ECLI:NL:PHR:2003:AO0418

1.1 Verweerder in cassatie sub 1 (verder: [verweerder 1]) heeft executoriaal beslag doen leggen op aandelen door verweerder sub 2 (verder: [verweerder 2]) gehouden in Auto Palace B.V. [Verweerder 1] heeft bij verzoekschrift aan de rechtbank te Rotterdam op de voet van art. 479g Rv. verzocht te bepalen dat en binnen welke termijn tot verkoop en overdracht van deze aandelen wordt overgegaan en op welke wijze en onder welke voorwaarden deze verkoop zal dienen plaats te vinden.

1.2 In de onderhavige zaak heeft verzoeker tot cassatie, (verder: [verzoeker]), bij verzoekschrift van 17 juni 2002 de rechtbank Rotterdam verzocht zijn verzet tegen de verkoop van de in executoriaal beslag genomen aandelen in Auto Palace B.V. gegrond te verklaren en het beslag op te heffen. [verzoeker] heeft aan het verzoek ten grondslag gelegd dat hij aan [verweerder 2] een geldbedrag in verbruikleen heeft verstrekt en Auto Palace B.V. tot zekerheid van betaling een pandrecht heeft verstrekt op, onder andere, alle vorderingen van Auto Palace B.V. op derden. Volgens [verzoeker] vallen onder deze vorderingen op derden ook de aandelen in Auto Palace B.V., zodat deze aandelen geen onbezwaard eigendom zijn van [verweerder 2] en het beslag op de aandelen opgeheven dient te worden.

1.3 Ter mondelinge behandeling van het verzoek heeft [verweerder 1] gesteld dat uit de akte van verpanding niet blijkt dat het pandrecht op de aandelen gevestigd is.

1.4 Bij beschikking van 2 augustus 2002 heeft de rechtbank de vordering van [verzoeker] afgewezen.(1) De rechtbank heeft aan haar beslissing ten grondslag gelegd - kort gezegd - dat onder de door Auto Palace B.V. verstrekte zekerheden niet vallen de aandelen in Auto Palace B.V., omdat deze vennootschap niet de houder van de aandelen in Auto Palace B.V. is.

1.5 [Verzoeker] is van deze beschikking in hoger beroep gekomen bij het hof te 's-Gravenhage. [Verzoeker] heeft in zijn eerste grief aangevoerd dat de rechtbank ten onrechte heeft aangenomen dat het beslagexploit geen gebreken kent, c.q. alle vormvoorschriften door de deurwaarder in acht zijn genomen. De tweede grief richtte zich tegen het hiervoor weergegeven oordeel van de rechtbank dat de aandelen in Auto Palce B.V. niet zijn verpand.

1.6 [Verweerder 1] heeft een verweerschrift ingediend en de grieven weersproken. [Verweerder 2] heeft eveneens een verweerschrift ingediend; voorts heeft hij incidenteel appel ingesteld en verzocht het verzoek van [verzoeker] toe te wijzen. Vervolgens is de zaak ter zitting van het hof mondeling behandeld.

1.7 Bij arrest(2) van 25 februari 2003 heeft het hof de beschikking van de rechtbank bekrachtigd.

1.8 [Verzoeker] heeft tijdig(3) cassatieberoep ingesteld. [Verweerder 1] noch [verweerder 2] heeft een verweerschrift ingediend. Het verzoekschrift is niet nader toegelicht.

2. Bespreking van het cassatiemiddel

2.1 Het middel richt zich tegen rechtsoverweging 4 van de beschikking van het hof:

"Het hof acht het door [verweerder 1] aangevoerde juist, waartoe het volgende wordt overwogen.

Zowel voor de levering van aandelen in een besloten vennootschap als voor het vestigen van een pandrecht daarop is krachtens de artikelen 2:196 en 198 BW een notarieel verleden akte vereist. Uit de overgelegde akte van verpanding van Auto Palace B.V. blijkt dat deze zekerheden aan [verzoeker] heeft verschaft, maar niet dat een pandrecht op de aandelen in Auto Palace B.V. is gevestigd.

Auto Palace B.V. is ook niet de eigenaar/houdster van deze aandelen. Noch door een eventuele toepasselijkheid van de algemene voorwaarden voor verpanding van de Rabobankorganisatie 1994 op de geldleningsovereenkomst tussen [verzoeker] en Auto Palace B.V. noch door vermelde aantekening (aangebracht door [verweerder 2]) in het aandelenregister kan een rechtsgeldig pandrecht worden gevestigd.

Voorzover [verweerder 2] nog ter zitting heeft bedoeld te betogen dat de aandelen door hem aan [verzoeker] zijn overgedragen stuit dit eveneens af op het voorgaande."

2.2 Onderdeel 1 klaagt dat het hof geen acht heeft geslagen op de stelling van [verweerder 2] in appel dat hij hoger beroep heeft ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank te 's-Gravenhage, waarbij hij is veroordeeld tot betaling van een bedrag aan [verweerder 1], zodat dit vonnis niet in kracht van gewijsde is gegaan.

2.3 De klacht faalt. Het hof heeft blijkens rechtsoverweging 2 onderkend dat het vonnis van de rechtbank te 's-Gravenhage dat [verweerder 1] executeert, uitvoerbaar bij vooraad is verklaard (art. 233 Rv.). De stelling van [verweerder 2] in appel dat hij hoger boeroep heeft ingesteld tegen dat vonnis behoefde aldus geen verdere bespreking. Overigens kan de klacht niet tot cassatie leiden omdat [verzoeker] niet met succes kan klagen over het passeren van een stelling van zijn wederpartij - [verweerder 2] - uit de vorige instantie.

2.4 Onderdeel 2 klaagt wederom over het passeren van stellingen van [verweerder 2] in appel. Voorzover [verzoeker] met succes zou kunnen klagen over het passeren van een van de geïntimeerden in hoger beroep, faalt het onderdeel. Het onderdeel voldoet niet aan de eisen van art. 426a lid 2 Rv.; het vermeldt niet waarom hetgeen het aanvoert over art. 2:196, lid 2 B.W. tot cassatie van de beschikking van het hof zou moeten leiden.

De conclusie strekt tot verwerping van het beroep.

De Procureur-Generaal bij de

Hoge Raad der Nederlanden

A-G

1 Bedoeld zal zijn het verzoek af te wijzen.

2 De uitspraak van het hof is m.i. een beschikking.

3 Het verzoekschrift in op 19 maart 2003 ter griffie van de Hoge Raad ingekomen.