4Waardering van het bewijs 4.1. Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft gerekwireerd tot bewezenverklaring van het ten laste gelegde feit op grond van de in het dossier aanwezige bewijsmiddelen. 4.2. Het standpunt van de verdediging De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte van het ten laste gelegde feit moet worden vrijgesproken. Aangever [slachtoffer 1] heeft een trap tegen zijn rug gekregen, zich omgedraaid en verdachte zien staan. Dat wil niet zeggen dat verdachte aangever [slachtoffer 1] tegen zijn rug heeft getrapt. Dit geldt te meer doordat de adrenaline bij alle betrokkenen omhoog was geschoten, waardoor niet iedereen alles even duidelijk zal hebben meegekregen. 4.3. Oordeel van de rechtbank 4.3.1. Inleiding Op 17 juli 2022 heeft de politie van verschillende automobilisten op de ringweg A10 meldingen ontvangen dat op de vluchtstrook een inzittende van een auto werd geslagen door een motorrijder, dan wel motorrijders. De politie is ter plaatste gegaan en heeft zowel aangever [slachtoffer 1] en zijn vriendin [slachtoffer 2] als vier motorrijders aangetroffen onder wie verdachte, medeverdachte [medeverdachte 1] en medeverdachte [medeverdachte 2] . Bij aangever [slachtoffer 1] werd door de verbalisanten een verwonding op zijn rechterwang waargenomen, bij aangever [slachtoffer 2] schaafwonden op beide benen. Verdachte en zijn medeverdachten zijn hierop aangehouden, Na hun aanhouding zijn bij onderzoek aan de telefoon van medeverdachte [medeverdachte 1] foto’s van het gezicht van aangever [slachtoffer 1] aangetroffen, net als zijn telefoonnummer. Tussen aangevers (de inzittenden van de auto) enerzijds en verdachte en zijn medeverdachten (de motorrijders) anderzijds bestaat geen discussie over het feit dat kort voor zij allen met hun voertuigen op de vluchtstrook zijn gestopt de motor van medeverdachte [medeverdachte 1] en de auto waarin aangevers zaten elkaar hebben geraakt. Over wat er vervolgens op de vluchtstrook is gebeurd, lopen de lezingen uiteen. De vraag die de rechtbank moet beantwoorden is of verdachte en zijn medeverdachten openlijk geweld tegen [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] hebben gepleegd. 4.3.2. Oordeel van de rechtbank De rechtbank vindt op basis van de in de bijlage opgenomen bewijsmiddelen wettig en overtuigend bewezen dat verdachte zich samen met medeverdachten [medeverdachte 1] en [medeverdachte 2] schuldig heeft gemaakt aan openlijk geweld tegen aangever [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] . Voor zover de raadsman heeft betoogd dat het door de adrenaline bij eenieder maar de vraag is of de aangevers betrouwbaar hebben verklaard, overweegt de rechtbank als volgt. De verklaringen van de aangevers [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] zijn helder, consistent, voldoende gedetailleerd en ondersteunen elkaar. Bovendien vinden die aangiftes steun in de aanwezige letselverklaringen. De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding om de verklaringen van de aangevers onbetrouwbaar te achten en vindt die verklaringen dan ook betrouwbaar en bruikbaar voor het bewijs. Uit de aangiftes volgt dat [slachtoffer 1] nadat hij is uitgestapt meerdere keren is geslagen. Eerst door de persoon met wie hij in botsing is gekomen en die op Bordeauxrode motor reed. De rechtbank stelt vast dat dit verdachte [medeverdachte 1] is. Vervolgens is er een tweede motorrijder bijgekomen die tegen hem heeft gezegd: ‘Wil je me vriend doodrijden? Ben je gek geworden?’ Ook deze motorrijder heeft hem daarna in het gezicht heeft geslagen. De rechtbank stelt vast dat dit verdachte [medeverdachte 2] is. Daarna werd [slachtoffer 1] in zijn rug getrapt. Zowel aangevers [slachtoffer 1] als [slachtoffer 2] verklaren over deze trap en die trap wordt ondersteund door de letselverklaring van [slachtoffer 1] . De rechtbank begrijpt de verklaring van aangever [slachtoffer 1] zo, dat hij – nadat hij een trap in zijn rug voelde – zich omdraaide en een donkergekleurde motorrijder achter zich zag staan. Alhoewel [slachtoffer 1] niet daadwerkelijk de trap heeft gezien, kan het niet anders dat deze donkergekleurde motorrijder deze trap heeft uitgedeeld. De enige donkergekleurde motorrijder was bovendien verdachte [verdachte] . De rechtbank vindt daarom bewezen dat verdachte aangever in zijn rug heeft getrapt. Na het geweld tegen [slachtoffer 1] is vervolgens ook geweld tegen [slachtoffer 2] gepleegd. [slachtoffer 1] is al met al door de verdachten geslagen, geduwd, geschopt en aan zijn haren getrokken. [slachtoffer 2] is geduwd. De rechtbank stelt vast dat verdachte een significante en wezenlijke bijdrage heeft geleverd aan het geweld tegen de aangevers en dat hij zich hiermee schuldig heeft gemaakt aan openlijk geweld.

8.1. De vordering van de officier van justitie De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte voor het door haar bewezen geachte feit zal worden veroordeeld tot een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van 4 weken met een proeftijd van 2 jaren en een taakstraf van 150 uren, met bevel, voor het geval dat verdachte de taakstraf niet naar behoren verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 75 dagen. 8.2. Het standpunt van de verdediging De raadsman heeft de rechtbank verzocht bij de strafoplegging ten voordele van verdachte rekening te houden met het feit dat hij een voltijd dienstverband heeft als makelaar bij een vastgoedbedrijf en dat een gevangenisstraf niet goed is voor zijn werk. 8.3.

De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van de straffen en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen. Na een botsing tussen een auto en een medeverdachte op een motor heeft verdachte samen met anderen de bestuurder van die auto – die was gestopt om gegevens uit te wisselen – langs de kant van de snelweg mishandeld. Daarbij hebben de bestuurder van de auto en zijn vriendin letsel opgelopen. De rechtbank vindt het bijzonder kwalijk dat er na de mishandeling op hardhandige wijze foto’s zijn gemaakt van het gezicht en het rijbewijs van aangever [slachtoffer 1] , dat hij is gedwongen tot afgifte van zijn telefoonnummer en dat hem is meegedeeld dat hij opgezocht zou worden wanneer hij de politie zou bellen. Daardoor durfden de aangevers aanvankelijk bijna geen aangifte te doen bij de politie en voelden zij zich ernstig bedreigd. De mishandeling is ook gezien door verschillende langsrijdende automobilisten, die daarvan melding hebben gemaakt bij de politie. Zo bezien heeft verdachte de aangevers niet alleen angst aangejaagd, pijn gedaan en letsel toegebracht, maar ook de openbare orde verstoord. De rechtbank heeft bij het bepalen van de straf aansluiting gezocht bij de straffen die in vergelijkbare zaken worden opgelegd en gekeken naar de LOVS-oriëntatiepunten. Deze oriëntatiepunten schrijven als uitgangspunt een werkstraf voor de duur van 150 uren voor bij openlijk geweld. Om echter de ernst van verdachte’s misdragingen te benadrukken – waarbij de rechtbank met name acht heeft geslagen op de bedreigende handelingen van de verdachten na afloop van de mishandeling – zal de rechtbank daarnaast ook een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van twee weken opleggen met een proeftijd van één jaar. 9Ten aanzien van de benadeelde partijen en de schadevergoedingsmaatregel 9.1. De vorderingen van de benadeelde partijen De benadeelde partij [slachtoffer 1] vordert de hoofdelijke vergoeding van € 600,- aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De benadeelde partij [slachtoffer 2] vordert de hoofdelijke vergoeding van € 400,- aan immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. 9.2. Het standpunt van de officier van justitie De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de vorderingen van de benadeelde partijen kunnen worden toegewezen. 9.3. Het standpunt van de verdediging De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat de vordering van aangever [slachtoffer 1] moet worden afgewezen, dan wel dat de hem toe te kennen de schadevergoeding dient te worden gematigd, omdat [slachtoffer 1] – gelet op het eerdere verkeersongeval – een eigen aandeel in het feit heeft gehad. De vordering van [slachtoffer 2] moet worden afgewezen omdat verdachte geen aandeel in haar letsel heeft en juist degene is geweest die haar overeind heeft geholpen. 9.4.

De rechtbank ziet geen aanleiding voor matiging van de schadevergoeding in verband met een eigen schuld van de benadeelde partij [slachtoffer 1] . Niet vaststaat dat de botsing door [slachtoffer 1] is veroorzaakt. Daarbij geldt bovendien dat de mishandeling van [slachtoffer 1] niet wordt gerechtvaardigd door een (vermeende) verkeersfout. Bij de openlijke geweldpleging heeft [slachtoffer 1] een harde duw gekregen. Door die duw is hij tegen [slachtoffer 2] aangekomen, waardoor zij ten val is gekomen. Daarbij zijn haar knieën geschaafd. Naar het oordeel van de rechtbank is [slachtoffer 2] daarmee door de bewezenverklaarde openlijke geweldpleging rechtstreeks letselschade toegebracht. Als deelnemer aan de openlijke geweldpleging is verdachte ook aansprakelijk voor [slachtoffer 2] ’s letsel. Dat verdachte haar, nadat [slachtoffer 2] ten val is gekomen, overeind zou hebben geholpen, maakt dat niet anders. Voor de rechtbank staat dan ook vast dat aan beide benadeelde partijen door het bewezenverklaarde rechtstreeks immateriële schade is toegebracht in de vorm van lichamelijk letsel. Op grond van artikel 6:106, eerste lid,, van het Burgerlijk Wetboek hebben de benadeelde partijen daarom recht op een naar billijkheid vast te stellen vergoeding van de immateriële schade. Rekening houdend met de vergoedingen die in soortgelijke zaken worden toegekend, acht de rechtbank de gevraagde schadevergoedingen billijk. De rechtbank zal de gevraagde schadevergoedingen dan ook hoofdelijk toewijzen, inclusief de wettelijke rente en met oplegging van schadevergoedingsmaatregelen. 9Toepasselijke wettelijke voorschriften De op te leggen straffen en maatregel zijn gegrond op de artikelen 9, 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 36f en 141 van het Wetboek van Strafrecht. De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.

Verklaart bewezen dat verdachte het ten laste gelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 5 is vermeld. Verklaart niet bewezen wat aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij. Het bewezen verklaarde levert op: Het openlijk in vereniging geweld plegen tegen personen. Verklaart het bewezene strafbaar. Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar. Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf van 2 (twee) weken. Bepaalt dat deze straf niet ten uitvoer gelegd zal worden, tenzij later anders wordt bevolen. Stelt daarbij een proeftijd van 1 (één) jaar vast. De tenuitvoerlegging kan worden bevolen wanneer de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd schuldig maakt aan een strafbaar feit. Veroordeelt verdachte verder tot een taakstraf van 150 uren, met bevel, voor het geval dat de verdachte de taakstraf niet naar behoren heeft verricht, dat vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 75 dagen. Beveelt dat de tijd die door verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering is doorgebracht, bij de uitvoering van deze straf geheel in mindering zal worden gebracht naar de maatstaf van 2 (twee) uren per dag. Wijst de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 1] toe tot een bedrag van € 600,- (zeshonderd euro) aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 17 juli 2022 tot aan de dag van de algehele voldoening. Wijst de vordering van de benadeelde partij [slachtoffer 2] toe tot een bedrag van € 400,- (vierhonderd euro) aan vergoeding van immateriële schade, te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 17 juli 2022 tot aan de dag van de algehele voldoening. Veroordeelt verdachte tot betaling van de toegewezen bedragen aan [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] , behalve voor zover deze vorderingen al door of namens een ander of anderen is betaald. Veroordeelt verdachte voorts in de kosten door de benadeelde partijen gemaakt en ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog te maken, beide tot op heden begroot op nihil. Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [slachtoffer 1] , aan de Staat € 600,- (zeshonderd euro), te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 17 juli 2022 tot aan de dag van de algehele vergoeding, te betalen, behalve voor zover dit bedrag al door of namens een ander of anderen is betaald. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 12 (twaalf) dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op. Legt verdachte de verplichting op ten behoeve van [slachtoffer 2] , aan de Staat € 400,- (vierhonderd euro), te vermeerderen met de wettelijke rente daarover vanaf het moment van het ontstaan van de schade op 17 juli 2022 tot aan de dag van de algehele vergoeding, te betalen, behalve voor zover dit bedrag al door of namens een ander of anderen is betaald. Bij gebreke van betaling en verhaal kan gijzeling worden toegepast voor de duur van 8 (acht) dagen. De toepassing van die gijzeling heft de betalingsverplichting niet op. Bepaalt dat, indien en voor zover verdachte of een ander aan een betalingsverplichting aan de Staat heeft voldaan, de daarmee corresponderende verplichting aan de benadeelde partij is vervallen en andersom. Dit vonnis is gewezen door mr. R. Godthelp, voorzitter, mrs. H.B.W. Beekman en P.B. Spaargaren, rechters, in tegenwoordigheid van mr. S.L. Slaats, griffier, en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 13 december 2023.