ECLI:NL:HR:2026:92

ECLI:NL:HR:2026:92 text/xml public 2026-02-27T11:24:45 2026-01-22 Raad voor de Rechtspraak nl Hoge Raad 2026-01-23 24/01836 Uitspraak Cassatie NL Bestuursrecht; Belastingrecht In cassatie op : ECLI:NL:GHSHE:2024:1051 Rechtspraak.nl Viditax (FutD) 2026012307 FutD 2026-0130 NTFR 2026/257 NLF 2026/0174 http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:HR:2026:92 text/html public 2026-01-22T12:10:47 2026-01-23 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:HR:2026:92 Hoge Raad , 23-01-2026 / 24/01836 Belasting van personenauto’s en motorrijwielen; procesrecht; art. 8:75, lid 1, Awb; Besluit proceskosten bestuursrecht; vergoeding van kosten van beroepsmatig verleende rechtsbijstand voor het beroep; waarde per punt; HR 27 mei 2022, ECLI:NL:HR:2022:752; gerechtshof had alleen de waarde per punt mogen aanpassen en niet de door de rechtbank vastgestelde wegingsfactor en het aantal proceshandelingen als daarover niet is geklaagd. HOGE RAAD DER NEDERLANDEN BELASTINGKAMER Nummer 24/01836 Datum 23 januari 2026 ARREST in de zaak van [X] (hierna: belanghebbende) tegen 1. de STAATSSECRETARIS VAN FINANCIËN 2. de STAAT (de MINISTER VAN JUSTITIE EN VEILIGHEID) op het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof 's-Hertogenbosch van 27 maart 2024, nr. 23/00147 , op het hoger beroep van belanghebbende tegen een uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant (nr. BRE 19/2160) betreffende een aan belanghebbende opgelegde naheffingsaanslag in de belasting van personenauto’s en motorrijwielen en de daarbij geven beschikking inzake belastingrente. 1 Geding in cassatie Belanghebbende, vertegenwoordigd door A.F.M.J. Verhoeven , heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit. Zowel de Staatssecretaris, vertegenwoordigd door [P1], als de Minister van Justitie en Veiligheid, vertegenwoordigd door [P2], heeft een verweerschrift ingediend. Belanghebbende heeft op het verweerschrift van de Staatssecretaris bij conclusie van repliek gereageerd. 2 Uitgangspunten in cassatie 2.1.1 De Rechtbank heeft bij uitspraak van 24 september 2021 het beroep van belanghebbende, gericht tegen de uitspraken op bezwaar betreffende een aan hem opgelegde naheffingsaanslag in de belasting van personenauto’s en motorrijwielen en de daarbij gegeven beschikking inzake belastingrente, ongegrond verklaard. 2.1.2 Omdat de Rechtbank op de datum van wijzen van haar uitspraak de redelijke termijn die geldt voor de behandeling van het beroep, had overschreden, heeft de Rechtbank de Inspecteur en de Staat veroordeeld tot het aan belanghebbende betalen van een vergoeding van immateriële schade en in verband daarmee ook tot vergoeding van de kosten van beroepsmatig verleende rechtsbijstand voor de beroepsfase. Aangezien uitsluitend recht op proceskostenvergoeding bestaat in verband met het toekennen van deze immateriële schadevergoeding, heeft de Rechtbank een wegingsfactor van 0,5 aangewezen geacht. De Rechtbank heeft de vergoeding op de voet van artikel 2, lid 1, letter a, van het Besluit proceskosten bestuursrecht (tekst 2021), in samenhang gelezen met punten 1 en 13 van onderdeel A1 en punt 1 van onderdeel B1 van de bijlage bij dat besluit, vastgesteld op € 534, uitgaande van twee punten (indienen van het beroepschrift en verschijnen ter zitting), wegingsfactor 0,5 en een waarde per punt van € 534. 2.2.1 Belanghebbende heeft bij het Hof geklaagd over de hoogte van de hiervoor in 2.1.2 vermelde vergoeding. Hij stelde – onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 27 mei 2022, ECLI:NL:HR:2022:752 (hierna: het arrest van 27 mei 2022) – dat de Rechtbank bij de berekening had moeten uitgaan van een waarde per punt van € 759 als vermeld in punt 2 van onderdeel B1 van de bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht (tekst 2022). Belanghebbende verzocht ter zitting van het Hof op 14 maart 2024 om die vergoeding te berekenen naar de waarde per punt van € 875 als vermeld in punt 2 van onderdeel B1 van de bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht (tekst 2024). 2.2.2 Het Hof heeft bij uitspraak van 27 maart 2024 geoordeeld dat de Rechtbank, gelet op het arrest van 27 mei 2022, inderdaad is uitgegaan van het verkeerde bedrag per punt en dat het om die reden de proceskostenvergoeding opnieuw zal vaststellen. 2.2.3 Het Hof stelde vast dat de enige reden voor toekenning van de proceskostenvergoeding voor het beroep was gelegen in het feit dat de redelijke termijn was overschreden en dat om die reden de Inspecteur en de Staat werden veroordeeld tot vergoeding van immateriële schade, terwijl het beroep van belanghebbende ongegrond was. Hiervan uitgaande en gelet op het arrest van de Hoge Raad van 10 november 2023, ECLI:NL:HR:2023:1526 (hierna: het arrest van 10 november 2023), heeft het Hof de aan belanghebbende toe te kennen proceskostenvergoeding op de voet van artikel 2, lid 1, letter a, van het Besluit proceskosten bestuursrecht en de daarbij behorende bijlage (tekst 2024) vastgesteld op € 218,75, uitgaande van 1 punt, wegingsfactor 0,25 en een waarde per punt van € 875. Dit betekent dat de door de Rechtbank vastgestelde vergoeding niet te laag is vastgesteld, aldus het Hof. 2.2.4 Het Hof heeft het hoger beroep ongegrond verklaard. In de omstandigheid dat het Hof een vergoeding van immateriële schade heeft toegekend wegens de aan het Hof toe te rekenen overschrijding van de redelijke termijn voor de fase van hoger beroep, heeft het Hof aanleiding gezien de Staat te veroordelen tot vergoeding van de kosten voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand voor het hoger beroep. Deze vergoeding heeft het Hof, onder verwijzing naar het arrest van 10 november 2023, vastgesteld op € 218,75, uitgaande van 1 punt, wegingsfactor 0,25 en een waarde per punt van € 875. 3 Beoordeling van de middelen 3.1 De Hoge Raad heeft de klachten van de middelen I en II over de uitspraak van het Hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie). 3.2 Middel III bestrijdt de hiervoor in 2.2.3 weergegeven oordelen van het Hof. Volgens het middel had het Hof moeten uitgaan van 2 punten en had het Hof ten minste wegingsfactor 0,5 moeten hanteren. 3.3 Middel III slaagt. Voor zover het hoger beroep van belanghebbende de door de Rechtbank toegekende proceskostenvergoeding voor de beroepsfase betrof, werd enkel de toegepaste waarde per punt van € 534 bestreden. De Staat en de Inspecteur hebben in hoger beroep die waarde niet bestreden en hebben evenmin gesteld dat bij toepassing van een hogere waarde per punt dan € 534, het Hof de met inachtneming van die hogere waarde per punt opnieuw vast te stellen vergoeding zou moeten matigen. Het stond het Hof daarom niet vrij om bij het – met inachtneming van de juiste waarde per punt – opnieuw vaststellen van die vergoeding, die vergoeding in het nadeel van de belanghebbende te wijzigen door ambtshalve het door de Rechtbank vastgestelde aantal punten en de wegingsfactor van de zaak te verlagen. Aan het voorgaande kan niet afdoen dat de Hoge Raad in het arrest van 10 november 2023 heeft beslist dat hij voortaan in zaken waarin het beroep in cassatie ongegrond wordt verklaard en een proceskostenvergoeding wordt toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn in de cassatiefase, tot uitgangspunt neemt dat een verzoek om schadevergoeding een proceshandeling is waaraan 1 punt wordt toegekend, en op een dergelijk verzoek wegingsfactor 0,25 van toepassing is. 3.4 Het slagen van middel III brengt mee dat middel IV, gericht tegen de hiervoor in 2.2.4 weergegeven beslissingen van het Hof, slaagt vanwege het ontvallen van de gronden waarop het Hof de proceskostenvergoeding voor het hoger beroep heeft gebaseerd. 3.5.1 Gelet op hetgeen hiervoor in 3.3 en 3.4 is overwogen, kan de uitspraak van het Hof niet in stand blijven.

ECLI:NL:HR:2026:92 text/xml public 2026-02-27T11:24:45 2026-01-22 Raad voor de Rechtspraak nl Hoge Raad 2026-01-23 24/01836 Uitspraak Cassatie NL Bestuursrecht; Belastingrecht In cassatie op : ECLI:NL:GHSHE:2024:1051 Rechtspraak.nl Viditax (FutD) 2026012307 FutD 2026-0130 NTFR 2026/257 NLF 2026/0174 http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:HR:2026:92 text/html public 2026-01-22T12:10:47 2026-01-23 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:HR:2026:92 Hoge Raad , 23-01-2026 / 24/01836 Belasting van personenauto’s en motorrijwielen; procesrecht; art. 8:75, lid 1, Awb; Besluit proceskosten bestuursrecht; vergoeding van kosten van beroepsmatig verleende rechtsbijstand voor het beroep; waarde per punt; HR 27 mei 2022, ECLI:NL:HR:2022:752; gerechtshof had alleen de waarde per punt mogen aanpassen en niet de door de rechtbank vastgestelde wegingsfactor en het aantal proceshandelingen als daarover niet is geklaagd. HOGE RAAD DER NEDERLANDEN BELASTINGKAMER Nummer 24/01836 Datum 23 januari 2026 ARREST in de zaak van [X] (hierna: belanghebbende) tegen 1. de STAATSSECRETARIS VAN FINANCIËN 2. de STAAT (de MINISTER VAN JUSTITIE EN VEILIGHEID) op het beroep in cassatie tegen de uitspraak van het Gerechtshof 's-Hertogenbosch van 27 maart 2024, nr. 23/00147 , op het hoger beroep van belanghebbende tegen een uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant (nr. BRE 19/2160) betreffende een aan belanghebbende opgelegde naheffingsaanslag in de belasting van personenauto’s en motorrijwielen en de daarbij geven beschikking inzake belastingrente. 1 Geding in cassatie Belanghebbende, vertegenwoordigd door A.F.M.J. Verhoeven , heeft tegen de uitspraak van het Hof beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit. Zowel de Staatssecretaris, vertegenwoordigd door [P1], als de Minister van Justitie en Veiligheid, vertegenwoordigd door [P2], heeft een verweerschrift ingediend. Belanghebbende heeft op het verweerschrift van de Staatssecretaris bij conclusie van repliek gereageerd. 2 Uitgangspunten in cassatie 2.1.1 De Rechtbank heeft bij uitspraak van 24 september 2021 het beroep van belanghebbende, gericht tegen de uitspraken op bezwaar betreffende een aan hem opgelegde naheffingsaanslag in de belasting van personenauto’s en motorrijwielen en de daarbij gegeven beschikking inzake belastingrente, ongegrond verklaard. 2.1.2 Omdat de Rechtbank op de datum van wijzen van haar uitspraak de redelijke termijn die geldt voor de behandeling van het beroep, had overschreden, heeft de Rechtbank de Inspecteur en de Staat veroordeeld tot het aan belanghebbende betalen van een vergoeding van immateriële schade en in verband daarmee ook tot vergoeding van de kosten van beroepsmatig verleende rechtsbijstand voor de beroepsfase.Aangezien uitsluitend recht op proceskostenvergoeding bestaat in verband met het toekennen van deze immateriële schadevergoeding, heeft de Rechtbank een wegingsfactor van 0,5 aangewezen geacht. De Rechtbank heeft de vergoeding op de voet van artikel 2, lid 1, letter a, van het Besluit proceskosten bestuursrecht (tekst 2021), in samenhang gelezen met punten 1 en 13 van onderdeel A1 en punt 1 van onderdeel B1 van de bijlage bij dat besluit, vastgesteld op € 534, uitgaande van twee punten (indienen van het beroepschrift en verschijnen ter zitting), wegingsfactor 0,5 en een waarde per punt van € 534. 2.2.1 Belanghebbende heeft bij het Hof geklaagd over de hoogte van de hiervoor in 2.1.2 vermelde vergoeding. Hij stelde – onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 27 mei 2022, ECLI:NL:HR:2022:752 (hierna: het arrest van 27 mei 2022) – dat de Rechtbank bij de berekening had moeten uitgaan van een waarde per punt van € 759 als vermeld in punt 2 van onderdeel B1 van de bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht (tekst 2022). Belanghebbende verzocht ter zitting van het Hof op 14 maart 2024 om die vergoeding te berekenen naar de waarde per punt van € 875 als vermeld in punt 2 van onderdeel B1 van de bijlage bij het Besluit proceskosten bestuursrecht (tekst 2024). 2.2.2 Het Hof heeft bij uitspraak van 27 maart 2024 geoordeeld dat de Rechtbank, gelet op het arrest van 27 mei 2022, inderdaad is uitgegaan van het verkeerde bedrag per punt en dat het om die reden de proceskostenvergoeding opnieuw zal vaststellen. 2.2.3 Het Hof stelde vast dat de enige reden voor toekenning van de proceskostenvergoeding voor het beroep was gelegen in het feit dat de redelijke termijn was overschreden en dat om die reden de Inspecteur en de Staat werden veroordeeld tot vergoeding van immateriële schade, terwijl het beroep van belanghebbende ongegrond was. Hiervan uitgaande en gelet op het arrest van de Hoge Raad van 10 november 2023, ECLI:NL:HR:2023:1526 (hierna: het arrest van 10 november 2023), heeft het Hof de aan belanghebbende toe te kennen proceskostenvergoeding op de voet van artikel 2, lid 1, letter a, van het Besluit proceskosten bestuursrecht en de daarbij behorende bijlage (tekst 2024) vastgesteld op € 218,75, uitgaande van 1 punt, wegingsfactor 0,25 en een waarde per punt van € 875. Dit betekent dat de door de Rechtbank vastgestelde vergoeding niet te laag is vastgesteld, aldus het Hof. 2.2.4 Het Hof heeft het hoger beroep ongegrond verklaard. In de omstandigheid dat het Hof een vergoeding van immateriële schade heeft toegekend wegens de aan het Hof toe te rekenen overschrijding van de redelijke termijn voor de fase van hoger beroep, heeft het Hof aanleiding gezien de Staat te veroordelen tot vergoeding van de kosten voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand voor het hoger beroep. Deze vergoeding heeft het Hof, onder verwijzing naar het arrest van 10 november 2023, vastgesteld op € 218,75, uitgaande van 1 punt, wegingsfactor 0,25 en een waarde per punt van € 875. 3 Beoordeling van de middelen 3.1 De Hoge Raad heeft de klachten van de middelen I en II over de uitspraak van het Hof beoordeeld. De uitkomst hiervan is dat deze klachten niet kunnen leiden tot vernietiging van die uitspraak. De Hoge Raad hoeft niet te motiveren waarom hij tot dit oordeel is gekomen. Bij de beoordeling van deze klachten is het namelijk niet nodig om antwoord te geven op vragen die van belang zijn voor de eenheid of de ontwikkeling van het recht (zie artikel 81, lid 1, van de Wet op de rechterlijke organisatie). 3.2 Middel III bestrijdt de hiervoor in 2.2.3 weergegeven oordelen van het Hof. Volgens het middel had het Hof moeten uitgaan van 2 punten en had het Hof ten minste wegingsfactor 0,5 moeten hanteren. 3.3 Middel III slaagt. Voor zover het hoger beroep van belanghebbende de door de Rechtbank toegekende proceskostenvergoeding voor de beroepsfase betrof, werd enkel de toegepaste waarde per punt van € 534 bestreden. De Staat en de Inspecteur hebben in hoger beroep die waarde niet bestreden en hebben evenmin gesteld dat bij toepassing van een hogere waarde per punt dan € 534, het Hof de met inachtneming van die hogere waarde per punt opnieuw vast te stellen vergoeding zou moeten matigen. Het stond het Hof daarom niet vrij om bij het – met inachtneming van de juiste waarde per punt – opnieuw vaststellen van die vergoeding, die vergoeding in het nadeel van de belanghebbende te wijzigen door ambtshalve het door de Rechtbank vastgestelde aantal punten en de wegingsfactor van de zaak te verlagen. Aan het voorgaande kan niet afdoen dat de Hoge Raad in het arrest van 10 november 2023 heeft beslist dat hij voortaan in zaken waarin het beroep in cassatie ongegrond wordt verklaard en een proceskostenvergoeding wordt toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn in de cassatiefase, tot uitgangspunt neemt dat een verzoek om schadevergoeding een proceshandeling is waaraan 1 punt wordt toegekend, en op een dergelijk verzoek wegingsfactor 0,25 van toepassing is. 3.4 Het slagen van middel III brengt mee dat middel IV, gericht tegen de hiervoor in 2.2.4 weergegeven beslissingen van het Hof, slaagt vanwege het ontvallen van de gronden waarop het Hof de proceskostenvergoeding voor het hoger beroep heeft gebaseerd. 3.5.1 Gelet op hetgeen hiervoor in 3.3 en 3.4 is overwogen, kan de uitspraak van het Hof niet in stand blijven.