ECLI:NL:PHR:2022:1144

F.W. Bleichrodt In de zaak [verdachte] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1989, hierna: de verdachte Het cassatieberoep De verdachte is bij arrest van 22 februari 2022 door het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, zittingsplaats Leeuwarden, wegens "openlijk in vereniging geweld plegen tegen personen en goederen en medeplegen van bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, meermalen gepleegd", veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van vijf maanden, waarvan twee maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaren en met aftrek van voorarrest. Daarnaast heeft het hof beslist op een vordering van de benadeelde partij en dienovereenkomstig aan de verdachte een betalingsverplichting opgelegd. De zaak hangt samen met de zaak tegen de medeverdachte [medeverdachte] , met zaaknummer 22/00595. In deze zaak zal ik vandaag ook concluderen. Het cassatieberoep is ingesteld namens de verdachte. D.L.A.M. Pluijmakers, advocaat te Almere, heeft twee middelen van cassatie voorgesteld. De zaak 4. Uit de kernstukken maak ik het volgende op. 5. De verdachte en de medeverdachte [medeverdachte] worden ervan verdacht op 30 maart 2017 in Leeuwarden met een auto twee personen in een andere auto meermalen te hebben aangereden en daarna te hebben achtervolgd, terwijl een van hen met zijn handen schietbewegingen maakte naar de inzittenden. 6. De verdachte heeft ontkend in de auto te hebben gereden ten tijde van deze feiten en heeft als alternatief scenario aangedragen dat hij pas later in de auto is gestapt, omdat de twee jongens die voorin in de auto zaten aan hen vroegen of zij de jongen die achterin lag naar huis wilden brengen, waarop die jongens zijn uitgestapt en zij zijn ingestapt. Daarna werd hij staande gehouden door de politie. 7. De politierechter heeft de verdachte vrijgesproken van het ten laste gelegde, omdat – kort geschetst – de aangeefster een signalement heeft opgegeven dat niet overeenkwam met de persoon die de verdachte zou moeten zijn en de politie onvoldoende onderzoek had verricht om het alternatieve scenario onaannemelijk te achten. 8. De officier van justitie heeft tegen het vonnis hoger beroep ingesteld. Het hof heeft de verklaring van de verdachte ten aanzien van het alternatieve scenario als ongeloofwaardig terzijde gesteld en hem veroordeeld voor de ten laste gelegde feiten. Daarbij heeft het hof mede acht geslagen op een in hoger beroep toegevoegd proces-verbaal van een opsporingsambtenaar. 9. Deze zaak kenmerkt zich aldus dat sprake is van een vrijspraak in eerste aanleg en een veroordeling in hoger beroep. Ambtshalve beschouwingen over de de Jaddoe-zienswijze van het VN-mensenrechtencomité 10. In de zaak van de medeverdachte is een beroep gedaan op de recente zienswijze van het VN-mensenrechtencomité in de zaak Jaddoe tegen Nederland van 2 september 2022, waarin een schending van art. 14, vijfde lid, IVBPR (het recht op een “review” door een hogere rechter) is aangenomen. Met verwijzing naar deze zienswijze, betoogt de steller van het middel in die zaak dat in een geval als dit, waarin het hof tot een veroordeling is gekomen ter zake van een feit waarvan de verdachte in eerste aanleg is vrijgesproken, voor de verdachte in strijd met art. 14, vijfde lid, IVBPR niet de mogelijkheid bestaat van een nieuwe beoordeling van zijn veroordeling door een hogere rechter, omdat de Nederlandse cassatieprocedure bij de Hoge Raad daaraan niet voldoet. Hoewel in deze zaak geen beroep wordt gedaan op deze zienswijze, brengt de omstandigheid dat de verdachte voor het eerst in hoger beroep is schuldig verklaard en veroordeeld mee dat ik – voorafgaand aan de bespreking van de middelen – ambtshalve algemene beschouwingen zal wijden aan de strekking en de mogelijke gevolgen van de zienswijze voor de Nederlandse cassatiepraktijk, en daarmee voor deze zaak. Daarbij zal ik mij concentreren op de vraag of, en zo ja, in hoeverre de Nederlandse cassatiepraktijk voldoet aan de vereisten van art. 14, vijfde lid, IVBPR in geval van een eerste schuldigverklaring en veroordeling in hoger beroep. 11. Art. 14, vijfde lid, IVBPR luidt als volgt: “Everyone convicted of a crime shall have the right to his conviction and sentence being reviewed by a higher tribunal according to law.” 12. In de Nederlandse vertaling luidt deze bepaling als volgt: “Een ieder die wegens een strafbaar feit is veroordeeld heeft het recht de schuldigverklaring en veroordeling opnieuw te doen beoordelen door een hoger rechtscollege overeenkomstig de wet.” 13. Nederland heeft bij deze bepaling (slechts) het volgende voorbehoud gemaakt: “Reservations: (…) Article 14, paragraph 5 The Kingdom of the Netherlands reserves the statutory power of the Supreme Court of the Netherlands to have sole jurisdiction to try certain categories of persons charged with serious offences committed in the discharge of a public office.” 14. De Nederlandse regering was van mening dat het onderzoek in cassatie kon gelden als “review” als bedoeld in art. 14, vijfde lid, IVBPR. Op dat punt is dan ook geen voorbehoud gemaakt. 15. De vraag of het beroep in cassatie kan worden aangemerkt als een beoordeling in de zin van art. 14, vijfde lid, IVBPR in geval van een eerste veroordeling in hoger beroep, is eerder aan de orde geweest bij de Hoge Raad. Voordat ik nader inga op de recente zienswijze inzake Jaddoe van het VN-mensenrechtencomité, bespreek ik deze eerdere uitspraken. Eerdere relevante uitspraken van de Hoge Raad 16. In de zaak die ten grondslag lag aan het arrest van de Hoge Raad van 12 november 2019, ECLI:NL:HR:2019:1732 had het hof de verdachte veroordeeld ter zake van hetzelfde feit als dat waarvan de rechtbank de verdachte had vrijgesproken. In cassatie betoogde de steller van het middel dat de Hoge Raad in een dergelijk geval het cassatieberoep niet met toepassing van art. 80a of 81 RO kan afdoen, omdat anders de op grond van art. 14, vijfde lid, IVBPR vereiste “full review” zou ontbreken. De Hoge Raad oordeelde anders en overwoog daartoe als volgt: “3.4 In het geval dat de rechter in eerste aanleg de verdachte van het aan hem tenlastegelegde feit heeft vrijgesproken, maar het gerechtshof tot een veroordeling ter zake van datzelfde feit komt, ligt in cassatie uitsluitend de uitspraak van het gerechtshof ter beoordeling aan de Hoge Raad voor. In cassatie beoordeelt de Hoge Raad, op basis van de tegen de bestreden uitspraak ingediende klachten en op grond van alle voor de beoordeling relevante stukken van het geding, of de bestreden uitspraak dient te worden vernietigd wegens schending van het recht of verzuim van vormen. Daaronder zijn begrepen de wettelijke bewijsregels, onder meer die inzake de bewijsmotivering. De omstandigheid dat het gerechtshof tot een veroordeling is gekomen ter zake van een feit waarvan de verdachte in eerste aanleg is vrijgesproken, kan onder omstandigheden van belang zijn voor de aan de bewijsmotivering te stellen eisen, waarvan de naleving in cassatie kan worden getoetst (vgl. HR 16 oktober 2018, ECLI:NL:HR:2018:1943, rov. 4.3). 3.5 Wanneer de ingediende klachten geen doel treffen, bieden art. 80a, vierde lid, RO en art. 81, eerste lid, RO de Hoge Raad de mogelijkheid om de motivering van zijn oordeel te beperken tot het vermelden van de in die bepalingen bedoelde gronden. De inhoudelijke beoordeling door de strafkamer van de Hoge Raad is in het geval dat toepassing wordt gegeven aan art. 80a of 81 RO, niet anders dan wanneer daaraan geen toepassing wordt gegeven. Het gaat bij die bepalingen immers, anders dan de raadsman kennelijk tot uitgangspunt neemt, uitsluitend om de wijze waarop de Hoge Raad zijn oordeel met betrekking tot het cassatieberoep motiveert. Met de toepassing van art.

Nu de middelen - waarin niet wordt geklaagd over de toewijzing van de vordering van de benadeelde partij [betrokkene 1] ter zake van zogenoemde shockschade en de beslissing van het Hof dat het aan de benadeelde partij [betrokkene 2] toegewezen bedrag aan materiële schadevergoeding vermeerderd wordt met de wettelijke rente - niet tot cassatie kunnen leiden, terwijl de Hoge Raad ook geen grond aanwezig oordeelt waarop de bestreden uitspraak ambtshalve zou behoren te worden vernietigd, moet het beroep worden verworpen.” Het debat bij het VN-mensenrechtencomité 23. Jaddoe heeft zich vervolgens tot het Comité gewend. Hij klaagde dat hem de mogelijkheid zou zijn ontzegd om de schuldigverklaring en veroordeling door het hof voor de betrokkenheid bij de moord op Stein opnieuw te laten beoordelen door een hogere rechter en dat daarom sprake is van een schending van art. 14, vijfde lid, IVBPR. Daartoe is namens de klager als belangrijkste punt aangevoerd dat het Nederlandse systeem niet in een instantie voorziet die de feiten opnieuw beoordeelt nadat iemand voor het eerst wordt veroordeeld in hoger beroep, omdat de Hoge Raad geen feitenrechter is. Een nieuwe beoordeling van het bewijs vindt volgens de klager bij de Hoge Raad slechts op juridische gronden plaats, maar dat is volgens de klager niet toereikend. Hoe zwaarder de strafbare feiten zijn waarvoor iemand is veroordeeld, hoe belangrijker het recht op een nieuwe beoordeling van de schuldigverklaring en veroordeling volgens de klager wordt. 24. Namens de Nederlandse Staat is in de eerste plaats gesteld dat de klager niet-ontvankelijk was in zijn aanvraag, omdat hij de nationale rechtsmiddelen niet heeft uitgeput door in zijn cassatieberoep geen van deze bezwaren naar voren te brengen. Verder is in het bijzonder naar voren gebracht dat art. 14, vijfde lid, IVBPR niet is geschonden, omdat de procedure bij de Hoge Raad voldoet aan de eisen die deze bepaling aan een “review” stelt. Daarbij wees de Staat erop dat de Hoge Raad ook de feiten en het bewijs kan beoordelen, bijvoorbeeld bij een klacht over schending van art. 359, derde lid, Sv. Ook is opgemerkt dat indien de Hoge Raad oordeelt dat een deel van de bewezenverklaring niet uit het bewijs kan volgen, de zaak kan worden teruggewezen. Verder werd naar voren gebracht dat klachten in cassatie uitvoerig worden besproken in een conclusie van de advocaat-generaal, waarna een zelfstandige beoordeling door (minstens) drie raadsheren plaatsvindt en eventueel verkorte afdoening aan de hand van art. 81, eerste lid, RO wordt toegepast, zoals ook in de onderhavige zaak is gebeurd. Tot slot is betoogd dat de ruime interpretatie van de klager van de betekenis van art. 14, vijfde lid, IVBPR niet rijmt met andere mensenrechtelijke voorzieningen, zoals het Zevende Protocol bij het EVRM (art. 2, tweede lid) waarin het recht op hoger beroep is gewaarborgd, maar in een uitzondering is voorzien voor de situatie van een vrijspraak in eerste aanleg en veroordeling in hoger beroep.

25. De zienswijze bevat onder meer de volgende overwegingen van het Comité: “Issues and proceedings before the Committee Consideration of admissibility 10.1 Before considering any claim contained in a communication, the Committee must decide, in accordance with rule 97 of its rules of procedure, whether the communication is admissible under the Optional Protocol. 10.2 The Committee has ascertained, as required under article 5 (2) (a) of the Optional Protocol, that the same matter is not being examined29 under another procedure of international investigation or settlement.30 10.3 The Committee recalls its jurisprudence to the effect that authors must avail themselves of all domestic remedies in order to fulfil the requirement of article 5 (2)(b) of the Optional Protocol, insofar as such remedies appear to be effective in the given case and are de facto available to the author.31 The Committee notes the State party’s objection that the author has not exhausted domestic remedies since the claims before the Committee have not been raised in the context of the cassation proceedings before the Supreme Court, and that the author did not complain about the absence of a second instance of appeal in the Dutch law of criminal procedure, in which the facts of the case would be reassessed. The Committee notes the author’s argument that he appealed against the judgment of the First Instance Court, convicting him for the first crime, and submitted an appeal in cassation against the judgement of the Court of Appeal, convicting him for the second crime. Both instances have assessed the facts of the case. The Committee also notes the author’s claim that since the Supreme Court of cassation reviews only the application of law, he could not enjoy an effective appeal against his conviction and sentence for murdering Mr. Stein by the Court of Appeal. The Committee further notes the author’s argument that in the cassation proceedings, it was not possible for him to complain about the deficiencies of Dutch law of criminal procedure since there are no provisions for the availability of a second instance of appeal in which the facts of the case are reassessed, and because cassation appeals do not provide for a new examination of the facts of the case. The Committee observes that the author could not complain about a missing legal instance during the cassation proceedings, and that no further appeal following the Supreme Court decision on appeal in cassation is available in the Dutch law. The Committee therefore considers that it is not precluded from examining the author’s claims by the requirements of article 5 (2)(b) of the Optional Protocol. 10.4 The Committee considers that the author has sufficiently substantiated, for purposes of admissibility, his claims under article 14(5) of the Covenant. Accordingly, it declares the communication admissible and proceeds with its consideration on the merits. Consideration of the merits 11.1 The Human Rights Committee has considered the communication in light of all the information made available to it by the parties, as provided for under article 5 (1) of the Optional Protocol. 11.2 The Committee notes the author’s claim that his rights under article 14(5) of the Covenant were violated, since the Court of Appeal convicted him on 26 April 2013 for the murder of Mr. Stein, after he had been acquitted for this offense by the First Instance Court, and since he did not have access to an effective review of his conviction and sentence by a higher tribunal in accordance with the law. 11.3 The Committee recalls that, while States parties are free to determine the modalities of appeal, under article 14(5) of the Covenant, they are under an obligation to review substantially the conviction and sentence.32 The Committee also recalls that the right to have one’s conviction and sentence reviewed by a higher tribunal imposes on the State party a duty to review substantively, both on the basis of sufficiency of the evidence and of the law, the conviction and sentence, such that the procedure allows for due consideration of the nature of the case.33 A review that is limited to the formal or legal aspects of the conviction without any consideration whatsoever of the facts is not sufficient under the Covenant.34 According to the jurisprudence of the Committee, article 14(5) does not require a full retrial or a “hearing”, as long as the tribunal carrying out the review can look at the factual dimensions of the case.35 The Committee further recalls that the right to an appeal also applies to the case of aggravation of sentence by the appellate court; the absence of any right of review in a higher court of a sentence handed down by an appeal court, where the person was found not guilty by a lower court, is a violation of article 14(5) of the Covenant.36 11.4 The Committee notes the State party’s argument that the author appealed each conviction (by the First Instance Court and the Court of Appeal), and enjoyed effective remedies at two instances (before the Court of Appeal and the Supreme Court). The Committee notes also the State party’s claim that the Supreme Court, in its decision on the author’s cassation appeal, considered the application of legislation also in respect of the facts and sufficiency of evidence and of the reasons for decision on evidence in this case, and the author therefore had his conviction and sentence reviewed by a higher factual legal instance. Furthermore, the Committee notes the author’s objection that the State party did not enter a reservation to article 14(5) of the Covenant, that the scope of the review by the Supreme Court is determined by the grounds of appeal in cassation, and that the severity of the crime is an important determining factor for a review by a higher tribunal. The Committee also observes the author’s argument that the review by the Supreme Court in itself is not factual because it only makes a legal review of the evidence used, and that the cassation is a check on the quality of contested judgments given by the courts of appeal as regards both the application of law and the legal reasoning behind it, which is not sufficient to state that the Supreme Court looks at factual dimensions. 11.5 The Committee observes that the author’s appeal in cassation of 31 December 2014 has stated that the law was misapplied, entailing nullity, as the Court of Appeal based its ruling on an incorrect understanding or application of the concepts of complicity (‘together and in association with others’), premeditation, use of witness statement to the author’s detriment or the length of conviction, and that the court findings of fact could not be made from the evidence and evidential grounds used. The Committee further observes that on 29 September 2015, the Supreme Court set aside the contested judgment of the Court of Appeal exclusively in relation to the claims of damages by injured parties and to the imposed prison sentence, decreasing its duration to 29 years; the Court rejected the rest of the author’s appeal in cassation, considering that “the argued grounds do not lead to cassation and that with reference to art. 81.1 of the Judiciary Act, this requires no further reasoning since the grounds do not demand any answers with regard to legal questions in the interests of the unity of law or the development of the law”.37 In that regard, the Committee observes that the Court’s decision did not contain any reference or assessment of the facts or evidence used by the Court of Appeal to convict the author for the murder of Mr.

77. De middelen falen. 78. Ambtshalve heb ik geen gronden aangetroffen die tot vernietiging van de bestreden uitspraak aanleiding behoren te geven. 79. Deze conclusie strekt tot verwerping van het beroep. De Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden Ik neem deze conclusie op het moment dat de termijn nog niet is verstreken die op grond van art. 435, tweede lid, Sv aan de benadeelde partij is gegeven om door een advocaat een middel van cassatie te doen indienen. Mocht alsnog een schriftuur worden ingediend over een rechtspunt dat een vordering van de benadeelde partijen betreft, dan ben ik bereid aanvullend te concluderen. VN-mensenrechtencomité 2 september 2022, CCPR/C/135/D/3256/2018. Zie Trb. 1978, 177, p. 41. Kamerstukken II 1975-1976, 13 932, nr. 3, p. 25. HR 18 februari 2020, ECLI:NL:HR:2020:285. ECLI:NL:PHR:2019:1252. ECLI:NL:PHR:2015:1278. HR 29 september 2015, ECLI:NL:HR:2015:2857, NJ 2016/69, m.nt. Keulen onder NJ 2016/71. De Hoge Raad oordeelde verder dat de klacht over de overschrijding van de redelijke termijn in cassatiefase slaagde en verminderde de opgelegde straf met zes maanden. In de zienswijze van het VN-mensenrechtencomité staat onder 2.5 en 11.5 ten onrechte dat de Hoge Raad ‘adjusted the rulings of the Court of Appeal as to damages awarded to the parties.’ De AG had weliswaar geadviseerd ambtshalve de beslissingen van het hof ten aanzien van twee vorderingen van benadeelde partijen te vernietigen, maar de Hoge Raad oordeelt juist dat de middelen hier niet over klaagden en heeft niet gecasseerd. Zie met name: 3.2-3.3, 6.2-6.7 en 9.3-9.4 van de zienswijze. Zie onder 9.2 van de zienswijze. Ziet onder 5.4 van de zienswijze. Zie met name onder 5.9-5.13 en 8.6 van de zienswijze. Zie onder 5.6-5.7 van de zienswijze. Ik laat de ontvankelijkheid van de klacht hier verder buiten beschouwing, maar ook op dit punt zijn de dissenters het niet eens met de meerderheid van de leden. VN-Mensenrechtencomité 22 juli 2005, 1095/2002 (Gomaríz Valera/Spanje). VN-Mensenrechtencomité 22 juli 2009, 1364/2005 (Carpintero Uclés/Spanje), VN-Mensenrechtencomité 19 oktober 2009, 1363/2005 (Gayoso Martinez/Spanje), VN-Mensenrechtencomité 28 maart 1995, 536/1993 (Perera/Australië), VN-Mensenrechtencomité 3 november 2004, 111/2002 (Rolando/Filipijnen). VN-Mensenrechtencomité 27 november 2012, 2120/2011 (Kovaleva & Kozyar/Wit-Rusland), VN-mensenrechtencomité 17 juli 2008, 1542/2007 (Aboushanif/Noorwegen). Zie bijvoorbeeld de formulering in VN-Mensenrechtencomité 20 juli 2000, 701/1996 (Gómez Vázquez/Spanje). VN-Mensenrechtencomité 27 november 2012, 2120/2011 (Kovaleva & Kozyar/Wit-Rusland). Zie ook VN-Mensenrechtencomité 20 juli 2000, 701/1996 (Gómez Vázquez/Spanje). VN-Mensenrechtencomité 28 oktober 2014, 2105/2011 (S.S.F. e.a./Spanje), Zie ook de door de Hoge Raad in zijn arrest van 18 februari 2020, ECLI:NL:HR:2020:285 aangehaalde zienswijze van het VN-Mensenrechtencomité van 23 juli 2015, Communication No. 2437/2014, (V.S. tegen Litouwen). Zie ook W.A. Schabas, Nowak’s CCPR Commentary, Kehl: N.P. Engel 2019, p. 416-417. VN-Mensenrechtencomité 1 november 2013, 1856/2008 (Sevostyanov/Rusland), onder 7.3. Zie ook D. Bektesevic en N. Gonzalez Bos, ‘De Hoge Raad als higher tribunal in de zin van artikel 14 lid 5 IVBPR’, NJB 2022/2488, onder 4.1. Zie in deze zin ook de derde dissenting opinion van lid Arif Bulkan, onder 7: “Ultimately, the majority’s conclusion conflates two different positions – that of the availability of a review of the facts and the right to a duly reasoned judgment.” Vgl. ook D. Bektesevic en N. Gonzalez Bos, ‘De Hoge Raad als higher tribunal in de zin van artikel 14 lid 5 IVBPR’, NJB 2022/2488. De tekst van de standaardoverweging in geval van afdoening op grond van art. 81, eerste lid, RO luidt sinds januari 2020: “De Hoge Raad heeft de klachten over de uitspraak van het hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie).” VN-mensenrechtencomité 17 juli 2008, 1542/2007 (Aboushanif/Noorwegen). Zie ook VN-mensenrechtencomité 8 juli 1994, 355/1989 (Reid/Jamaica), waarin het Comité onder 14.3 overweegt dat de afwijzing van het verlofverzoek zonder schriftelijke motivering een schending van art. 14, vijfde lid, IVBPR oplevert. Deze zienswijze en die inzake Jaddoe moeten mijns inziens worden onderscheiden van de ook in de General Comment No. 32. Article 14: Right to equality before courts and tribunals and to a fair trial, CCPR/C/GC/32 (2007), par. 49 genoemde jurisprudentie van het Comité dat “the right to have one’s conviction reviewed can only be exercised effectively if the convicted person is entitled to have access to a duly reasoned, written judgement of the trial court, and, at least in the court of first appeal where domestic law provides for several instances of appeal”, omdat de gedachte daarachter is dat een verdachte tijdig moet kunnen beschikken over een bestreden uitspraak ten behoeve van zijn verdediging in beroep. Zie o.m. VN-mensenrechtencomité 1 november 2004, 903/1999 (Van Hulst/Nederland), VN-mensenrechtencomité 21 juli 1999, 709/1996, (Bailey/Jamaica) en VN-mensenrechtencomité 1 november 1999, 230/1987 (Henry/Jamaica). Vgl. ook W.A. Schabas, Nowak’s CCPR Commentary, Kehl: N.P. Engel 2019, p. 418-419 en Pesselse, a.w., p. 117-119. Zie in deze zin ook Pesselse, a.w., p. 128. VN-mensenrechtencomité 17 november 2014, 2004/2010 (H.K./Noorwegen). Zie ook Pesselse, a.w., p. 129. Dat het Comité in het algemeen de verkorte overweging als bedoeld in art. 81, eerste lid, RO niet problematisch acht, kan worden afgeleid uit de zienswijze VN-mensenrechtencomité 31 oktober 2006, 1187/2003, (Verlinden/Nederland) (civiel). Ten tijde van deze conclusie heeft de Nederlandse regering (nog) niet gereageerd op de zienswijze inzake Jaddoe. Vgl. de noot van T. Barkhuysen en M.L. van Emmerik onder Centrale Raad van Beroep 21 juli 2006, ECLI:NL:CRVB:2006:AY5560, AB 2007/97. Centrale Raad van Beroep 21 juli 2006, ECLI:NL:CRVB:2006:AY5560, AB 2007/97. Zoals bijvoorbeeld na de geconstateerde schendingen door Nederland met het toenmalige verlofstelsel (VN-mensenrechtencomité 27 juli 2010, 2012/306 (Mennen/Nederland) en VN-mensenrechtencomité 24 juli 2014, 2097/2011 (Timmer/Nederland), zie Pesselse, a.w., p. 241 en de conclusie van AG Spronken ECLI:NL:PHR:2015:788, onder 18. Zie ook de conclusies van AG Spronken (ECLI:NL:PHR:2015:788, onder 13 en ECLI:NL:PHR:2020:162, onder 8.2). Vgl. o.m. HR 6 juli 1999, ECLI:NL:HR:1999:ZD1603, NJ 1999/800, m.nt. De Hullu, HR 4 juli 2017, ECLI:NL:HR:2017:1277 en HR 25 augustus 2020, ECLI:NL:HR:2020:1324, NJ 2020/331. Zo ook het Comité zelf, zie Human Rights. Fact Sheet No. 15 (Rev. 1), p. 24. Vgl. HR 16 december 2016, ECLI:NL:HR:2016:2888, NJ 2017/132, m.nt. Alkema (Civiel) ten aanzien van bepalingen van het EVRM: “Op grond van art. 93 Grondwet dient de Nederlandse rechter de een ieder verbindende bepalingen uit het EVRM toe te passen. Dat brengt mee dat hij ook gehouden is die bepalingen zelf uit te leggen, met dien verstande echter dat de taakverdeling tussen de nationale rechter en het EHRM meebrengt dat de nationale rechter bij zijn uitleg van de bepalingen van het EVRM zich richt naar de gevestigde rechtspraak van het EHRM.” Vgl. o.m.

80a, vierde lid, RO of art. 81, eerste lid, RO wordt niet méér tot uitdrukking gebracht dan dat het cassatieberoep dat zich richt tegen de bestreden uitspraak, niet slaagt en dat de aangevoerde klachten tegen die uitspraak geen behandeling in cassatie rechtvaardigen vanwege klaarblijkelijk onvoldoende belang of klaarblijkelijke ongegrondheid (art. 80a RO), dan wel dat het bij de beoordeling van een of meer van die klachten niet nodig is antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (art. 81 RO). De wettelijke voorziening dat de Hoge Raad zich tot de in art. 80a of 81 RO bedoelde afdoening mag beperken, draagt bij aan de mogelijkheid cassatieberoepen versneld te behandelen en stelt mede daardoor de Hoge Raad in staat zich te concentreren op zijn kerntaken als cassatierechter (zoals ook tot uitdrukking is gebracht in de rechtspraak van het EHRM; vgl. EHRM 24 april 2018, nr. 55385/14 (Baydar/Nederland), § 47). 3.6 Art. 14, vijfde lid, IVBPR staat aan het onder 3.4 en 3.5 overwogene niet in de weg.” 17. De Hoge Raad oordeelde aldus dat art. 14, vijfde lid, IVBPR niet in de weg staat aan de toepassing van art. 80a RO of art. 81 RO in gevallen waarin de verdachte in eerste aanleg is vrijgesproken en in hoger beroep is veroordeeld, omdat de inhoudelijke beoordeling door de strafkamer in een dergelijk geval niet anders is dan ingeval geen toepassing wordt gegeven aan art. 80a RO of art. 81 RO. Deze bepalingen hebben slechts betrekking op de wijze van motivering van de afdoening. Daarbij wordt in aanmerking genomen dat de Hoge Raad oordeelt op basis van de tegen de bestreden uitspraak ingediende klachten en op grond van alle relevante stukken van het geding beoordeelt of de bestreden uitspraak dient te worden vernietigd wegens schending van het recht of verzuim van vormen. Daaronder zijn begrepen de wettelijke bewijsregels, onder meer die inzake de bewijsmotivering. 18. Ook in een andere zaak kwam de vraag aan de orde of de toetsing in cassatie als zodanig voldoet aan het bepaalde in art. 14, vijfde lid, IVBPR. De verdachte in die zaak was in eerste aanleg integraal vrijgesproken van het ten laste gelegde. De officier van justitie had tegen dit vonnis hoger beroep ingesteld. Bij het hof betoogde de raadsman van de verdachte dat het Openbaar Ministerie niet-ontvankelijk moest worden verklaard in het hoger beroep, omdat in gevallen waarin de verdachte in eerste aanleg is vrijgesproken en het Openbaar Ministerie hoger beroep instelt het Nederlandse strafprocesrecht niet zou voldoen aan het bepaalde in art. 14, vijfde lid, IVBPR. Het hof had dit verweer verworpen. In mijn conclusie in deze zaak besprak ik in de eerste plaats de vraag naar de rechtstreekse werking van het verdrag. Ik kwam tot de conclusie dat aannemelijk is dat art. 14, vijfde lid, IVBPR zich niet leent voor rechtstreekse toepassing door de rechter voor zover het gaat om het openstellen van nieuwe rechtsmiddelen – kortweg omdat de rechterlijke macht daartoe niet bevoegd is – maar wel ten aanzien van de inrichting van een bestaand rechtsmiddel. De rechter kan met andere woorden geen nieuwe rechtsmiddelen scheppen, maar hij kan wel beoordelen of een bestaand rechtsmiddel voldoet aan het bepaalde in art. 14, vijfde lid, IVBPR. De vraag of het Nederlandse cassatiestelsel ingeval van een eerste veroordeling in hoger beroep kan worden aangemerkt als een beoordeling in de zin van art. 14, vijfde lid, IVBPR beantwoordde ik – na een analyse van verschillende zienswijzen en een General Comment van het VN-mensenrechtencomité – bevestigend. Daarbij nam ik in aanmerking dat in cassatie een beoordeling van de toereikendheid van het bewijs en de bewijsmotivering kan plaatsvinden. De Hoge Raad sloot zich daarbij aan en overwoog als volgt: “3.1 Het middel klaagt over de verwerping van het verweer dat strekt tot niet‑ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie in het hoger beroep. In de toelichting op deze klacht wordt in de kern betoogd dat in een geval als het onderhavige, waarin het gerechtshof tot een veroordeling is gekomen ter zake van feiten waarvan de verdachte in eerste aanleg is vrijgesproken, voor de verdachte in strijd met art. 14, vijfde lid, Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (hierna: IVBPR) niet de mogelijkheid bestaat van een nieuwe feitelijke behandeling van de zaak door een hogere rechter. 3.2.1 Art. 14, vijfde lid, IVBPR luidt in de Nederlandse vertaling: (…) 3.2.2 ‘ General Comment No. 32’ van het VN-Mensenrechtencomité over ‘Article 14: Right to equality before courts and tribunals and to a fair trial’, CCPR/C/GC/32, houdt onder meer in: “47. Article 14, paragraph 5 is violated not only if the decision by the court of first instance is final, but also where a conviction imposed by an appeal court or a court of final instance, following acquittal by a lower court, according to domestic law, cannot be reviewed by a higher court. (...) 48. The right to have one’s conviction and sentence reviewed by a higher tribunal established under article 14, paragraph 5, imposes on the State party a duty to review substantively, both on the basis of sufficiency of the evidence and of the law, the conviction and sentence, such that the procedure allows for due consideration of the nature of the case. A review that is limited to the formal or legal aspects of the conviction without any consideration whatsoever of the facts is not sufficient under the Covenant. However, article 14, paragraph 5 does not require a full retrial or a “hearing”, as long as the tribunal carrying out the review can look at the factual dimensions of the case. Thus, for instance, where a higher instance court looks at the allegations against a convicted person in great detail, considers the evidence submitted at the trial and referred to in the appeal, and finds that there was sufficient incriminating evidence to justify a finding of guilt in the specific case, the Covenant is not violated.” 3.3.1 In een geval als het onderhavige voorziet art. 427, eerste lid, Sv in de mogelijkheid van het instellen van beroep in cassatie tegen de uitspraak van het gerechtshof waarbij de verdachte is veroordeeld. In cassatie beoordeelt de Hoge Raad, op basis van de tegen de bestreden uitspraak ingediende klachten en op grond van alle voor de beoordeling relevante stukken van het geding, of de bestreden uitspraak dient te worden vernietigd wegens schending van het recht of verzuim van vormen. Daaronder zijn begrepen de wettelijke bewijsregels, onder meer die inzake de bewijsmotivering. De omstandigheid dat het gerechtshof tot een veroordeling is gekomen ter zake van een feit waarvan de verdachte in eerste aanleg is vrijgesproken, kan onder omstandigheden van belang zijn voor de aan de bewijsmotivering te stellen eisen, waarvan de naleving in cassatie kan worden getoetst. Indien de Hoge Raad oordeelt dat de bewijsvoering niet toereikend is, leidt dat - tenzij de verdachte daarbij geen belang heeft dan wel de Hoge Raad zelf in de zaak kan voorzien - tot vernietiging van de bestreden uitspraak en een nieuwe behandeling van de zaak door een gerechtshof. (Vgl. HR 12 november 2019, ECLI:NL:HR:2019:1732.) 3.3.2 Art. 14, vijfde lid, IVBPR staat aan dit cassatiestelsel, waarin de beoordeling door de Hoge Raad mede betrekking heeft op de bewijsvoering van het gerechtshof, niet in de weg (vgl. ook de - in de conclusie van de Advocaat-Generaal onder 28 tot en met 30 weergegeven - uitleg die het VN-Mensenrechtencomité aan die verdragsbepaling geeft alsmede met betrekking tot een vergelijkbare wijze van toetsing in cassatie de zienswijze van het VN-Mensenrechtencomité van 23 juli 2015, Communication No. 2437/2014, V.S.

Stein, but on the contrary explicitly stated that no further reasoning, in addition to the conclusion that there are no grounds demanding any answers, is required. 11.6 In light of the above, the Committee considers that the Supreme Court did not provide adequate details of its considerations of the lawfulness and sufficiency of the facts and evidence used and the reasoning of its re-assessments. The Committee therefore considers that in the present case, the Supreme Court did not properly assess the sufficiency of facts and incriminating evidence which supported the author’s conviction for a second murder on appeal, since the main reasons for rejection of the author’s cassation appeal related to the legal considerations, taking into account the nature of the cassation proceedings and the absence of any reasoning to the contrary, and not the review of facts, as required by the Committee’s jurisprudence. Accordingly, in these specific circumstances, the Committee finds that, due to the lack of evidence that the Supreme Court sufficiently reviewed the facts and evidence in the author’s case, he was deprived of the effective exercise of his right to have his conviction and sentence reviewed by a higher tribunal, as required by article 14 (5) of the Covenant. 12. The Committee, acting under article 5 (4) of the Optional Protocol, is of the view that the facts before it reveal a violation by the State party of article 14 (5) of the Covenant. 13. In accordance with article 2 (3) (a) of the Covenant, the State party is under an obligation to provide the author with an effective remedy. This requires it to make full reparation to individuals whose Covenant rights have been violated. In the present case, the State party is under an obligation, inter alia: (a) to review the author’s conviction and sentence by a higher tribunal in relation to the murder of Mr. Stein and (b) to provide the author with adequate compensation. The State party is also under an obligation to take all steps necessary to prevent similar violations from occurring in the future. In this connection, the Committee reiterates that, in accordance with its obligation under article 2 (2) of the Covenant, the State party should ensure that the relevant legal framework and practices are in conformity with the requirements of article 14 (5) of the Covenant. 14. Bearing in mind that, by becoming a party to the Optional Protocol, the State party has recognized the competence of the Committee to determine whether there has been a violation of the Covenant and that, pursuant to article 2 of the Covenant, the State party has undertaken to ensure to all individuals within its territory and subject to its jurisdiction the rights recognized in the Covenant and to provide an effective and enforceable remedy when it has been determined that a violation has occurred, the Committee wishes to receive from the State party, within 180 days, information about the measures taken to give effect to the present Views. The State party is also requested to publish the present Views. [29] The State party has not entered a reservation to article 5(2)(a) of the Optional Protocol. [30] The author’s complaint filed to the European Court of Human Rights (application no. 10654/16), which concerned another matter, was declared inadmissible by the European Court, sitting in a single judge formation, on 2 June 2016, since the admissibility criteria set out in articles 34 and 35 of the European Convention on Human Rights have not been met. [31] See e.g. Patiño v. Panama (CCPR/C/52/D/437/1990), para. 5.2; P.L. v. Germany (CCPR/C/79/D/1003/2001), para. 6.5; Riedl-Riedenstein et al. v. Germany (CCPR/C/82/D/1188/2003), para. 7.2; Gilberg v. Germany (CCPR/C/87/D/1403/2005), para. 6.5; Warsame v. Canada (CCPR/C/102/D/1959/2010), para. 7.4; and Singh et al. v. Canada (CCPR/C/125/DR/2948/2017), para. 6.4. [32] General comment No. 32, para. 45; Aboushanif v. Norway (CCPR/C/93/D/1542/2007), para. 7.2; and Reid v. Jamaica (CCPR/C/51/D/355/1989), para. 14.3. [33] General comment No. 32, para. 48, and T.L.N v. Norway (CCPR/C/111/D/1942/2010), para. 9.2; and Aboushanif v. Norway, para. 7.2. [34] Gómez Vázquez v. Spain (CCPR/C/69/D/701/1996), para. 11.1. See also Wade v. Senegal (CCPR/C/124/D/2783/2016), para. 12.4. [35] Perera v. Australia (CCPR/C/53/D/536/1993), para. 6.4; and Rolando v. Philippines (CCPR/C/82/D/1110/2002), para. 4.5. [36] Conde v. Spain (CCPR/C/88/D/1325/2004), para. 7.2. [37] The decision by the Supreme Court of the Netherlands on appeal in cassation, dated 29 September 2015.” Dissenting opinions van vier van de zestien leden van het Comité 26. Aan de zienswijze zijn drie dissenting opinions van vier leden van het Comité gehecht die – in woorden van drie van de leden – “strongly disagree” met het oordeel van de meerderheid. Ten aanzien van de inhoud van de klacht zijn de belangrijkste tegenargumenten die naar voren worden gebracht dat (i) door middel van een beoordeling van de bewijsvoering de Hoge Raad tot op zekere hoogte ook de feiten kan beoordelen, (ii) de Hoge Raad beschikt over het volledige feitelijke dossier van de zaak, de cassatiemiddelen en de conclusie van de advocaat-generaal, waarin het bewijs uitvoerig is besproken, en dit niet los moet worden gezien van de verkorte motivering van het oordeel van de Hoge Raad, (iii) de Hoge Raad een zaak terug kan wijzen als het van oordeel is dat een onderdeel van de bewezenverklaring niet wordt gedekt door het bewijs en (iv) het onwaarschijnlijk is dat 44 partijen art. 2, tweede lid, van het Zevende Protocol van het EVRM zouden hebben geratificeerd, als zij van oordeel waren dat hiermee zou worden afgeweken van hun verplichtingen uit hoofde van het IVBPR. De strekking en reikwijdte van de zienswijze 27. De zienswijze van het Comité strekt in elk geval niet zo ver dat de Hoge Raad als zodanig niet kan worden aangemerkt als beroepsrechter in de zin van art. 14, vijfde lid, IVBPR. De op de zaak toegespitste overwegingen van het Comité duiden daar niet op. Art. 14, vijfde lid, IVBPR geeft eenieder die is veroordeeld het recht de schuldigverklaring en veroordeling opnieuw te doen beoordelen door een hoger rechtscollege overeenkomstig de wet. Deze bepaling ziet ook op gevallen waarin na een vrijspraak in eerste aanleg de verdachte eerst in een hogere instantie wordt veroordeeld. Art. 14, vijfde lid, IVBPR vereist geen “full” of “factual retrial or a hearing”. Wel zal de hogere rechter in staat moeten zijn “to examine the facts of the case, including the incriminating evidence”. Het gaat er daarbij om dat de hogere rechter zowel de toereikendheid van het bewijs als de juridische gronden “substantively” kan beoordelen (zie ook de zienswijze inzake Jaddoe onder 11.3). Een toetsing beperkt tot “formal or legal aspects of the case”, zonder dat sprake is van enige “review of facts and evidence” kan volgens het Comité dus niet worden aangemerkt als een “review” in de zin van art. 14, vijfde lid, IVBPR. Uit eerdere zienswijzen van het Comité kan worden afgeleid dat ook in het kader van een (met Nederland vergelijkbare) cassatieprocedure een “review” als bedoeld in art. 14, vijfde lid, IVBPR kan plaatsvinden, ook als de feitelijke beoordeling beperkter is dan die van de feitenrechter. 28. Ter illustratie van het voorgaande verwijs ik naar de zienswijze in de zaak Sevostyanov tegen Rusland, waarin het Comité het volgende overwoog (onderstreping PG): “The Committee notes that in the present case, the appellate court (…), despite the limitations imposed on it by procedural law with regard to the examination of facts, not only considered the grounds for cassation submitted by the author in his appeal in general, but also examined the evidence reviewed by the first instance court, upheld, in particular, that court’s conclusion that there was no reason to distrust Mr.

HR 6 juli 1999, ECLI:NL:HR:1999:ZD1603, NJ 1999/800, m.nt. De Hullu, HR 4 juli 2017, ECLI:NL:HR:2017:1277 en HR 25 augustus 2020, ECLI:NL:HR:2020:1324, NJ 2020/331. In gevallen waarin landen een cassatiedrempel opwierpen, beoordeelde het Comité bovendien zelfstandig of een veroordeling “serious enough” was “to require a review by a higher tribunal”, zie VN-Mensenrechtencomité 24 maart 1982, 064/1979 (Salgar de Montejo/Colombia) en VN-Mensenrechtencomité 5 november 2004, 1073/2002 (Terrón/Spanje). VN- Mensenrechtencomité 26 maart 2006, 1156/2003 (Pérez Escolar). Pesselse komt tot de voorzichtige conclusie dat beroep moet openstaan als de beroepsrechter ten opzichte van het oordeel in de eerdere instantie de essentiële “karakterisering van het delict” verandert, zie Pesselse, a.w., p. 90-91. Hij verwijst daarbij naar nog één andere zaak, VN-mensenrechtencomité 29 oktober 2012, 1891/2009 (J.A.B.G./Spanje), waarin de Hoge Raad een onjuiste berekening van de straf herstelde. VN-mensenrechtencomité 31 oktober 2006, 1325/2004 (Conde Conde/Spanje). Zie hierover D. Bektesevic en N. Gonzalez Bos, ‘De Hoge Raad als higher tribunal in de zin van artikel 14 lid 5 IVBPR’, NJB 2022/2488. Zie ook Pesselse, a.w., p. 90. VN-mensenrechtencomité 16 juli 1996, 589/1994 (Tomlin/Jamaica). Zie ook D. Bektesevic en N. Gonzalez Bos, ‘De Hoge Raad als higher tribunal in de zin van artikel 14 lid 5 IVBPR’, NJB 2022/2488. De door hen voorgestelde optie van aanpassing van de teksten van de motiveringen van de art. 81, eerste lid, RO en art. 80a RO-afdoeningen lijkt mij gezien de zienswijzen van Jaddoe, Aboushanif en H.K/Noorwegen geen uitkomst te bieden, juist omdat een op de zaak toegespitste motivering lijkt te worden vereist. Vgl. Van Dorst, Cassatie in strafzaken, negende druk, Deventer: Wolters Kluwer 2018, p. 88. Zie bijvoorbeeld HR 20 juni 2017, ECLI:NL:HR:2017:1121, HR 11 oktober 2022, ECLI:NL:HR:2022:1406, HR 11 oktober 2022, ECLI:NL:HR:2022:1414 en HR 27 september 2022, ECLI:NL:HR:2022:1315. HR 2 juni 2015, ECLI:NL:HR:2015:1446, NJ 2015/402, m.nt. Reijntjes. Ook in het Moderniseringstraject zijn geen plannen terug te vinden waarin de herziening wordt uitgebreid naar andere internationale uitspraken waarin een schending wordt geconstateerd. Zie het voorgestelde art. 5.8.1 Sv in het Wetsvoorstel tot vaststelling van het nieuwe Wetboek van Strafvordering (ambtelijke versie juli 2020). Vgl. HR 7 april 2009, ECLI:NL:HR:2009:BH2687, NJ 2009/185 en HR 26 mei 2015, ECLI:NL:HR:2015:1340, NJ 2015/299, m.nt. Rozemond. Vgl. HR 16 maart 2010, ECLI:NL:HR:2010:BK335, NJ 2010/314, m.nt. Buruma. Vgl. bijvoorbeeld HR 13 juni 2006, ECLI:NL:HR:2006:AW3560, waarin het geweld bestond uit het gooien van barkrukken en andere voorwerpen door een café in de richting van een persoon. Ik verwijs in het verband naar de aan het arrest van de HR voorafgaande conclusie van de AG Paridaens (ECLI:NL:PHR:2020:816) waarin zij uitvoerig ingaat op de voorhanden oudere jurisprudentie en literatuur. Vgl. Ten Voorde in T&C op art. 141 Sr, onder c (actueel t/m 1 juli 2022): “Er moet zodanige kracht worden aangewend, dat het rechtsgoed daardoor in gevaar gebracht wordt. Het beschermde rechtsgoed is hier de openbare orde; derhalve moet het geweld van dien aard zijn, dat de openbare orde erdoor wordt verstoord” en Fokkens in N/L/R Strafrecht, art. 141 Sr, aant. 2 (actueel t/m 15 september 2019): “In aanvulling op het commentaar op art. 81 merk ik op dat ook hier uitgegaan zal moeten worden van aanwending van fysieke kracht tegen personen of goederen die met zo’n hevigheid geschiedt dat zij geëigend schijnt het in de betreffende bepaling beschermde rechtsgoed in gevaar te brengen. In casu is dat rechtsgoed de openbare orde. Dit brengt mee dat ik me kan voorstellen dat een rechter een min of meer onschuldig gedoe als niet voldoende ‘krachtig’ voor art. 141 Sr aanmerkt, temeer wanneer dit de enige vorm van geweld is.”

Bekreev’s initial testimony, and concluded that the conclusions of the contested judgment regarding the facts of the case and the guilt of the author were well reasoned. In the light of the circumstances of the case, the Committee is of the view that the facts before it do not reveal any violation of article 14, paragraph 5, of the Covenant.” 29. Zoals de Hoge Raad in zijn hiervoor weergegeven arresten heeft overwogen, kan in de Nederlandse cassatieprocedure een beoordeling van het (feitelijke) bewijs plaatsvinden op grond van alle voor de beoordeling relevante stukken van het geding. De bestreden uitspraak kan worden vernietigd wegens schending van het recht of verzuim van vormen. Daaronder zijn begrepen de wettelijke bewijsregels, onder meer die inzake de bewijsmotivering. De feitenrechter is wel vrij in de selectie en waardering van het voorhanden bewijsmateriaal, maar ook feitelijke oordelen kunnen in cassatie op hun begrijpelijkheid worden getoetst. Indien het hof de bewezenverklaring onvoldoende met redenen heeft omkleed, heeft het hof niet voldaan aan de wettelijke regels inzake de bewijsmotivering, meer in het bijzonder art. 359, tweede lid, eerste volzin, Sv. Ook kan worden beoordeeld of het arrest innerlijk tegenstrijdig is en/of de bewezenverklaring wordt gedekt door de bewijsmiddelen. Daarmee kan de toereikendheid van het bewijs in cassatie aan de orde worden gesteld. Tegen deze achtergrond kan niet worden volgehouden dat de Hoge Raad bij een vrijspraak in eerste aanleg en veroordeling in hoger beroep niet voldoet als beroepsinstantie. 30. De vraag rijst hoe de zienswijze inzake Jaddoe wél moet worden geïnterpreteerd. Ik meen dat de kern van de zienswijze is gelegen in de volgende overweging: “the Committee finds that, due to the lack of evidence that the Supreme Court sufficiently reviewed the facts and evidence in the author’s case, he was deprived of the effective exercise of his right to have his conviction and sentence reviewed by a higher tribunal” (onderstreping PG). Door de verkorte afdoening met de aan art. 81, eerste lid, RO ontleende overweging heeft de Hoge Raad er volgens het Comité onvoldoende blijk van gegeven de veroordeling door het hof te hebben onderworpen aan “a substantial review”. Het Comité overweegt dat het arrest van de Hoge Raad “did not contain any reference or assessment of the facts or evidence used by the Court of Appeal to convict the author for the murder of mr. Stein” en “did not provide adequate details of its considerations of the lawfulness and sufficiency of the facts and evidence used and the reasoning of its re-assessments”. In de visie van het Comité heeft de Hoge Raad niet kenbaar, met op de zaak toegesneden overwegingen ten aanzien van de feiten en de bewijsconstructie van het hof, doen blijken dat hij de veroordeling heeft onderworpen aan een “substantial review”. Zo bezien is eerder sprake van een motiveringsprobleem dan van een beoordelingsgebrek of een gebrek in het toetsingskader. Niet de toetsing in cassatie als zodanig is het probleem, maar de wijze waarop daarvan blijk wordt gegeven in het concrete geval. Dat motiveringsprobleem is ook aan de orde bij de huidige formulering die de Hoge Raad bij de toepassing van art. 81, eerste lid, RO bezigt. 31. Daarmee verschilt de benadering van het Comité van die van de Hoge Raad. Zoals opgemerkt, oordeelde de Hoge Raad in zijn arrest van 12 november 2019, ECLI:NL:HR:2019:1732 dat art. 14, vijfde lid, IVBPR in een geval als dit niet in de weg staat aan de in de art. 80a en 81, eerste lid, RO bedoelde afdoeningen, omdat de inhoudelijke beoordeling door de strafkamer van de Hoge Raad bij die vormen van afdoening niet anders is dan wanneer daaraan geen toepassing wordt gegeven en dat “het bij die bepalingen uitsluitend gaat om de wijze waarop de Hoge Raad zijn oordeel met betrekking tot het cassatieberoep motiveert”. In de benadering van de Hoge Raad staat het wettelijk toetsingskader in cassatie centraal. Het Comité hecht daarentegen juist (mede) aan die motivering waarde om te beoordelen of een “substantial review” heeft plaatsgevonden. Het gaat volgens het Comité dus niet alleen om de omvang van de toetsing, maar ook om de wijze waarop in het arrest van die toetsing blijk wordt gegeven. In gevallen waarin geen schuldigverklaring en veroordeling in eerste aanleg plaatsvinden en in hoger beroep wel, verlangt het Comité van de Hoge Raad als beroepsrechter in zijn motivering als reactie op bewijsklachten zoals in het geval van Jaddoe enige specifieke “reference or assessment of the facts or evidence used by the Court of Appeal” en “adequate details of its considerations of the lawfulness and sufficiency of the facts and evidence used and the reasoning of its re-assessments”, omdat anders van een kenbare “substantial review” geen sprake is. 32. Deze lezing sluit aan bij een eerdere zienswijze van het Comité in de zaak Aboushanif/Noorwegen. Daarin was het verzoek om toegang tot appel unaniem afgewezen door drie beroepsrechters met de standaardoverweging dat “it was clear that the appeal would not succeed.” Het Comité overweegt hierover als volgt (onderstreping PG): “In the present case, the judgment of the Court of Appeal does not provide any substantive reason at all as to why the court determined that it was clear that the appeal would not succeed, which puts into question the existence of a substantial review of the author’s conviction and sentence. The Committee considers that, in the circumstances of the case, the lack of a duly reasoned judgment, even if in brief form, providing a justification for the court’s decision that the appeal would be unsuccessful, impairs the effective exercise of the right to have one’s conviction reviewed as required by article 14, paragraph 5, of the Covenant.” 33. Het Comité lijkt ook in deze zaak de wijze en mate van motivering bepalend te achten voor de beoordeling of een (kenbare) “substantive review” heeft plaatsgevonden. Uit een latere zaak tegen Noorwegen (H.K/Noorwegen) kan worden afgeleid dat het Noorse Hooggerechtshof naar aanleiding van deze vastgestelde schending motiveringsrichtlijnen voor de verlofbeslissing heeft verstrekt en dat daarna de wetgever in een wettelijke plicht tot motivering van een verlofafwijzing heeft voorzien. In die laatste zaak, waarbij de afwijzing van verlof nader was gemotiveerd, is door het Comité geen schending van art. 14, vijfde lid, IVBPR aangenomen. 34. Uit het voorgaande leid ik af dat in de zaak Jaddoe de verkorte afdoening op de voet van art. 81, eerste lid, RO doorslaggevend is geweest voor het oordeel van het Comité. Daaruit zou de volgende conclusie kunnen worden getrokken. In gevallen waarin de Hoge Raad optreedt als “court of first appeal” van een schuldigverklaring en veroordeling, bijvoorbeeld omdat de verdachte in eerste aanleg is vrijgesproken, en de verdachte een of meer klachten tegen de bewijsvoering richt, kan naar oordeel van het Comité niet worden volstaan met een standaardmotivering waarin niet tot uitdrukking komt dat een “substantial review” heeft plaatsgevonden. De algemene overwegingen die worden gebruikt bij de toepassing van art. 81, eerste lid, RO en art. 80a RO voldoen in deze benadering in de genoemde gevallen niet. De omstandigheid dat de advocaat-generaal bij de Hoge Raad in de conclusie wel inhoudelijk ingaat op de toereikendheid van de bewijsvoering, kan dit gebrek volgens de meerderheid van het Comité niet helen. Welke gevolgen kunnen aan de zienswijze in de zaak Jaddoe voor de behandeling van cassatieberoepen worden verbonden? 35. Het Comité heeft overwogen dat de Staat verplicht is om alle nodige maatregelen te nemen om soortgelijke schendingen in de toekomst te voorkomen. Daarbij heeft het herhaald dat Nederland ervoor dient te zorgen dat het relevante juridisch kader en de rechtspraktijk in overeenstemming zijn met de vereisten van art. 14, vijfde lid, IVBPR. De vraag die voorligt is of zienswijze aanleiding biedt voor aanpassing van de Nederlandse cassatiepraktijk. 36.

In dit verband stel ik voorop dat zienswijzen van het Comité geen bindende werking hebben. Uit de tekst van art. 5, vierde lid, van het Facultatieve Protocol bij het IVBPR en de toelichting daarop volgt dat het slechts gaat om “inzichten” die de betrokken staat niet formeel juridisch binden. Feitelijk beschouwt het Comité – onder verwijzing naar de algemene volkenrechtelijke verplichting het IVBPR na te leven, art. 2, eerste lid, en, derde lid, IVBPR en de preambule bij het Facultatieve Protocol – zijn zienswijzen echter als een eindoordeel, waarop de betrokken staat geacht wordt te handelen teneinde geconstateerde schendingen te herstellen en voortaan te voorkomen. De Centrale Raad van Beroep heeft in een uitspraak overwogen dat inzichten van het Comité in het algemeen als een gezaghebbend oordeel moeten worden aangemerkt, waaraan bijzondere betekenis toekomt en waarvan nationale rechterlijke instanties slechts kunnen afwijken wanneer sprake is van zwaarwegende redenen die zulks kunnen rechtvaardigen. De Nederlandse Staat is meestal ook bereid geweest uitvoering te geven aan de inzichten van het Comité, maar heeft zich daarbij uitdrukkelijk het recht voorbehouden om deze niet te volgen. 37. Daarnaast wijs ik er op dat het niet aan de rechter is om nieuwe rechtsmiddelen te scheppen. Wel kan de Hoge Raad binnen het kader van het bestaande rechtsmiddel van cassatie en de daarin geldende mate van toetsing rekening houden met de zienswijze van het Comité. Dit laatste lijkt mij de aangewezen weg om tegemoet te komen aan de bezwaren die het Comité in de zienswijze in de zaak Jaddoe tot uitdrukking heeft gebracht. Daarbij neem ik in aanmerking dat het Comité in essentie de staf heeft gebroken over “the lack of a duly reasoned judgment, even if in brief form, providing a justification for the courts’ decision that the appeal would be unsuccessful”. Anders gezegd: in de visie van het Comité betreft het een motiveringsgebrek en dat is in toekomstige gevallen binnen de huidige cassatieprocedure te redresseren. 38. Hoewel duidelijk is waar in het onderliggende geval de schoen wrong, rijzen verschillende vragen over de reikwijdte van de zienswijze. In dat verband verdient opmerking dat de zienswijzen van het Comité onvermijdelijk casuïstisch van aard zijn. Terughoudendheid is op zijn plaats bij het trekken van algemene conclusies en het verbinden van consequenties aan de zaak Jaddoe buiten waar het in die zaak in de kern om gaat. Daarnaast brengt de taakverdeling tussen de wetgever en de rechter in een geval als dit mee dat het in de rede ligt dat de rechter zich bij de uitleg van bepalingen van internationale verdragen richt naar de gevestigde (Europese of internationale) rechtspraak waarover geen onduidelijkheid bestaat, maar zich voor het overige terughoudend opstelt. Dat geldt te meer bij een – niet bindende – zienswijze als hier aan de orde. 39. De inrichting van de cassatieprocedure als zodanig staat in dit geding niet ter discussie. Daarbij gaat het om aspecten die de rechtsvormende taak van de rechter te buiten gaan. De vraag of het Comité in de zienswijze in alle opzichten is uitgegaan van een juiste uitleg van de Nederlandse cassatieprocedure, in het bijzonder ten aanzien van de omvang van de toetsing in cassatie, kan hier dan ook onbesproken blijven. 40. In het geval van Jaddoe ging het om een veroordeling in hoger beroep voor een ernstig misdrijf en tot een langdurige gevangenisstraf. Doorslaggevend lijken de ernst van het feit en de zwaarte van de straf echter niet voor de zienswijze van het Comité. Het Comité heeft eerder in zienswijzen overwogen dat het recht op een “review” als bedoeld in art. 14, vijfde lid, IVBPR “refers to all individuals convicted for an offence”. 41. Jaddoe was in hoger beroep veroordeeld voor een feit waarvan hij in eerste aanleg was vrijgesproken. Die situatie moet worden onderscheiden van die waarbij de rechter in hoger beroep in het kader van de bewezenverklaring in de tenlastelegging minder “wegstreept” dan de rechter in eerste aanleg. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld een veroordeling voor medeplichtigheid, terwijl de verdachte in hoger beroep voor medeplegen wordt veroordeeld. Ik zie in de zienswijze van het Comité geen aanknopingspunt te concluderen dat ook in dit soort gevallen toepassing van de artikelen 80a RO (zonder nadere motivering) en art. 81 RO niet meer in aanmerking zou moeten komen. 42. Ter illustratie wijs ik op de zaak Pérez Escolar/Spanje. In deze zaak had de eerste rechter de klager veroordeeld wegens medeplichtigheid aan verduistering tot vier maanden gevangenisstraf, terwijl de Spaanse Hoge Raad, de beroepsrechter in dezen, een gevangenisstraf voor de duur van vier jaren wegens medeplegen van die verduistering oplegde. De verdachte wendde zich tot het Comité met de klacht dat hij geen “full review” van zijn veroordeling had gekregen. Het Comité overweegt daarover als volgt: “9.2 In a previous case (communication No. 1095/2002, Gomariz v. Spain, Views of 22 July 2005, para. 7.1) the Committee held that the absence of a right of review by a higher court of a conviction imposed by an appeal court following acquittal by a lower court constituted a violation of article 14, paragraph 5, of the Covenant. The present case is different in that the conviction by the lower court was confirmed by the Supreme Court. That court, however, increased the penalty imposed by the lower court in respect of the same offence. The Committee notes that in the legal systems of many countries appeal courts may lower, confirm or increase the penalties imposed by the lower courts. Although the Supreme Court in the present case took a different view of the facts found by the lower court, in that it concluded that the author was a principal, and not merely an accessory, in relation to the misappropriation offence, in the Committee’s view the finding of the Supreme Court did not change the essential characterization of the offence but merely reflected the Supreme Court’s assessment that the seriousness of the circumstances of the offence merited a higher penalty. Thus there is no basis for a finding of violation in this case of article 14, paragraph 5, of the Covenant.” 43. Een ‘partiële’ verzwaring van de bewezenverklaring (en kwalificatie), in combinatie met een zwaardere straf, leidt naar het oordeel van het Comité in een geval als dit dus niet tot een schending van het recht op een “review” als voorzien in art. 14, vijfde lid, IVBPR. Daarbij merk ik op dat de verwijzing in deze zienswijze naar het moeilijk te operationaliseren begrip “essential characterization of the offence” de koers van het Comité niet per definitie verheldert. 44. In de zienswijze inzake Jaddoe overweegt het Comité onder 11.3 laatste volzinnen dat “the right to an appeal also applies to the case of aggravation of sentence handed down by the appellate court; the absence of any right of review in a higher court of a sentence handed down by an appeal court, where the person was not found guilty by a lower court, is a violation of article 14(5) of the Convenant”. De vraag rijst of deze zinsnede aldus kan worden geïnterpreteerd, dat het recht op beroep van art. 14, vijfde lid, IVBPR ook geldt bij enkel een zwaardere strafoplegging in hoger beroep. Het Comité verwijst hierbij naar de zienswijze Conde Conde/Spanje. In die zaak ging het echter niet slechts om een verzwaring van de straf. De beroepsrechter kwam tot een verschillende duiding van de feiten en daarmee onder meer tot een veroordeling voor een feit dat de rechter in eerste aanleg verjaard achtte. Voor een ander feit werd in cassatie een veroordeling uitgesproken, terwijl een schuldigverklaring in eerste aanleg achterwege was gebleven. Ook in die zaak was dus in hoger beroep sprake van een (eerste) veroordeling voor die twee feiten. 45.

In het licht van het voorgaande voert het te ver uit de zienswijze in de zaak Jaddoe af te leiden dat een verkorte afdoening evenmin in aanmerking komt op grond van de enkele omstandigheid dat in hoger beroep een zwaardere straf is opgelegd dan in eerste aanleg. De zienswijze in de zaak Jaddoe, die een veroordeling na een vrijspraak in eerste aanleg betrof, noopt hiertoe niet en ook overigens geven de oordelen van het Comité onvoldoende houvast om een zo vergaande ingreep in de cassatierechtspraak en -praktijk, die hun grondslag vinden in de door de wetgever geopende mogelijkheden van verkorte afdoening op de voet van de artikelen 80a en 81 RO, te kunnen rechtvaardigen. 46. Uit het voorgaande volgt dat het Comité in gevallen waarin een verdachte voor het eerst in hoger beroep wordt schuldig verklaard aan en veroordeeld wegens een bewezen verklaard feit van oordeel is dat in cassatie niet kan worden volstaan met een verkorte afdoening door de Hoge Raad als bedoeld in art. 81, eerste lid, RO alsmede met een (ongemotiveerde) toepassing van art. 80a RO, omdat daarmee geen blijk wordt gegeven van een “substantive review”. 47. In het licht van het voorgaande geef ik de Hoge Raad in overweging om in gevallen waarin een verdachte in hoger beroep voor het eerst schuldig wordt verklaard en wordt veroordeeld wegens een bepaald feit en de verdachte in cassatie daartegen in cassatie een of meer klachten richt, niet langer te volstaan met een verkorte afdoening zonder nadere motivering. In die gevallen komt (ongemotiveerde) toepassing van art. 80a RO en art. 81, eerste lid, RO niet langer in aanmerking. 48. De vraag rijst hoe verstrekkend een dergelijke aanpassing is. Zoals gezegd, heeft deze geen gevolgen voor het toetsingskader in cassatie. Ook meen ik dat de zienswijze in de zaak Jaddoe er niet aan in de weg hoeft te staan dat de Hoge Raad de motivering van de verwerping van klachten beperkt tot verwijzingen naar specifieke onderdelen van de conclusie van de advocaat-generaal. De conclusie bevat in veel gevallen veel uitgebreidere besprekingen dat en waarom een bepaalde klacht niet kan slagen dan het arrest. Ook biedt de conclusie vaak een meeromvattend inzicht in het juridisch kader en de achtergrond van de zaak. Juist hierdoor kan het arrest in voorkomende gevallen betrekkelijk sober zijn. De conclusie en het arrest zijn in dat opzicht communicerende vaten. Daarbij moet worden opgemerkt dat de enkele omstandigheid dat een middel met art. 81, eerste lid, RO wordt afgedaan niet betekent dat de Hoge Raad het met alle onderdelen van de conclusie eens is; wel dat de voorgestelde middelen inderdaad niet tot vernietiging van het bestreden arrest leiden. Mede tegen deze achtergrond zal de meerderheid van het Comité de omstandigheid dat in de conclusie in de zaak Jaddoe wel op de toereikendheid van de bewijsvoering was ingegaan als niet voldoende hebben aangemerkt. Daarvoor is kennelijk een meer expliciete verbinding tussen de gronden voor verwerping van het beroep in de conclusie en in het arrest nodig. Het komt mij daarom niet bezwaarlijk voor dat de Hoge Raad, waar mogelijk, in zijn motivering volstaat met verwijzing naar de redenen die zijn vermeld in specifieke onderdelen van de conclusie. De Hoge Raad maakt die redenen daarmee immers tot de zijne en kan aldus voorzien in “a duly reasoned judgment, even if in brief form, providing a justification for the courts’ decision that the appeal would be unsuccessful”. Gevolgen voor deze zaak en voorgaande zaken 49. Wat betekent het voorgaande voor de zaak die voorligt? De enkele omstandigheid dat in cassatie beperkingen gelden ten aanzien van onderzoek naar de feiten betekent niet dat daarmee strijd ontstaat met art. 14, vijfde lid, IVBPR. Wel geef ik de Hoge Raad in overweging deze zaak niet met een standaardoverweging als bedoeld in art. 80a RO dan wel art. 81, eerste lid, RO af te doen. 50. Daarbij merk ik tot slot op dat het Comité in zijn zienswijze weliswaar heeft overwogen dat de Staat de verplichting heeft de veroordeling van Jaddoe te later herbeoordelen door een hogere rechter, maar dat een vastgestelde schending van het IVBPR geen grond oplevert voor herziening als bedoeld in art. 457, eerste lid, Sv en het de rechtsvormende taak van de rechter te buiten gaat nieuwe rechtsmiddelen in het leven te roepen. Dit betekent dat reeds daarom de zienswijze inzake Jaddoe in die zin geen gevolgen heeft voor voorgaande zaken die door de Hoge Raad verkort zijn afgedaan. De bespreking van de middelen De bewijsvoering van het hof 51. Het hof heeft ten laste van de verdachte bewezen verklaard dat: “hij op 30 maart 2017 te Leeuwarden, met een ander, op de openbare weg, openlijk in vereniging geweld heeft gepleegd tegen personen en een goed, te weten tegen [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en tegen de personenauto, merk Citroen Xsara met kenteken [kenteken 1] , welk geweld bestond uit het meermalen met een personenauto, Volkswagen Lupo met kenteken [kenteken 2] , aanrijden tegen de genoemde Citroen Xsara en daarbij met de handen (een) schietbeweging(en) te maken in de richting van die [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en vervolgens gedurende enige tijd met de auto achtervolgen en opjagen van de auto van die [slachtoffer 1] ; en hij op 30 maart 2017 te Leeuwarden, tezamen en in vereniging met een ander, [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, immers hebben verdachte en zijn mededader opzettelijk dreigend - meermalen met een personenauto, merk Volkswagen Lupo met kenteken [kenteken 2] tegen de personenauto, merk Citroen Xsara met kenteken [kenteken 1] van die [slachtoffer 1] aangereden en - daarbij met de handen (een) schietbeweging(en) gemaakt in de richting van die [slachtoffer 1] en die [slachtoffer 2] en - vervolgens gedurende enige tijd de auto van die [slachtoffer 1] achtervolgd, althans achter die auto van die [slachtoffer 1] aangereden.” 52. Aan deze bewezenverklaring heeft het hof – voor zover van belang – de volgende bewijsoverwegingen ten grondslag gelegd: “Overweging met betrekking tot het bewijs Standpunt van de advocaat-generaal De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat de cumulatief tenlastegelegde poging tot zware mishandeling, openlijke geweldpleging en bedreiging bewezen kunnen worden verklaard. Standpunt van de verdediging De verdediging heeft bepleit dat verdachte dient te worden vrijgesproken van de gehele tenlastelegging. Hiertoe heeft de raadsman aangevoerd dat verdachte betwist dat hij ten tijde van de tenlastegelegde gedragingen in de Volkswagen Lupo zat. Verdachte heeft verklaard dat hij samen met medeverdachte op straat liep, toen er een rode Volkswagen Lupo aan kwam rijden. De twee jongens die voorin de auto zaten, vroegen aan verdachte en medeverdachte om de derde inzittende, die onder invloed was van wiet, naar huis te brengen. Zij zijn toen uit de auto gestapt en verdachte en medeverdachte zijn in de auto gestapt. Verdachte bestuurde de auto. Hij is vervolgens niet gestopt voor een stopteken van de politie en hij is na een achtervolging, toen de auto niet verder kon rijden, uitgestapt en voor de politie weggerend, omdat verdachte bang was dat er misschien wiet in de auto lag. Oordeel van het hof Alternatief scenario De verklaring van de verdachte komt, zowel wat de onwaarschijnlijke inhoud betreft als wat betreft het moment waarop deze is afgelegd, over als een poging om - rekening houdend met de inmiddels verkregen onderzoekresultaten - een alternatief scenario te verzinnen. Overtuigen doet die verklaring dan ook niet, mede gelet op het volgende.

Het door de verdachte geschetste alternatieve scenario is op cruciale onderdelen daarvan niet dan wel onvoldoende onderbouwd en ontbeert toereikende (objectieve) aanknopingspunten aan de hand waarvan het geverifieerd zou kunnen worden. Verdachte heeft dit scenario pas ter terechtzitting in eerste aanleg naar voren gebracht, waardoor hij tijd heeft gehad om zijn verklaring met de verklaring van medeverdachte af te stemmen. Hij heeft geen concrete informatie willen verstrekken over de twee jongens die hem zouden hebben gevraagd de auto over te nemen om de derde inzittende naar huis te brengen, terwijl hij ter terechtzitting van het hof heeft verklaard dat hij wist wie ze waren. Bovendien kan het hof de verklaring van verdachte niet rijmen met de omstandigheid dat verdachte vluchtte voor de politie nadat de auto waarin hij zat niet verder kon rijden in verband met wegwerkzaamheden. Een en ander klemt te meer nu uit de in hoger beroep aan het dossier toegevoegde stukken volgt dat er tussen het moment waarop aangeefster [slachtoffer 1] - rijdend en achtervolgd in haar auto - 112 heeft gebeld en het moment waarop verdachten zijn aangehouden, anders dan uit de in eerste aanleg beschikbare gegevens leek te volgen, slechts korte tijd heeft gezeten. Het meldkamergesprek is binnen gekomen om 22:47 uur en heeft 9 minuten en 43 seconden geduurd. De aanhouding van verdachten heeft plaatsgevonden rond 22:55 uur. Uit die stukken blijkt verder dat de rode Volkswagen Lupo nog tijdens het door [slachtoffer 1] met de meldkamer gevoerde gesprek bij toesnellende verbalisanten in beeld was en dat deze mogelijk heel kort uit beeld is geweest. De mogelijkheid dat verdachten in dat laatste korte moment de rode Volkswagen Lupo van twee bekenden hebben overgenomen en ermee zijn doorgereden, is daarmee slechts theoretisch te noemen. Zonder objectieve en verifieerbare onderbouwing - van namen en gegevens van degenen van wie verdachten de auto hebben overgenomen - is die mogelijkheid dan ook niet aannemelijk geworden. Het hof schuift de verklaring van verdachte dan ook als ongeloofwaardig terzijde. Het hof gaat er derhalve vanuit dat verdachte één van de inzittenden van de rode Volkswagen Lupo was ten tijde van het begaan van de strafbare feiten. Vastelling van de feiten Het hof stelt op grond van het procesdossier en het verhandelde ter terechtzitting de navolgende feiten en omstandigheden vast. Slachtoffers [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] bevonden zich op 30 maart 2017 in hun auto op de openbare weg in Leeuwarden. Zij reden ongeveer 30 kilometer per uur toen zij zagen dat een rode Volkswagen Lupo achter hen kwam rijden. De Volkswagen Lupo ging vervolgens naast de auto van [slachtoffer 1] rijden en botste tegen de linker zijkant van [slachtoffer 1] ’s auto. Beide auto’s passeerden hierna een verkeersdrempel. [slachtoffer 1] keek op dat moment naar de inzittenden van de rode Volkswagen Lupo en zag dat de bestuurder handgebaren maakte die leken op een schietbeweging. Daarna zag ze dat de bijrijder naar voren boog en iets zwart glimmends pakte. Ook [slachtoffer 2] heeft verklaard dat de passagier met iets in de auto bezig was dat mogelijk een wapen zou kunnen zijn. Terwijl [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] probeerden weg te rijden van de Volkswagen Lupo, gaf deze gas en reed wederom tegen [slachtoffer 1] ’s auto aan. Na deze botsing reden [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] hard weg en belden het alarmnummer. Hierna werden zij nog enige tijd achtervolgd door de rode Volkswagen Lupo. Op een gegeven moment zagen verbalisanten die de melding hadden ontvangen uit te kijken naar een rode Volkswagen Lupo, deze auto rijden en gaven zij een stopteken. De bestuurder van de Volkswagen Lupo negeerde dit, wat resulteerde in een achtervolging door een woonwijk. Toen de Volkswagen Lupo niet verder kon rijden in verband met wegwerkzaamheden, zijn de drie inzittenden uitgestapt en weggerend. Na een korte achtervolging werd verdachte als een van de inzittenden van de rode Volkswagen Lupo aangehouden. Door de botsingen is de linker zijkant van de auto van [slachtoffer 1] , ter hoogte van het achterportier en de kofferbak beschadigd geraakt. Uit het dossier volgt dat [betrokkene 3] als derde inzittende van de rode Volkswagen Lupo stoned op de achterbank heeft gelegen. Verdachte en medeverdachte [verdachte] hebben dus voorin de rode Volkswagen Lupo gezeten. Verder volgt uit het dossier dat de voorin gezeten passagier het gevaarlijke en gewelddadige rijgedrag van de bestuurder met zijn bedreigende gebaren jegens aangevers nadrukkelijk heeft ondersteund, zodat sprake is van een gezamenlijke uitvoering van de hierna te bespreken bewezenverklaarde feiten. Daarom kan in het midden blijven wie feitelijk als bestuurder van de Volkswagen Lupo moet worden aangemerkt. (…) Openlijke geweldpleging en bedreiging Het hof is van oordeel dat het door en namens verdachte gevoerde verweer strekkende tot vrijspraak van het onder 2 en 3 cumulatief tenlastegelegde wordt weerlegd door de gebezigde bewijsmiddelen, zoals deze later in de eventueel op te maken aanvulling op dit arrest zullen worden opgenomen. Het hof heeft geen reden om aan de juistheid en betrouwbaarheid van de inhoud van die bewijsmiddelen te twijfelen. Het hof overweegt in het bijzonder het volgende. Het hof stelt voorop dat van het "in vereniging" plegen van geweld sprake is, indien de betrokkene een voldoende significante of wezenlijke bijdrage levert aan het geweld, zij het dat deze bijdrage zelf niet van gewelddadige aard behoeft te zijn. De enkele omstandigheid dat iemand aanwezig is in een groep die openlijk geweld pleegt is niet zonder meer voldoende om hem te kunnen aanmerken als iemand die "in vereniging" geweld pleegt. Beoordeeld zal moeten worden of de door de verdachte geleverde - intellectuele en/of materiële - bijdrage aan het delict van voldoende gewicht is. Uit voorgaande feitenvaststelling blijkt dat verdachte zich op de openbare weg bevond in een rode Volkswagen Lupo die meerdere keren opzettelijk tegen de auto van [slachtoffer 1] aanreed. Daarnaast maakte de bestuurder van de Volkswagen Lupo schietbewegingen naar [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] en ondersteunde de bijrijder deze handeling door naar voren te buigen en met iets zwarts en glimmends omhoog te komen, wat volgens [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] , naar zij vreesden, een vuurwapen zou kunnen zijn. Ook heeft de Volkswagen Lupo de auto van [slachtoffer 1] een tijdlang achtervolgd. Dit samenstel van handelingen, gepleegd door de bestuurder en de bijrijder van de rode Volkswagen Lupo, rijdend door een woonwijk, vormt de openbare orde verstorende openlijke geweldpleging, waarvoor verdachte mede aansprakelijk wordt gehouden. Bovendien zijn deze handelingen van dien aard en onder zodanige omstandigheden geschied dat bij [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2] in redelijkheid de vrees kon ontstaan dat zij het leven zouden kunnen verliezen.” 53. In de aanvulling op het verkort arrest zijn de volgende bewijsmiddelen opgenomen: “1. Een in de wettelijke vorm door een daartoe bevoegde opsporingsambtenaar opgemaakt proces-verbaal van aangifte (met fotobijlagen), d.d. 31 maart 2017 (opgenomen op pagina 38 e.v. van het dossier van Politie Eenheid Noord-Nederland, proces-verbaalnummer: PLO100- 2017081658 d.d. 6 juli 2017), voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven: als verklaring van [slachtoffer 1] : Op 30 maart 2017 ben ik samen met mijn vriend [slachtoffer 2] naar Leeuwarden gereden. Ik ben in het bezit van een Citroen Xsara grijs van kleur voorzien van het kenteken [kenteken 1] . Ik moest voorrang geven aan de fietsers. Ik stond dus even stil. Ik zag in mijn binnenspiegel dat er twee voertuigen achter mij stonden. Achter het grijze voertuig stond de rode Lupo.

Ik voelde mij bekeken door de bijrijder van de Lupo. Nadat ik de fietsers voorrang had verleend reed ik verder. Op dat moment zie ik dat de rode Lupo het grijze voertuig inhaalt en achter mij komt rijden. Ik was voornemens om rechts af te slaan. Nog op het Stationsplein komt de Lupo naast mij rijden. Toen ik naar links keek zag ik dat er naast de bestuurder een passagier zat. Volgens mij zag ik dat er ook iemand achterin het voertuig zat. Ik vond ze echt opdringerig. Op een gegeven moment dat de Lupo naast mij rijdt gaan we gezamenlijk over de verkeersdrempel. Op de splitsing word ik dan plotseling op links geramd door deze rode Lupo. Door de klap linksachter gaat de voorzijde naar links. We rijden op dat moment ongeveer 30 km/u. Ik ben erg geschrokken van de aanrijding. Ik weet mijn auto nog de Sophialaan op te sturen. Hier is weer een verkeersdrempel. Ook nu rijdt de Lupo weer naast mij. Samen passeren we de drempel. Ik kijk op dat moment naar links naar de bestuurder en de bijrijder. Ik zie dat de bestuurder handgebaren maakte wat leek op een pistool. Ik voelde mij toen wel erg bedreigd. Op dat moment zie ik ook dat de bijrijder wat pakt. Ik zie hem naar voren buigen en weer omhoog komen. Ik zie op dat moment iets zwarts glimmend. Ik vermoedde dat dit wel eens een vuurwapen kon zijn. Nadat we de drempel gepasseerd waren gaf de Lupo gas en ramde mij weer op de linker zijkant. Daarna probeerde ze dwars voor mij te gaan staan. Ik stuurde mijn auto toen op de Lupo heen. Ik weet niet meer waar ik toen overal terecht ben gekomen. Ik weet wel dat ze mij bleven achtervolgen. Op een geven moment, ik weet niet waar, heb ik mijn voertuig kunnen keren. Ik dacht toen dat ik ze kwijt was. Maar even later zaten ze weer achter mij aan. Ik ben zelfs over een fietspad gereden en ben via de berm weer op de doorgaande weg gekomen. Dit was ergens bij het Juliana Park en Arubastraat. Toen ik weer op de doorgaande weg wilde komen moest ik wel van een hele hoge drempel af. Toen ik de drempel afreed hoorde ik de drempel langs de onderkant van mijn auto schaven. Ik zag dat de Lupo mij niet kon volgen omdat deze laag is en of mogelijk verlaagd was. Ik ben van de Julianastraat naar de Arubastraat en Curaçaostraat gereden. Ik heb hier wat rond gereden in de hoop ze kwijt te zijn. Maar toen zag ik ze even later weer. Ik weet dat ik mij door deze situatie erg bedreigd voelde. Door deze situatie is mijn auto zwaar beschadigd. 2. Een in de wettelijke vorm door een daartoe bevoegde opsporingsambtenaar opgemaakt proces-verbaal van verhoor getuige d.d. 31 maart 2017 (opgenomen op pagina 44 e.v. van voornoemd dossier), voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven: als verklaring van [slachtoffer 2] : [slachtoffer 1] en ik zijn vertrokken in de auto maar we reden verkeerd. We reden de Schrans in Leeuwarden op en zijn toen afgeslagen de weg in die achter het station langs loopt. Toen wij deze straat in reden reed er een auto achter ons. Wij zijn op een gegeven moment linksaf geslagen. Dit was een straat ter hoogte van de fietsenstalling. De auto die achter ons reed, reed rechtdoor richting de Jumbo. Ik zag dat achter die auto een rode Lupo reed. De rode Lupo reed achter ons aan de straat in. Opeens haalde de Lupo ons in en wilde ons de weg blokkeren. De Lupo reed naast ons en probeerde ons van de weg te duwen. Ik zag dat de Lupo steeds in de richting van onze auto stuurde. Ik zag dat er in ieder geval 2 personen in de Lupo zaten. Ik zag dat de passagier met iets in de auto bezig was. Ik dacht dat dit mogelijk een wapen zou kunnen zijn. Op een gegeven moment zag ik dat de bestuurder de Lupo voor onze auto probeerde te zetten. Mijn vriendin remde en die Lupo remde ook af. Op de een of andere manier kwamen de auto’s weer recht te staan. Ik zei toen tegen mijn vriendin dat ze gas moest geven en hard weg moest rijden. Toen we bijna bij die Lupo langs waren, reed deze opeens tegen onze auto aan. De Lupo ramde onze auto aan de bestuurderszijde ter hoogte van de achterdeur. We zijn toen hard weggereden, maar ik zag dat de Lupo ons bleef achtervolgen. De Lupo bleef heel dicht achter ons rijden. Wij hadden inmiddels al 112 gebeld. Bij de rotonde met de Julianaweg zag ik dat de Lupo al op enige afstand van ons af was. Wij zijn toen snel in de richting van Goutum gereden. Daar waren wij de Lupo kwijt. Ik ben erg geschrokken en was ook wel bang van hetgeen er is gebeurd. 3. Een in de wettelijke vorm door een daartoe bevoegde opsporingsambtenaar opgemaakt proces-verbaal van bevindingen (met bijlage) d.d. 1 april 2017 (opgenomen op pagina 57 e.v. van voornoemd dossier), voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven: als verklaring van verbalisanten [verbalisant 1] en [verbalisant 2]: Op 30 maart 2017 omstreeks 22:48 uur waren wij belast met surveillance in Leeuwarden en omgeving. Wij hoorden de centralist zeggen dat zij vanaf de Arubastraat te Leeuwarden een melding had gekregen waarbij een rode Volkswagen Lupo betrokken was. Wij reden op 30 maart 2017 omstreeks 22:50 uur van de Julianalaan de wijk Nylân in via de Irenestraat te Leeuwarden. Op de kruising Irenestraat met de Curaçaostraat troffen wij een rode Volkswagen Lupo, voorzien van kenteken [kenteken 2] , met daarin drie, donker getinte, inzittenden. Hierop gaven wij middels de transparant aan de voorzijde van ons voertuig een stopteken. Wij zagen dat het voertuig met een snelheid van 30 kilometer per uur door bleef rijden en het stopteken negeerde. Wij hebben hierop de optische geluidsignalen van ons politievoertuig aangezet om de bestuurder van het voertuig attent te maken op ons stopteken. Wij zagen dat het voertuig zijn snelheid verhoogde en niet reageerde op ons stopteken. Dit resulteerde in een achtervolging waarbij er snelheden van 80 kilometer per uur zijn gereden in een 30 kilometer zone. De route van de achtervolging is door ons in kaart gebracht en wordt als bijlage toegevoegd aan dit proces-verbaal van bevindingen. Na een achtervolging van twee tot drie minuten zagen wij dat het voertuig de Marijkestraat te Leeuwarden inreed. Wij zagen vervolgens dat het voertuig tot stilstand kwam omdat de weg was opgebroken en verder rijden niet mogelijk was. Wij zagen dat het portier aan de bestuurderskant en het portier aan de bijrijderskant open sloegen. Vervolgens zagen wij dat er twee verdachten uit de auto sprongen en wegrenden. Ik, verbalisant [verbalisant 2], zag dat er de derde verdachte achterin het voertuig zat. Ik zag dat deze man het voertuig via de bijrijderskant verliet. Ik, verbalisant [verbalisant 2], schreeuwde naar de verdachte dat hij moest blijven staan en dat er vuurwapens op hem gericht waren. Dit schreeuwde ik terwijl de geluidssignalen van het politievoertuig nog te horen waren. Ik zag dat de verdachte niet bleef staan en voor het voertuig langs wilde rennen. Ik, verbalisant [verbalisant 2], loste hierop een waarschuwingsschot in de lucht. Ik, verbalisant [verbalisant 2], zag dat de verdachte zijn handen in de lucht stak en stil bleef staan. Op 30 maart 2017 om 22:55 uur hield ik, verbalisant [verbalisant 2], samen met collega [verbalisant 3], de verdachte aan ter zake bezit vuurwapens. De verdachte identificeerde zich als zijnde [betrokkene 3] , geboren op 18 maart 1992 te Bonaire. Op het moment dat ons dienstvoertuig stil stond ben ik, verbalisant [verbalisant 1], uit de auto gesprongen. Ik zag dat de bestuurder en de bijrijder van de rode Volkswagen Lupo wegrenden van de auto en links om de flat liepen. Ik ben achter beide verdachten aangelopen. Ik zag dat op ongeveer 50 tot 100 meter van het voertuig de bijrijder stil bleef staan. Ik heb hierop mijn dienstvuurwapen gericht en gericht gehouden op de verdachte.

Ik heb tegelijk de verdachte medegedeeld dat hij aangehouden was en heb de verdachte aangeroepen dat hij moest gaan liggen. De verdachte gaf gehoor aan mijn aanroepen waarna ik mijn dienstvuurwapen geborgen en heb ik de verdachte de transportboeien aangelegd. Op 30 maart 2017 om 22:55 uur hield ik, verbalisant [verbalisant 1], de verdachte aan ter zake bezit vuurwapens. Later bleek de door mij aangehouden verdachte te zijn: [medeverdachte] , geboren [geboortedatum] 1993 te [geboorteplaats]. 4. Een in de wettelijke vorm door een daartoe bevoegde opsporingsambtenaar opgemaakt proces-verbaal van bevindingen d.d. 3 april 2017 (opgenomen op pagina 63 van voornoemd dossier), voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven: als verklaring van verbalisant [verbalisant 4]: Ik was bijrijder van het tweede, onopvallende, politie dienstvoertuig welke tijdens de achtervolging achter de rode Volkswagen Lupo voorzien van het kenteken [kenteken 2] reed. Op het moment dat de bestuurder van de Lupo zich klem reed zag ik dat er vanaf de bestuurderskant een manspersoon uit stapte en hardlopend van ons wegging. Ik zag dat deze man een donkere huidskleur had, ongeveer 1,80 meter hoog was, ongeveer 30 jaar oud was en dat hij donker, lang dreadlock haar had. Na onderzoek bleek later deze persoon te zijn: [verdachte] , geboren [geboortedatum]/1989. Op hetzelfde moment dat de bestuurder, [verdachte] , uit het voertuig kwam zag ik dat de bijrijder ook uit het voertuig kwam en hardlopend van ons wegging. Ik zag dat deze persoon [medeverdachte] , geboren [geboortedatum]/1993 betrof. 5. Een in de wettelijke vorm door een daartoe bevoegde opsporingsambtenaar opgemaakt proces-verbaal van bevindingen d.d. 1 april 2017 (opgenomen op pagina 62 van voornoemd dossier), voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven: als verklaring van verbalisant [verbalisant 1]: Ik was bestuurder van het eerste politie dienstvoertuig welke tijdens de achtervolging achter de rode Volkswagen Lupo voorzien van het kenteken [kenteken 2] reed. Tijdens deze achtervolging hebben wij op maximaal een meter achter het voertuig gereden. Ik zag dat in het voertuig, drie (03) personen, bestuurder, bijrijder en op de achterbank een persoon, zaten. Tijdens deze achtervolging zag ik dat de bestuurder van de rode Volkswagen Lupo voorzien van het kenteken [kenteken 2] een donker getinte man was met lang donker haar, vermoedelijk dreadlocks. Later bleek deze persoon te zijn: [verdachte] , geboren [geboortedatum]/1989. Toen het voertuig, de Volkswagen Lupo voorzien van het kenteken [kenteken 2] , bijna tot stilstand kwam, zag ik de bestuurder en de bijrijder, welke rechts van de bestuurder zat, uit de auto springen. Het signalement van de bijrijder was: een lichtgetinte man, ongeveer 1.70 meter lang met normaal tot tenger postuur. Deze persoon heb ik op een afstand van ongeveer 50 tot 100 meter van het voertuig aangehouden. Later bleek de bijrijder te zijn: [medeverdachte] , geboren [geboortedatum]/1993. De persoon welke op de achterbank van het voertuig, de rode Volkswagen Lupo voorzien van het kenteken [kenteken 2] zat, is door de collega's bij het voertuig aangehouden. Later bleek deze persoon te zijn: [betrokkene 3] , geboren [geboortedatum]/1992. 6. Een in de wettelijke vorm door een daartoe bevoegde opsporingsambtenaar opgemaakt proces-verbaal van bevindingen d.d. 10 maart 2021 (procesverbaalnummer PLO100- 2017081658-61), voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven: als verklaring van verbalisant [verbalisant 5]: Uit onderzoek bleek dat er op de betreffende dag een (1) keer is gebeld met nummer [telefoonnummer] naar de Meldkamer Noord-Nederland. Dit betreft een oproep van 9:43 minuten. De oproep is bij de Meldkamer Noord-Nederland binnengekomen om 22:47:09 uur. 7. Een in de wettelijke vorm door een daartoe bevoegde opsporingsambtenaar opgemaakt proces-verbaal van bevindingen (met fotobijlagen) d.d. 1 mei 2017 (opgenomen op pagina 66 e.v. van voornoemd dossier), voor zover inhoudende, zakelijk weergegeven: als verklaring van verbalisant [verbalisant 6]: Doordat de rode Volkswagen Lupo twee keer de auto van [slachtoffer 1] heeft geramd is er schade ontstaan. De grijze Citroen Xsara heeft lak- en deukschade aan de linker achterkant ter hoogte van passagiersdeur, wielkas en bumper. Op de grijze Citroen Xsara is rode lak achtergebleven van de rode Volkswagen Lupo.” Het eerste middel 54. Het middel houdt in dat het hof het aangedragen alternatieve scenario van de verdediging in strijd met art. 359, tweede lid, Sv ontoereikend gemotiveerd heeft verworpen. 55. In de toelichting op het middel wordt gesteld dat de overweging van het hof dat er slechts een theoretische mogelijkheid is geweest dat de verdachte – zoals hij heeft verklaard – de auto van twee bekenden heeft overgenomen onbegrijpelijk is. Daartoe wordt aangevoerd dat uit de bewijsvoering volgt dat tussen het meldkamergesprek en het eerste moment dat de verbalisanten de Volkswagen Lupo in beeld kregen enkele minuten zijn verstreken en dat de aangeefster en getuige [slachtoffer 2] tijdens het gesprek met de meldkamer de auto op enig moment uit het oog zijn verloren en dat de verbalisanten op dat moment nog niet waren gearriveerd. Ook volgt uit de bewijsmiddelen niet dat op het moment dat de verbalisanten de auto in beeld kregen, zij ook de auto van de aangeefster zagen. Betoogd wordt dat het alternatieve scenario niet is uitgesloten. Daarnaast wordt aangevoerd dat de redenering van het hof onbegrijpelijk is omdat het op twee gedachten hinkt: aan de ene kant oordeelt het hof dat door het korte tijdsbestek tussen het meldkamergesprek en het moment dat de verbalisanten de verdachten in beeld krijgen het scenario slechts theoretisch is, maar aan de andere kant acht het van belang dat de verdachte geen namen en gegevens geeft van degenen van wie hij de auto zou hebben overgenomen, zodat het scenario kennelijk toch niet theoretisch is. Tot slot voert de steller van het middel aan dat het hof ten onrechte in het midden heeft gelaten wie van de verdachten de bestuurder is geweest, omdat hiermee ook de mogelijkheid open is gelaten dat er een wisseling heeft plaatsgevonden en het alternatieve scenario ook daarom niet onwaarschijnlijk is. 56. Voordat ik overga tot een bespreking van deze klachten, is het van belang het alternatieve scenario dat de verdediging heeft gepresenteerd te schetsen. 57. De zaak is inhoudelijk op 4 december 2020 ter zitting van het hof behandeld, waarna het onderzoek is gesloten. Op 18 december 2020 heeft het hof een tussenarrest gewezen en is de zaak heropend, omdat het hof nader onderzoek noodzakelijk achtte. Dit onderzoek heeft plaatsgevonden. Er is een proces-verbaal opgemaakt over het tijdstip waarop de aangeefster met de alarmcentrale heeft gebeld. Het onderzoek is ter terechtzitting van 8 februari 2022 opnieuw aangevangen. 58. De verdachte heeft op die zitting opnieuw een verklaring afgelegd die – kort samengevat – inhoudt dat hij met de medeverdachte op weg was naar een kennis toen de Volkswagen Lupo aan kwam rijden en de inzittenden vroegen of zij de jongen die achterin zat naar huis konden brengen. De verdachte is toen ingestapt als bestuurder en de medeverdachte als bijrijder. Zij reden ongeveer vijf minuten. Daarna werden zij aangehouden door de politie. De verdachte verklaarde daarom niet te weten wat er daarvoor was gebeurd met de auto. 59. Verder houdt het proces-verbaal van de zitting van 8 februari 2022 in dat de raadsman het volgende heeft aangevoerd: “De raadsman voert het woord tot verdediging als volgt: Ik verzoek uw hof de op 4 december 2020 overgelegde pleitnota als herhaald en ingelast te beschouwen.

Het is een lastige zaak en het is niet makkelijker geworden doordat mijn cliënt en [medeverdachte] hun mond hebben gehouden. De vraag die voorligt is of het feit dat mijn cliënt en [medeverdachte] hebben gezwegen betekent dat ze iets te verbergen hebben. Ik kan u vertellen dat iemand die een misdrijf heeft gepleegd in Amsterdam en door de politie wordt gehoord, zal zwijgen. Als vervolgens blijkt dat hij een alibi heeft, dan komt dan later wel uit, aangezien hij het misdrijf niet heeft gepleegd. Er is een aanvullend proces-verbaal van bevindingen aan het dossier gevoegd. Daarin wordt het vermeende incident dat in januari 2017 tussen de broer van aangeefster en mijn cliënt zou zijn voorgevallen niet vermeld. In het aanvullende proces-verbaal van bevindingen wordt als eerste mutatie vermeld dat aangeefster een blauwe Suzuki Swift heeft zien rijden. Deze auto is echter niet te herleiden tot mijn cliënt. De tweede mutatie betreft een incident op het werk van de broer van aangeefster waarvan mij niet is gebleken wat mijn cliënt hiermee te maken had. De derde mutatie betreft wederom een melding over een blauwe Suzuki Swift met hierin een Antilliaan met een bol gezicht en dreadlocks. Dit is niet te herleiden tot mijn cliënt. Aan de hand van het mutatieoverzicht kan dan ook niet worden vastgesteld dat mijn cliënt aangeefster voor of na het tenlastegelegde heeft lastiggevallen. [slachtoffer 2] heeft verklaard dat hij de auto bestuurde. Dat vind ik opmerkelijk. Aangeefster en [slachtoffer 2] verklaren tegenstrijdig en mijn cliënt en [medeverdachte] verklaren dat ze niet hebben gereden ten tijde van de botsing en achtervolging. De aanvullende stukken zijn ontlastend. [slachtoffer 2] heeft verklaard dat de Volkswagen Lupo de Surinamestraat inreed. Op pagina 59 van het dossier staat een kaart van de buurt. De Sabastraat en Surinamestraat liggen in de buurt van het Friesland College. De advocaat-generaal zegt dat het alternatieve scenario zo onaannemelijk is dat het zo niet kan zijn gegaan. Er is echter een gat van vijf à tien minuten. Het alternatieve scenario is dus wel degelijk mogelijk. Bovendien heeft mijn cliënt bij de rechtbank verklaard dat hij en [medeverdachte] bij de rotonde bij het Friesland College liepen. Toen kwam de Volkswagen Lupo aanrijden. [slachtoffer 2] heeft de route gereden. De woorden ‘Friesland College’ zijn niet genoemd, behalve door mijn cliënt ter zitting van de rechtbank. Op de derde pagina van het aanvullende proces-verbaal met het meldkamergesprek geeft aangeefster aan dat ze bij het Friesland College wacht op de politie en dat ze de Volkswagen Lupo niet ziet. Niemand kon weten dat ze zei dat de auto waarin mijn cliënt later is aangehouden uit haar zicht is geraakt in de buurt van het Friesland College. Dat is een indicatie dat mijn cliënt de waarheid spreekt. Uw hof kan op basis van het 112-gesprek niet vaststellen dat aangeefster de Volkswagen Lupo net zolang in het zicht heeft gehad tot de politie de auto zag. Aangeefster is de Volkswagen Lupo vijf à tien minuten uit het zicht verloren. Mijn cliënt heeft in 2018 al aangegeven dat hij bij het Friesland College in de auto is gestapt. Kennelijk liegt hij daar niet over. Het openbaar ministerie gaat ervan uit dat er een wisseling van bestuurder en bijrijder heeft plaatsgevonden, aangezien dat past bij de aangifte. Dit kan volgens het openbaar ministerie wel, maar wat niet kan is dat twee mannen uit de auto stappen en mijn cliënt en [medeverdachte] in de auto stappen. Het alternatieve scenario is niet volstrekt onaannemelijk. Ik verzoek uw hof dan ook om mijn cliënt integraal vrij te spreken.” 60. De pleitnota van 4 december 2020 waarnaar de raadsman verwijst, bevat meer bewijsverweren, met name over het tijdsbestek waarin de feiten moeten hebben plaatsgevonden. Het proces-verbaal van de zitting houdt – anders dan wordt gesteld – echter niet in dat het hof heeft ingestemd met de bedoelde bekorting van het pleidooi. Dat betekent dat het hof niet was gehouden in het bijzonder de redenen op te geven die hadden geleid tot afwijking van standpunten die in die pleitnota waren vervat, ook niet in verband met het alternatieve scenario waarover de verdachte heeft verklaard. Het uitdrukkelijk onderbouwd standpunt waarop het hof diende te reageren, is dus beperkt tot hetgeen op de zitting van 8 februari 2022 naar voren is gebracht. Onder 52 van deze conclusie staat geciteerd hoe het hof het alternatieve scenario heeft samengevat en verworpen en welke feitenvaststelling het heeft gedaan. 61. Het volgende kan worden vooropgesteld. Als uitgangspunt geldt dat ingeval een verdachte het hem ten laste gelegde bestrijdt met een alternatieve lezing van de gebeurtenissen, die niet met een bewezenverklaring zou stroken, de rechter — indien hij tot een bewezenverklaring komt — die aangedragen alternatieve gang van zaken zal moeten weerleggen. Dat kan geschieden door opneming van bewijsmiddelen of vermelding, al dan niet in een nadere bewijsoverweging, van aan wettige bewijsmiddelen te ontlenen feiten en omstandigheden die de alternatieve lezing van de verdachte uitsluiten. Een dergelijke weerlegging is echter niet steeds vereist. In voorkomende gevallen zal de rechter ter weerlegging kunnen oordelen dat de door de verdachte gestelde alternatieve toedracht niet aannemelijk is geworden dan wel dat de lezing van de verdachte als ongeloofwaardig terzijde moet worden gesteld. Ten slotte kunnen zich gevallen voordoen waarin de lezing van de verdachte zo onwaarschijnlijk is, dat zij geen uitdrukkelijke weerlegging behoeft. 62. Bij de beoordeling in cassatie zal de vrijheid van de feitenrechter bij de selectie en waardering van het bewijsmateriaal moeten worden geëerbiedigd. 63. De steller van het middel lijkt tot uitgangspunt te nemen dat de feitenrechter een alternatief scenario zal moeten uitsluiten wil hij tot een bewezenverklaring komen. Dat uitgangspunt is in het licht van het voorgaande onjuist. In voorkomende gevallen zal de rechter ter weerlegging kunnen oordelen dat de door de verdachte gestelde alternatieve toedracht niet aannemelijk is geworden dan wel dat de lezing van de verdachte als ongeloofwaardig terzijde moet worden gesteld. Het middel berust in zoverre op een verkeerde uitleg van de eisen die in dit verband aan de verwerping van een verweer worden gesteld. 64. Ik acht het oordeel van het hof dat het door de verdediging gepresenteerde alternatieve scenario niet aannemelijk is geworden niet onbegrijpelijk. Tot een nadere motivering was het hof niet gehouden. Daartoe merk ik het volgende op. 65. Het hof heeft overwogen dat het alternatieve scenario dat de verdachte pas kort voor de aanhouding in de auto is gestapt gelet op het korte tijdsbestek en het korte moment waarop de Volkswagen Lupo uit het zicht van de politie is geweest slechts theoretisch is. Dat oordeel is in het licht van de door het hof vastgestelde, uit de bewijsvoering volgende feiten niet onbegrijpelijk. Het hof heeft in dit verband vastgesteld dat de aangeefster om 22:47 uur met de meldkamer heeft gebeld (bewijsmiddel 6), dat zij toen de Volkswagen Lupo nog niet “kwijt” waren (bewijsmiddel 2) en dat de verbalisanten omstreeks 22:50 uur voor het eerst zicht hadden op de Volkswagen Lupo (bewijsmiddel 3). 66. Het hof heeft in zijn oordeelsvorming over de ongeloofwaardigheid van de verklaring van de verdachte kunnen betrekken dat het alternatieve scenario pas ter terechtzitting in eerste aanleg is gepresenteerd, terwijl de verdachte geen concrete aanknopingspunten, zoals namen, heeft gegeven om zijn scenario te onderbouwen. 67. Ook de omstandigheid dat het hof in het midden heeft gelaten wie ten tijde van de aanrijding met de Citroën van de verdachten de bestuurder en wie de bijrijder was, acht ik niet onbegrijpelijk. Het hof heeft de verklaringen van de aangeefster op dit punt niet tot het bewijs gebezigd.

Uit de bewijsmiddelen kan verder worden afgeleid dat de verdachte en de medeverdachte [medeverdachte] voorin de Volkswagen Lupo hebben gezeten en dat de voorin gezeten passagier het gevaarlijke en gewelddadige rijgedrag van de bestuurder met zijn bedreigende gebaren jegens de aangever en getuige [slachtoffer 2] nadrukkelijk heeft ondersteund, zodat sprake is van een gezamenlijke uitvoering van de hierna te bespreken bewezen verklaarde feiten. Het hof heeft tegen deze achtergrond in het midden kunnen laten wie ten tijde van het ten laste gelegde feitelijk bestuurder van de Volkswagen Lupo was. Dat ook de mogelijkheid van een korte wisseling van plaats tussen de verdachten in de auto daarbij “open is gelaten”, is evenmin onbegrijpelijk. Een dergelijke wisseling tussen de verdachten zal immers minder tijd kosten dan het aangedragen alternatieve scenario dat inhoudt dat de verdachte en zijn medeverdachte jongens – die de verdachte niet goed kende – op straat tegenkwamen, die aan hen vroegen een andere kennis in die auto naar huis te brengen. 68. Het middel faalt. Het tweede middel 69. Het middel bevat de klacht dat de bewezenverklaring niet uit de inhoud van de door het hof gebezigde bewijsmiddelen kan worden afgeleid. 70. Uit de toelichting op het middel volgt dat de kern van de klacht is dat uit de bewijsvoering van het hof niet kan worden afgeleid waaruit het openlijk geweld tegen personen heeft bestaan. Meer in het bijzonder blijkt daaruit volgens de steller van het middel niet in hoeverre het botsen tussen beide auto’s ook openlijk geweld tegen personen kan opleveren. 71. Het hof heeft de bewezen verklaarde feiten onder meer gekwalificeerd als openlijk in vereniging geweld plegen tegen personen en goederen als bedoeld in art. 141 Sr. 72. Uit de bewijsvoering van het hof leid ik onder meer af dat de auto (rode Volkswagen Lupo) waarvan het hof heeft vastgesteld dat de verdachte de inzittende was de auto (grijze Citroën) met daarin de aangeefster en de getuige [slachtoffer 2] heeft geprobeerd van de weg te duwen en tweemaal plotseling heeft “geramd” linksachter ofwel aan de bestuurderszijde ter hoogte van de achterdeur. De Citroën reed toen ongeveer 30 km/u. Door deze gedragingen is de auto van de aangeefster zwaar beschadigd. Het hof heeft verder vastgesteld dat de bestuurder handgebaren maakte die leken op een schietbeweging en de bijrijder naar voren boog en iets zwart glimmends pakte, waarvan de aangeefster en [slachtoffer 2] vreesden dat het een vuurwapen kon zijn. Ook zijn de aangevers een tijdlang achtervolgd in een woonwijk. 73. De strafbaarstelling van openlijke geweldpleging als voorzien in art. 141 Sr maakt onderdeel uit van de in Titel V van Boek 2 van het Wetboek van Strafrecht opgenomen misdrijven tegen de openbare orde. Niet noodzakelijk is dat het geweld gevolgen heeft gehad voor personen. Voldoende is dat het toegepaste geweld daartoe kon leiden. Ik wijs daarbij in het bijzonder op het arrest van 10 november 2020, ECLI:NL:HR:2020:1757. De relevante overwegingen van de Hoge Raad houden het volgende in: “Het hof heeft onder meer vastgesteld dat de verdachte op de verbalisant [verbalisant 7] afrende, schreeuwde dat deze weg moest gaan en trapte tegen de fiets van de verbalisant, terwijl deze de fiets voor zich hield. Ook de mededader [betrokkene 4] pakte de fiets vast, duwde en trapte ertegen, waarbij de verbalisanten achter hun fietsen werden klemgezet door de verdachte en zijn mededader, van wie één slaande bewegingen maakte in de richting van de verbalisant Alma en pogingen deed om bij haar te komen. Verder heeft het hof vastgesteld dat de verdachte en zijn mededader [betrokkene 4] zeer boos en agressief schreeuwden tegen de verbalisanten, wild met de armen zwaaiden, zich breed maakten en met gebalde vuisten stonden. Het op deze vaststellingen gebaseerde oordeel van het hof dat sprake is van openlijk “geweld” tegen personen in de zin van artikel 141 lid 1 Sr, getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting en is toereikend gemotiveerd.” 74. Dit arrest illustreert dat niet is vereist dat het toegepaste geweld enig letsel tot gevolg heeft gehad, noch dat de slachtoffers daadwerkelijk moeten zijn geraakt. Waar het om gaat is of de fysieke gedragingen gericht tegen personen dermate gewelddadig zijn, dat sprake is van een aantasting van de openbare orde.