Rechtspraak Parket bij de Hoge Raad 2024-12-20

ECLI:NL:PHR:2024:1406

Civiel recht 31,035 tokens

(…) Om te borgen dat de realisering van het structureel groen en water parallel loopt met de realisering van de woongebieden zijn in het exploitatieplan regels opgenomen ten aanzien van de realisering van structureel groen en water in relatie tot de realisering van woningen. De koppeling houdt in dat omgevingsvergunningen voor bouwen niet worden verleend als er onvoldoende structureel groen en water is gerealiseerd.” 3.39 Uit een en ander volgt dat het er bij art. 4.3 van het exploitatieplan om is te doen dat de ontwikkeling van woongebieden en groenvoorzieningen in samenhang plaatsvindt. Die eis is begrijpelijk omdat, zoals uit een deel van de citaten al blijkt, het bestemmingsplan en exploitatieplan ten dele nog het nodige oningevuld laten en dus het risico bestaat dat snel de woongebieden worden ontwikkeld (het rood) – waarmee geld kan worden verdiend door verkoop – en de ontwikkeling van het groen daarbij achterblijft en daardoor niet goed plaatsvindt (vergelijk p. 12 eerste alinea onder het kopje ‘Ontwikkeling structureel groen en water’ en p. 16 eerste alinea onder 3.4). Bij ‘groen’ gaat het mede om natuur, zoals al opgemerkt in voetnoot 62 en ook volgt uit de opmerking op p. 12 dat een directe koppeling van rood en groen door het hanteren van een factor 1,37 niet alleen onwerkbaar is bij de toetsing van individuele bouwplannen, maar ook – in mijn woorden gezegd – niet helemaal noodzakelijk is omdat – in de woorden van de toelichting – “door de verplichtingen die voortkomen uit de Wet Natuurbescherming het realiseren van groen voorafgaand aan de bouwplanvergunning al in ruime mate plaatsvindt”. Uit het vervangen van het hanteren van de factor 1,37 omdat deze onwerkbaar was, door de art. 4.3 en 4.4 van de onderhavige versie van het exploitatieplan – met in art. 4.3 slechts een ‘algemene koppeling tussen “rood” en “groen”’ en in art. 4.4 juist wél een harde koppeling van in ontwikkeling gebracht groen en blauw en het verlenen van de vergunning voor het realiseren van de 1.500e woning, zoals voorheen met de factor 1,37 gold voor iedere vergunning (zie p. 12 van de toelichting) – volgt dat met art. 4.3 van het exploitatieplan géén concrete koppeling is bedoeld. Slechts art. 4.4 heeft, zoals ook blijkt uit de toelichting (p. 16 onder 3.4 tweede alinea), de bedoeling “om te borgen dat de realisering van het structureel groen en water parallel loopt met de realisering van de woongebieden” (cursivering toegevoegd). 3.40 Zoals gezegd luidt het standpunt dat de Stichting aan de bestuursrechter heeft willen voorleggen, dat art. 4.3 van het exploitatieplan inhoudt dat rood en groen parallel moeten worden gerealiseerd (en dat dít niet is gebeurd). GEM c.s. hebben daarentegen aangevoerd dat uitsluitend de ontwikkeling van beide parallel moet verlopen volgens art. 4.3 van het exploitatieplan en dus niet de realisatie van beide (stelling (c) die onder 2.3 van het onderdeel wordt genoemd). Uit hetgeen hiervoor uit de toelichting is aangehaald, volgt dat het gelijk bij GEM c.s. ligt. Het gaat erom dat de ontwikkeling van woongebieden en groenvoorzieningen in samenhang plaatsvindt (er wordt vrijwel steeds over de ‘ontwikkeling’ gesproken en op het belang van de samenhang dáárbij wordt als gezegd gewezen op p. 12 eerste alinea onder het kopje ‘Ontwikkeling structureel groen en water’ en op p. 16 eerste zin onder 3.4). Daarvoor is niet nodig dat ook de realisatie parallel loopt, zij het dat het in dit verband nogal voor de hand ligt om te eisen dat de ontwikkeling in elk geval zover is dat ook met de realisatie is of kan worden begonnen (daarmee staan de gemaakte plannen immers feitelijk wel vast, nu men zonder plan niet goed werkzaamheden kan uitvoeren). Ook het uitdrukkelijk loslaten van de voorheen geldende koppeling met de factor 1,37 wijst in deze richting. De uitleg van art. 4.3 van de Stichting komt immers in feite erop neer dat nog steeds een ‘harde koppeling’ zou gelden, nu echter zelfs met (ongeveer) een factor 1,0 (want een gelijktijdige realisatie vereist is). Dat het gelijk bij GEM c.s. ligt, vindt ook in belangrijke mate steun in de regels van het exploitatieplan zelf. Art. 4.4 daarvan bepaalt onder meer dat onder ‘in ontwikkeling is gebracht’ wordt verstaan: gronden waarvoor ten minste werken en werkzaamheden zijn gemeld, zoals bedoeld in art. 2.2 van het exploitatieplan. Art. 2.2 bepaalt dat ten minste 8 weken vóór de voorgenomen aanvang van de uitvoering van werken en werkzaamheden daarvan door de exploitant schriftelijk melding wordt gedaan aan burgemeester en wethouders. Dat volstaat volgens art. 4.4 dus al voor (het in) ‘ontwikkeling’ (zijn). Dat is nogal veel betekenend, omdat art. 4.4 van het exploitatieplan als gezegd, anders dan art. 4.3, de wel concrete en harde koppeling bevat ‘dat de vergunning voor het bouwen van de 1500e woning in het exploitatiegebied niet kan worden verleend voordat 50% van het te realiseren structureel groen en blauw in ontwikkeling is gebracht’ en blijkens de toelichting kennelijk onder meer dáármee de parallelle ontwikkeling van groenvoorzieningen en woongebieden wordt afgedwongen (p. 12). Ook in andere bepalingen van het exploitatieplan wordt van deze betekenis van ‘ontwikkelen’ uitgegaan (de art. 4.5 e.v.). In de hiervoor aangehaalde toelichting wordt deze ontwikkeling soms aangeduid als ‘realisatie’, maar blijkens de artikelen van het exploitatieplan is daarmee dus slechts bedoeld in ‘ontwikkeling gebracht’, zoals omschreven in art. 4.4 en verder. Het college van burgemeester en wethouders is ook onmiskenbaar van deze betekenis van het ‘in ontwikkeling zijn’ in art. 4.3 van het exploitatieplan uitgegaan bij de verlening van de omgevingsvergunningen. De motivering van de vergunningen houdt immers in dat aan art. 4.3 is voldaan omdat met de realisatie van het groen ter plaatse is begonnen (zie hiervoor in 2.1 onder (viii)). Op deze motivering is door GEM c.s. (dan ook) mede een beroep gedaan in dit geding en wordt ook bij de klacht mede een beroep gedaan (zie hiervoor in 3.30 eerste alinea). 3.41 Het voorgaande vindt bevestiging in de hiervoor in voetnoot 59 al genoemde uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak, waarin is beslist op een beroep tegen de vaststelling van het onderhavige exploitatieplan (op grond van art. 8.2 lid 2, aanhef en onder f, Wro staat van de vaststelling van exploitatieplannen en de herzieningen van die plannen beroep open bij de Afdeling, net als op grond van art. 8.2 lid 2, aanhef en onder a en c, Wro beroep bij de Afdeling openstaat van de vaststelling en wijziging van een bestemmingsplan). In die uitspraak van de Afdeling is, voor zover hier van belang, over het onderhavige exploitatieplan overwogen: “6.4. In paragraaf 3.2 van de toelichting van het bestemmingsplan staat dat de in de SUOK afgesproken verplichting over de realisering van groen voor rood nader is uitgewerkt in het exploitatieplan, waaronder het gelijk opgaan van de rode en de groene ontwikkeling. Dit wordt bevestigd in paragraaf 2.6 van de toelichting van de voorliggende herziening van het exploitatieplan. Hieruit volgt dat de afspraak over de parallelle ontwikkeling van groen en rood in artikel 4.3 van het voorheen geldende exploitatieplan was vertaald naar een factor 1,37 die de verdeling tussen rood en groen vastlegde. De raad heeft toegelicht dat toepassing van deze factor niet werkbaar bleek in de praktijk bij de toetsing van individuele aanvragen voor een omgevingsvergunning voor de bouw van woningen. Dat is de reden waarom de raad ervoor heeft gekozen deze norm te vervangen door de artikelen 4.3 en 4.4 van de herziene exploitatieplanregels.

Feiten

Gelet op de beleidsruimte die de raad toekomt bij de wijze waarop hij een dergelijke eis en/of regeling die hij noodzakelijk acht vorm geeft, heeft de raad naar het oordeel van de Afdeling zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat geen noodzaak bestond om vast te houden aan artikel 4.3 van de regels van het oorspronkelijke exploitatieplan. Hierbij neemt de Afdeling het volgende in aanmerking. 6.5. De raad heeft toegelicht dat de uitgangspunten die bij de vaststelling van het bestemmingsplan in het kader van een goede ruimtelijke ordening zijn gehanteerd voor het ontwikkelen van “rood” en “groen” voldoende gewaarborgd zijn in de herziening van het exploitatieplan, in het bijzonder in de herziene artikelen 4.3 en 4.4. De raad heeft daarbij toegelicht dat in artikel 4.3. van de exploitatieplanregels is geborgd dat de ontwikkeling van groengebieden (lees: structureel groen en blauw) parallel plaatsvindt aan de ontwikkeling van woongebieden en dat gezien artikel 4.4 van de planregels de omgevingsvergunning voor het bouwen van de 1.500e woning niet verleend kan worden voordat het te realiseren structureel groen en blauw in ontwikkeling is gebracht. De Afdeling begrijpt de raad aldus dat hij de opname van een verdergaande regeling in het exploitatieplan voor het aan te leggen groen en blauw niet noodzakelijk vindt. In hetgeen [appellant] heeft aangevoerd ziet de Afdeling geen aanleiding om te oordelen dat de raad zich niet in redelijkheid op dit standpunt heeft kunnen stellen. Hiertoe overweegt de Afdeling het volgende. 7. Het betoog van [appellant] dat met het laten vervallen van de factor 1,37 ten onrechte niet langer een minimum wordt gesteld aan de omvang van het groen dat uiteindelijk op grond van de exploitatieplanregels moet worden aangelegd, volgt de Afdeling niet. Reden hiervoor is dat bij de aanvraag van een omgevingsvergunning voor bouwen, gelet op artikel 2.10, eerste lid, onder c, van de Wabo, wordt getoetst aan in ieder geval artikel 4.3 van de herziene exploitatieplanregels. Op grond van artikel 4.3 van de exploitatieplanregels moet de ontwikkeling van woongebieden parallel plaatsvinden aan de ontwikkeling van groengebieden. (…) 7.1.1. Het betoog van [appellant] dat artikel 4.4 onvoldoende waarborg biedt omdat mogelijk (bijvoorbeeld bij een faillissement van de projectontwikkelaars) nooit wordt toegekomen aan de vergunningverlening van de 1.500e woning, slaagt op grond van het volgende evenmin. GEM Bloemendalerpolder C.V. heeft ter zitting toegelicht dat de bouw van inmiddels al ongeveer 1.100 tot 1.200 nieuwbouwwoningen in het exploitatieplangebied is vergund. Onder die omstandigheden en gezien de huidige ontwikkelingen op de woningmarkt vindt de raad het aannemelijk dat uiteindelijk zal worden toegekomen aan de 1.500e woning. De Afdeling vindt de verwezenlijking van deze aanname met de raad aannemelijk. Hierbij neemt de Afdeling ook in aanmerking de toelichting van de raad dat feitelijk al een aanzienlijk deel van het groen is gerealiseerd. 7.1.2. [ appellant] heeft verder ter zitting nog toegelicht dat het exploitatieplangebied voornamelijk bestaat uit voormalig weiland, dat voormalig weiland volgens hem niet kan worden aangemerkt als “recreatief groen” of “natuurgroen” en dat hij, nu niet duidelijk is wat in artikel 4.4 van de herziene exploitatieplanregels moet worden verstaan onder “in ontwikkeling brengen”, vreest dat deze weilanden uiteindelijk nooit worden ontwikkeld tot recreatief groen dan wel natuurgroen. Hierover overweegt de Afdeling het volgende. Zowel in artikel 4.3 als artikel 4.4 wordt gesproken van ontwikkeling plaatsvinden/in ontwikkeling brengen. Onder het in ontwikkeling brengen wordt blijkens artikel 4.4 verstaan: gronden waarvoor ten minste werken en werkzaamheden zijn gemeld. Hieruit leidt de Afdeling af dat onder de term “ontwikkeling van groengebied” niet slechts wordt verstaan het enkel en alleen ongebruikt/ongeroerd laten van het voormalige weiland. Het geheel ongeroerd laten van gronden betreft immers geen “in ontwikkeling brengen”. Een bevestiging van deze uitleg ziet de Afdeling onder meer in het Programma van Eisen Robuust Groen Blauw d.d. 1 maart 2012 (p. 1 t/m 6) (hierna: PvE RGB), bijlage 4 bij het exploitatieplan, dat, gelet op artikel 2.1 van de exploitatieplanregels, deel uit maakt van de eisen en regels van het exploitatieplan en van toepassing is op de uitvoering van werken en werkzaamheden in het exploitatieplangebied waartoe artikel 4.3 verplicht bij de ontwikkeling van woongebieden. In het PvE RGB staat bijvoorbeeld dat moet worden aangegeven op welke manier de recreatieve bereikbaarheid van het groen-blauw vanuit de nieuwe en bestaande woongebieden is geborgd. Ook moet worden aangegeven op welke manier de natuurwaarden in het gebied bijdragen aan de recreatieve kwaliteit van het gebied.” Met een en ander brengt de Afdeling m.i. onmiskenbaar tot uitdrukking dat voor parallelle ontwikkeling volstaat dat de plannen voor groenvoorzieningen en woongebieden in samenhang zijn gemaakt en voldoende vaststaan door een begin van uitvoering (zie o.m. het tussen de art. 4.3 en 4.4 gelegde verband, de verwijzing naar de ontstaansgeschiedenis van deze bepalingen en de verwijzing naar de inhoud van het PvE RGB). Zou de door de Stichting verdedigde uitleg van art. 4.3 van het exploitatieplan juist zijn, dan had de Afdeling in rov. 7.1.2 eenvoudig kunnen volstaan met een verwijzing naar die bepaling en de uitleg die de Stichting daarin in haar beroep en in dit geding geeft. Nu de Afdeling de hoogste rechter is met betrekking tot zowel de uitleg van een exploitatieplan, als het beroep dat de Stichting heeft ingesteld bij de bestuursrechter, valt uit te gaan van haar uitleg van het onderhavige plan in deze uitspraak. Vervolg bespreking onderdeel 2 3.42 In het licht van het voorgaande kan niet worden gezegd dat het oordeel van het hof (zonder nadere motivering) onbegrijpelijk is in het licht van stelling (a) onder 2.3 van het onderdeel, dat het exploitatieplan en de inhoud daarvan niet strekken ter bescherming van het natuurbeschermingsbelang waarvoor de Stichting opkomt. Het ‘groen’ waarvan het plan rept, ziet mede op natuur (zie hiervoor in 3.39 en in rov. 7.1.2 van de uitspraak van de Afdeling). Bij de ontwikkeling van ‘groen’ zijn dus in beginsel mede natuurwaarden aan de orde, waarvoor de Stichting zich inzet. GEM c.s. hebben niet gemotiveerd aangevoerd dat dit voor de specifieke deelgebieden waarin de vergunde woningen komen te staan en waar de groenontwikkeling moet plaatsvinden, anders is. Het hof behoefde daarom niet op stelling (a) in te gaan en zijn oordeel is voldoende begrijpelijk in het licht van die stelling, ook al blijft onduidelijk in welke mate de bescherming van natuurwaarden in dit geval daadwerkelijk aan de orde is. 3.43 Stelling (b) onder 2.3 van het onderdeel – het beroep van de Stichting bij de bestuursrechter was kansloos voor zover zij aanvoerde dat het exploitatieplan verplicht dat bij de vergunning voor de 1.500ste woning, meer dan 50% van het te realiseren groen en blauw in ontwikkeling moet zijn gebracht, nu aan die voorwaarde met in totaal nog maar 1.406 vergunde woningen (in beide bestemmingsplannen samen) evident nog niet werd toegekomen – heeft betrekking op art. 4.4 van het exploitatieplan en hetgeen de Stichting daarover heeft aangevoerd in bezwaar en beroep tegen de vergunningen. Als gezegd heeft de Stichting haar stelling dat haar beroep bij de bestuursrechter kans van slagen had, in dit geding slechts betrokken op haar in dat beroep aangevoerde grond dat niet wordt voldaan aan de eis van art. 4.3 van het plan en heeft het oordeel van het hof over het standpunt van de Stichting (dan) ook uitsluitend daarop betrekking (zie hiervoor in 3.31, vierde alinea).

Feiten

Stelling (b) is dus niet relevant en kan dan ook niet aan het oordeel van het hof worden tegengeworpen. 3.44 In het licht van de onder 2.3 van het onderdeel ingeroepen, hiervoor aan het slot van 3.40 genoemde motivering van de vergunningen en de stellingen (c) en (e) onder 2.3 van het onderdeel is het oordeel van het hof wel onbegrijpelijk. Die motivering en die stellingen komen immers erop neer dat het standpunt van de Stichting dat art. 4.3 inhoudt dat woongebieden en groenvoorzieningen parallel moeten worden gerealiseerd, onmiskenbaar niet juist is, en dat voldoende is dat de ontwikkeling van woongebieden en groenvoorzieningen parallel plaatsvindt, waarvoor volstaat dat de werkzaamheden zijn aangevangen (zie hiervoor in 3.40 en 3.41). De Stichting heeft niet bestreden – niet in deze procedure en, als ik goed zie, evenmin in het bij de bestuursrechter ingediende beroepschrift – dat, zoals in de motivering van de vergunningen is vermeld, aan deze eis in dit geval is voldaan, om de daarin genoemde reden. In het licht van een en ander is niet zonder meer begrijpelijk dat het hof in rov. 4.8.2 overweegt dat onvoldoende aannemelijk is dat het standpunt van de Stichting over de uitleg en de invulling van de eis van parallelle ontwikkeling van woningbouw en groenvoorzieningen, kant nog wal raakt. Er is immers geen andere conclusie mogelijk dan dat de uitleg en de invulling van die eis door de Stichting onmiskenbaar onjuist is. 3.45 Stelling (d) onder 2.3 van het onderdeel – dat de natuurwaarden waarvoor de Stichting opkomt, niet (meer) in het geding zijn bij de gronden waarvoor de vergunningen zijn verleend nu deze inmiddels zijn opgehoogd en bouwrijp gemaakt – doet niet af aan het oordeel van het hof. Het beroep van de Stichting is er immers op gericht dat de parallelle ontwikkeling van groen en rood in het plangebied plaatsvindt die in art. 4.3 van het exploitatieplan is voorgeschreven, en heeft geen betrekking op de natuurwaarden op de gronden waarvoor de vergunningen zijn verleend. Wel stelt deze stelling denk ik duidelijk in het licht dat het beroep van de Stichting bij de bestuursrechter ‘over de rug’ van GEM c.s. ging, omdat dit beroep geen betrekking heeft op hun gronden en de bouw van hun woningen, maar uitsluitend ten doel heeft om elders in het plangebied de (volgens de Stichting) tijdige ontwikkeling van groen, waaronder natuur, te bewerkstelligen. In dit verband kan overigens ook worden gewezen op het grote aantal procedures dat de Stichting naar de vaststelling van het hof in rov. 4.8.5 tegen het onderhavige woningbouwproject voert (zeventien, vrijwel alle zonder succes). 3.46 Onder 2.4 klaagt het onderdeel dat het hof niet kenbaar is ingaan op het essentiële betoog van GEM c.s. dat zelfs indien de beroepsprocedure voor de Stichting succesvol zou aflopen, het niet aannemelijk is dat daarmee het door haar beoogde doel wordt bereikt, omdat de beroepsprocedure betrekking heeft op de omgevingsvergunningen voor de activiteit bouwen, en niet op het beschermen van natuur en natuurwaarden, en dat de gronden waarop de woningen zullen worden gebouwd bovendien al zijn opgehoogd en bouwrijp zijn gemaakt, zodat ook daar geen winst op het gebied van natuurwaarden te verwachten valt. 3.47 De klacht vormt een herhaling van die onder 2.3 in het onderdeel met betrekking tot de daar genoemde stelling (d). De klacht faalt dan ook om dezelfde (hiervoor in 3.45 vermelde) reden. Bespreking onderdeel 3 3.48 Onderdeel 3 keert zich tegen het oordeel van het hof in rov. 4.8.4 dat het belang van GEM c.s. niet zodanig onevenredig werd geschaad door het beroep van de Stichting bij de bestuursrechter dat de Stichting in redelijkheid dat beroep niet heeft kunnen instellen. Onder 3.1 en 3.2 bevat het onderdeel geen, respectievelijk geen zelfstandige klacht. Onder 3.3 voert het onderdeel aan dat het hof bij zijn oordeel zonder motivering is voorbijgegaan aan de stelling van GEM c.s. dat voor de Stichting effectievere alternatieven bestonden. Het onderdeel wijst op de stelling van GEM c.s. dat de Stichting via de route van (de ontheffingen op grond van) de Wet natuurbescherming had kunnen ‘acteren’, en op haar stelling dat de eis van de parallelle ontwikkeling van rood en groen zelfstandig door haar kon worden gehandhaafd, los van de verlening van de omgevingsvergunning. 3.49 Het bestaan van een alternatief kan bijdragen aan het oordeel dat sprake is van onevenredigheid in de zin van art. 3:13 lid 2 BW en dus van misbruik van bevoegdheid. Bij het bestaan van een alternatief heeft degene die van de bevoegdheid gebruikmaakt immers geen of minder belang bij het gebruik van die bevoegdheid. Beide onder 3.3 genoemde stellingen van GEM c.s. zijn daarom in beginsel relevant. Met eerstgenoemde daarvan zien GEM c.s. er echter aan voorbij dat de Stichting met het afdwingen van de handhaving van de naleving van art. 4.3 van het exploitatieplan een ander belang dient dan zij zou dienen bij gebruik van de route van (de ontheffingen op grond van) de Wet natuurbescherming, nu het om verschillende kwesties gaat: de in art. 4.3 van het exploitatieplan genoemde parallelle ontwikkeling en de naleving van de Wet natuurbescherming. Op de stelling over de route van de Wet natuurbescherming behoefde het hof dus niet in te gaan. Met betrekking tot de andere stelling van GEM c.s. die bij de klacht wordt genoemd, kan dat niet worden gezegd. Zoals hiervoor bleek, is het standpunt van de Stichting met betrekking tot de betekenis van art. 4.3 van het exploitatieplan onmiskenbaar niet juist en heeft de Stichting niet duidelijk aangevoerd dat, als wordt uitgegaan van de juiste betekenis van die bepaling, evenmin aan de eis daarvan werd voldaan. De vraag of die eis ook zelfstandig door haar kon worden gehandhaafd, dus los van bezwaar en beroep tegen de vergunningverlening, is daarmee niet meer relevant (er viel niets te handhaven). De klacht kan op dit punt dus onbehandeld worden gelaten. Volledigheidshalve ga ik echter toch op de klacht in, uitgaande van de uitleg van de Stichting van art. 4.3 van het exploitatieplan, van de juistheid van welke uitleg de stelling van GEM c.s. waarop de klacht ziet, denk ik eveneens uitgaat. In dat geval is de klacht m.i. gegrond. Als gezegd is het exploitatieplan lagere wetgeving, waarin in dit geval dus is vastgelegd dat een parallelle ontwikkeling dient plaats te vinden van woongebieden en groenvoorzieningen. Als wordt uitgegaan van de uitleg van de Stichting van art. 4.3 van het exploitatieplan, ligt het nogal voor de hand om dit voorschrift op te vatten als niet alleen gericht tot het vergunningverlenend orgaan (het college van B&W), maar ook tot de zogeheten exploitant, dus degene die gronden binnen het exploitatiegebied in exploitatie brengt (art. 1 onder d van het exploitatieplan), in dit geval dus, kort gezegd, GEM C.V. c.s. Voorts ligt het dan, om laatstgenoemde reden, voor de hand om aan te nemen dat deze norm niet alleen kan worden afgedwongen over de band van de vergunningverlening, maar ook als een zelfstandige verplichting van de exploitant. Handhaving kan in dat geval ook rechtstreeks – dus niet alleen door weigering van de vergunning – worden afgedwongen door het college van B&W met de middelen genoemd in hoofdstuk 5 Awb. De wetgever is er ook uitdrukkelijk van uitgegaan dat deze rechtstreekse handhaving van locatie-eisen mogelijk is. Tot die handhaving is het college dan bevoegd op grond van de art. 7.1 Wro, 5.2 Wabo en 125 Gemeentewet. Die handhaving kan de Stichting op haar beurt weer afdwingen met een verzoek om handhaving aan het college. De beslissing op zo’n verzoek levert op grond van art. 1:3 leden 2 en 3 Awb een besluit op dat vatbaar is voor bezwaar en beroep bij de bestuursrechter. Dit maakt dan dat gezegd kan worden dat de Stichting, in aanmerking genomen het ook het volgens het hof zwaarwegende belang van GEM c.s. (rov.