ECLI:NL:GHSHE:2017:5459

GERECHTSHOF ’s-HERTOGENBOSCH Team belastingrecht Meervoudige Belastingkamer Kenmerken: 15/00347 tot en met 15/00374 Uitspraak op het hoger beroep van [belanghebbende] , wonende te [woonplaats] , hierna: belanghebbende, tegen de uitspraak van de Rechtbank Zeeland-West-Brabant te Breda (hierna: de Rechtbank) van 22 december 2014, nummers AWB 12/6542 tot en met 12/6544, 12/6546 tot en met 12/6564, 12/6566, 12/6568 en 12/6572 tot en met 12/6575, in het geding tussen 1. belanghebbende, en 2. de inspecteur van de Belastingdienst, hierna: de Inspecteur, en 3. de Staat der Nederlanden (minister van Veiligheid en Justitie; thans de minister voor Rechtsbescherming), hierna: de Staat, inzake de hierna vermelde (navorderings)aanslagen en boete- en heffingsrentebeschikkingen. 1 Ontstaan en loop van het geding 1.1. Aan belanghebbende zijn met dagtekening 31 december 2002 navorderingsaanslagen in de inkomstenbelasting / premie volksverzekeringen (hierna: IB/PVV) en vermogensbelasting (hierna: VB) opgelegd. De navorderingsaanslagen zijn opgelegd met verhogingen dan wel boeten (hierna ook gezamenlijk aangeduid als: boeten). Tevens is bij beschikkingen heffingsrente in rekening gebracht. Het betreft de volgende navorderingsaanslagen, boeten en heffingsrentes: Belasting- soort Jaar Aanslag- nummer [aanslagnummer] Kenmerk Hof Belasting (navordering) Verhoging/ boete Heffings- rente IB/PVV 1990 H08 15/00347 f 22.828 22.828 10.722 VB 1991 K18 15/00365 f 4.808 4.808 2.255 1.2. Aan belanghebbende zijn met dagtekening 31 mei 2003 navorderingsaanslagen in de IB/PVV en VB opgelegd. De navorderingsaanslagen zijn opgelegd met boeten. Tevens is bij beschikkingen heffingsrente in rekening gebracht. Het betreft de volgende navorderingsaanslagen, boeten en heffingsrentes: Belasting- soort Jaar Aanslag- nummer [aanslagnummer] Kenmerk Hof Belasting (navordering) Verhoging/ boete Heffings- Rente IB/PVV 1991 H18 15/00348 f 20.975 20.975 8.195 IB/PVV 1992 H28 15/00349 f 21.526 21.526 7.131 IB/PVV 1993 H38 15/00350 f 21.552 21.552 6.054 IB/PVV 1994 H48 15/00351 f 15.767 15.767 3.730 IB/PVV 1995 H58 15/00352 f 18.586 18.586 3.897 VB 1992 K28 15/00366 f 4.720 4.720 1.839 VB 1993 K38 15/00367 f 4.504 4.504 1.488 VB 1994 K48 15/00368 f 4.704 4.704 1.319 VB 1995 K58 15/00369 f 4.456 4.456 1.050 VB 1996 K68 15/00370 f 4.458 4.458 931 VB 1997 K78 15/00371 f 4.963 4.963 933 VB 1998 K87 15/00372 f 5.225 5.225 812 VB 1999 K97 15/00373 f 5.750 5.750 722 VB 2000 K07 15/00374 f 4.589 4.589 411 1.3. Aan belanghebbende zijn met dagtekening 6 juni 2003 navorderingsaanslagen in de IB/PVV en VB opgelegd. De navorderingsaanslagen zijn opgelegd met boeten. Tevens is bij beschikkingen heffingsrente in rekening gebracht. Het betreft de volgende navorderingsaanslagen, boeten en heffingsrentes: Belasting- soort Jaar Aanslag- nummer [aanslagnummer] Kenmerk Hof Belasting (navordering) Verhoging/ boete Heffings- Rente IB/PVV 1996 H67 15/00353 f 20.510 20.510 4.187 IB/PVV 1997 H77 15/00354 f ? ? ? IB/PVV 1998 H87 15/00355 f 18.967 18.970 2.973 IB/PVV 1999 H97 15/00356 f 28.593 28.593 3.623 IB/PVV 2000 H07 15/00357 f 26.394 26.396 2.387 1.4. Aan belanghebbende zijn met de volgende dagtekeningen (navorderings)aanslagen in de IB/PVV en VB opgelegd: 31 december 2004 (IB/PVV 2001), 8 oktober 2005 (IB/PVV 2002 en 2003), 21 november 2007 (IB/PVV 2004), 31 december 2008 (IB/PVV 2005 en 2006) en 7 januari 2011 (IB/PVV 2007). De (navorderings)aanslagen zijn, met uitzondering van de IB/PVV 2004, opgelegd met boeten. Tevens is bij beschikkingen heffingsrente in rekening gebracht. Het betreft de volgende (navorderings)aanslagen, boeten en heffingsrentes: Belasting- soort Jaar Aanslag- nummer [aanslagnummer] Kenmerk Hof Belasting (navordering) Verhoging/ boete Heffings- rente IB/PVV 2001 H16 15/00358 € 4.901 4.901 465 IB/PVV 2002 H26 15/00359 € 4.901 4.901 492 IB/PVV 2003 H36 15/00360 € 7.454 5.036 547 IB/PVV 2004 H47 15/00361 € 5.270 - 704 IB/PVV 2005 H56 15/00362 € 5.215 5.215 736 IB/PVV 2006 H66 15/0036 Belanghebbende heeft te dezer zitting een pleitnota voorgedragen en exemplaren daarvan overgelegd aan het Hof en aan de wederpartij. 1.16. Aan het einde van de zitting heeft het Hof het onderzoek gesloten. 1.17. Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat in afschrift aan partijen is verzonden. 2 Feiten Op grond van de stukken van het geding en het onderzoek ter zitting zijn in deze zaak de volgende feiten en omstandigheden voor het Hof komen vast te staan: 2.1. Belanghebbende is gehuwd met [E] (hierna: de echtgenote). 2.2. Belanghebbende is voor onderhavige jaren beschreven voor de IB/PVV en de VB en heeft aangifte voor die middelen gedaan. In de aangiften zijn geen inkomens- of vermogensbestanddelen opgenomen die betrekking hebben op een rekening bij de KREDIETBANK LUXEMBOURG te Luxemburg (hierna: KBL). 2.3. Bij brief van 27 oktober 2000 heeft de Belgische Bijzondere belastinginspectie (hierna: BBI) spontaan inlichtingen verstrekt die betrekking hebben op afdrukken van microfiches (hierna: de microfiches) van de KBL. 2.4. Op basis van de gegevens, verstrekt bij de brief van 27 oktober 2000 door de BBI, is een onderzoek ingesteld door de FIOD-ECD en de Belastingdienst, later bekend geworden als het Rekeningenproject. 2.5. Op de microfiches stonden onder andere de volgende regels: "JUSTIFICATIF DES SOLDES PAR RUBRIQUES IML AU 31/01/1994 (...) 53- [rekeningnummer] -43-0000 00 0040 TER LD0 [belanghebbende] OU MLLE [voornaam] [naam] 312.878.07 (…) 52- [rekeningnummer] -16-0000 00 0040 VUE [belanghebbende] OU MLLE [voornaam] [naam] -8,78” 2.6. Door de heer [F] , medewerker van de FIOD-ECD, is op 29 april 2003 een proces-verbaal van ambtshandeling opgemaakt betreffende het onderzoek naar de identiteit van de houder(s) van de rekening bij de KBL. Uit de match van rekeninghouders komt slechts de combinatie van belanghebbende en zijn zus ( [voornaam] ) [naam] (verder: de zus), als houders van de KBL-rekening met nummer [rekeningnummer] naar voren. 2.7. Op 31 oktober 2001 heeft de Inspecteur telefonisch contact gezocht met belanghebbende voor het plannen van een persoonlijk gesprek. Deze afspraak heeft plaatsgevonden op 5 februari 2002. Belanghebbende heeft tijdens dit gesprek ontkend dat hij of zijn echtgenote één of meerdere bankrekeningen in het buitenland heeft of heeft aangehouden. Van het gesprek is een gespreksverslag opgemaakt. 2.8. De Inspecteur heeft belanghebbende bij brief van 20 september 2002 verzocht om informatie te verstrekken over in het buitenland aangehouden bankrekeningen. Bij de vragenbrief is een formulier “ verklaring in het buitenland aangehouden bankrekeningen ” (hierna: de verklaring) gevoegd. Voorts heeft de Inspecteur in deze brief gewezen op artikel 47 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: AWR). 2.9. Bij brief van 27 september 2002 heeft de Inspecteur aangekondigd dat hij voornemens is om diverse navorderingsaanslagen op te leggen. 2.10. Bij brief zonder dagtekening, bij de Belastingdienst te Roermond ingekomen op 1 oktober 2002, heeft belanghebbende gereageerd op de brieven van de Inspecteur. Belanghebbende heeft in deze brief verklaard bij zijn eerdere verklaring te blijven. Voorts heeft belanghebbende, zakelijk weergegeven, de Inspecteur verzocht om aan te geven over welke informatie de Belastingdienst beschikt. 2.11. Bij brief van 7 oktober 2002 heeft de heer [G] , voornoemd, zich gesteld als gemachtigde. In deze brief heeft de gemachtigde, onder andere, bestreden dat belanghebbende vragen van de Inspecteur niet, niet juist, of niet volledig heeft beantwoord. 2.12. Bij brief van 9 oktober 2002 heeft de Inspecteur gereageerd op de brief van 7 oktober 2002 van gemachtigde. De Inspecteur heeft daarbij zijn eerdere verzoeken tot het geven van informatie herhaald. 2.13. Bij brief van 14 oktober 2002 heeft gemachtigde gereageerd op de brief van 9 oktober 2002 van de Inspecteur. 2.14. De Inspecteur heeft belanghebbende, bij brief van 3 december 2002, op de hoogte geste Bij brief van 8 juli 2004 heeft de Inspecteur aan de gemachtigde medegedeeld dat de verschillende cliënten van gemachtigde niet separaat zullen worden aangeschreven. Bij brief van 12 juli 2004 heeft de gemachtigde met de betrekking tot deze handelwijze een klacht ingediend bij de Belastingdienst. 2.34. Bij brief van 16 september 2004 heeft de Belastingdienst beslist op de door de gemachtigde ingediende klacht. 2.35. Bij brief van 15 december 2004 heeft de Inspecteur uitspraak gedaan op de in 2.19 en 2.27 vermelde bezwaarschriften van belanghebbende. 2.36. Naast de hiervoor genoemde eerst en tweede serie (navorderings)aanslagen heeft de Inspecteur (navorderings)aanslagen IB/PVV opgelegd over de jaren 2001 (dagtekening 31 december 2004), 2002 (dagtekening 8 oktober 2005), 2003 (dagtekening 8 oktober 2005), 2004 (dagtekening 21 november 2007), 2005 (dagtekening 31 december 2008), 2006 (dagtekening 31 december 2008) en 2007 (dagtekening 7 januari 2011). De bezwaren tegen deze (navorderings)aanslagen zijn binnengekomen op respectievelijk 10 december 2004, 18 oktober 2005, 18 oktober 2005, 28 november 2007, 3 december 2008, 3 december 2008 en 21 februari 2011. 2.37. Op 29 december 2009 heeft de zus zich gemeld bij de Belastingdienst. Zij heeft daarbij verklaard dat zij alleen gerechtigde is (geweest) tot de rekening met nummer [rekeningnummer] bij de KBL. Vervolgens heeft zij informatie over deze bankrekening verstrekt, waaronder een aan belanghebbende en zijn zus gerichte brief van de KBL, waarin wordt verklaard dat de rekening met het nummer [rekeningnummer] in de boeken van de bank is geopend op 5 mei 1993. Voorts behoort tot de gedingstukken een formulier, met als titel “Antrag auf Eröffnung eines Konto”, waarmee de in geschil zijnde bankrekening is geopend. Hieruit blijkt dat belanghebbende als eerste “inhaber” en zijn zus als tweede “inhaber” wordt aangemerkt. De vertaling van het Duitse woord “Kontoinhaber” naar het Nederlands geeft als resultaat “rekeninghouder”. 2.38. Nadat het arrest van de Hoge Raad (zie 1.7) is gewezen heeft de Inspecteur belanghebbende op 31 januari 2012 gehoord en op 13 februari 2012 het verslag naar belanghebbende verzonden. De Inspecteur heeft vervolgens bij brief van 22 november 2012, voor zover van toepassing gevolgd door verminderingsbeschikkingen met dagtekening 30 november 2012, inzake alle in 1.1 vermelde (navorderings)aanslagen uitspraak op bezwaar gedaan. Ten aanzien van de toerekening aan belanghebbendes echtgenote heeft de Inspecteur in de uitspraak op bezwaar van 22 november 2012 het volgende opgemerkt: “Op grond van artikel 2:17 van de Wet inkomstenbelasting 2001 wordt een bestanddeel van de rendementsgrondslag (grondslag sparen en beleggen) geacht bij de belanghebbende en de echtgenoot van belanghebbende, ieder voor de helft tot hun bezit te behoren. Betreffende de jaren waar tevens correcties in het kader van het Rekeningenproject zijn aangebracht bij de echtgenote van belanghebbende, reken ik de helft van het tegoed bij de kredietbank Luxemburg toe aan beide echtgenoten.” 2.39. Op 3 mei 2001 heeft een gesprek plaatsgevonden tussen de heer [F] van de zijde van de Nederlandse belastingautoriteiten en de heer [H] , Belgisch opsporingsambtenaar. 2.40. Op 20 juni 2007 heeft de heer [F] als getuige ter zitting van het gerechtshof Amsterdam onder meer het volgende verklaard: Vraagsteller: “3.4. In uw proces-verbaal schrijft u vanaf pagina 4 over uw contacten met buitenlandse collegae. Deze contacten dateren van april, mei 2001 alsmede januari 2002. Zijn deze gesprekken vastgelegd? (…)”. [F] : “Ik heb daar notities van gemaakt, op basis daarvan heb ik een ambtshandeling gemaakt na afloop van het bezoek. Die notities heb ik niet meer. Vraagsteller: “3.7. Is het juist dat de BBI (Bijzondere belastinginspectie) fiscaal strafrechtelijke onderzoeken verricht in België (m.a.w. de tegenhanger is van de FIOD in Nederland)?”. [F] : “Voor zover ik weet wel.”. Vraagsteller: “3.8. Verschillende Belgische Voor hetgeen hieraan ter zitting is toegevoegd, wordt verwezen naar het van de zitting opgemaakte proces-verbaal. 3.3. Belanghebbende concludeert tot:  vernietiging van de in hoger beroep nog in geschil zijnde (navorderings)aanslagen en de bijbehorende boete- en heffingsrentebeschikkingen;  integrale vergoeding van proceskosten; en  hogere vergoeding van immateriële schade dan de Rechtbank heeft toegekend. 3.4. De Inspecteur concludeert tot:  handhaving van de in hoger beroep nog in geschil zijnde (navorderings)aanslagen en de bijbehorende boete- en heffingsrentebeschikkingen; en  forfaitaire vergoeding van proceskosten. 4 Gronden Vooraf 4.1. Belanghebbende heeft hoger beroep aangetekend tegen de uitspraak van de Rechtbank met betrekking tot de navorderingsaanslagen IB/PVV 1990 tot en met IB/PVV 1997 en VB 1991 tot en met VB 1998. De Rechtbank heeft echter met betrekking tot deze navorderingsaanslagen geoordeeld dat deze worden vernietigd omdat de Inspecteur in strijd met de voortvarendheidseis (HvJ EU van 11 juni 2009, X en E.H.A. Passenheim-van Schoot, C-155/08 en C-157/08, HR 26 februari 2010, nr. 43670bis, ECLI:NL:HR:2010:BJ9120) heeft gehandeld. De Inspecteur heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank geen hoger beroep dan wel tijdig incidenteel hoger beroep ingesteld. 4.2. Belanghebbende heeft tevens hoger beroep aangetekend tegen de uitspraak van de Rechtbank met betrekking tot de aanslag IB/PVV 2007. De Inspecteur heeft het tegen deze aanslag gerichte bezwaar niet-ontvankelijk verklaard, omdat het niet binnen de wettelijke termijn is ingediend. De Rechtbank heeft het tegen deze uitspraak gerichte beroep ongegrond verklaard. Belanghebbende heeft geen grieven gericht tegen het oordeel van de Rechtbank dat de Inspecteur het bezwaar terecht niet-ontvankelijk heeft verklaard. Derhalve is het hoger beroep met kenmerk 15/00364 ongegrond. Ten aanzien van het geschil Vraag a: Is het gebruik van de door de Inspecteur verkregen inlichtingen onrechtmatig en heeft de Inspecteur niet alle op de zaak betrekking hebbende stukken overgelegd? 4.3. Belanghebbende beklaagt zich over de vaststelling van de feiten in eerdere zaken waarin het Hof uitspraak heeft gedaan. Het Hof overweegt in dat verband dat belanghebbende zijn eigen stellingen als feiten vastgesteld wil zien, maar dat die stellingen, voor zover niet onder de feiten opgenomen, door de Inspecteur zijn weersproken. Voor zover van belang voor de beoordeling van de onderhavige vraag, zal het Hof hierna bewijsoordelen geven over de desbetreffende stellingen van belanghebbende. 4.4. Belanghebbende stelt dat de uit België ontvangen afschriften van microfiches niet door de Inspecteur mogen worden gebruikt. Daartoe neemt hij de volgende standpunten in:  de Belgische autoriteiten hebben niet vermeld dat de gegevens in België onder onrechtmatige omstandigheden zijn verkregen;  de Belgische autoriteiten hebben zodanig onrechtmatig gehandeld dat de gegevens om die reden van bewijs moeten worden uitgesloten;  de Inspecteur heeft geen kennis willen nemen van de onrechtmatige verkrijging van de gegevens in België en handelt daarmee in strijd met de beginselen van behoorlijk bestuur tegenover belanghebbende; en  de Inspecteur heeft, tegen beter weten in, gesteld niet van de onrechtmatige verkrijging door de Belgische autoriteiten en de verstrekking van de gegevens in strijd met de goede trouw op de hoogte te zijn. Belanghebbende heeft ter onderbouwing van zijn standpunten enkele artikelen uit publicaties overgelegd alsmede verklaringen van de heer [F] (zie onderdeel 2.40 hiervóór) en de heer [H] (zie onderdeel 2.41 hiervóór). Volgens belanghebbende kunnen de microfiches niet tot bewijs dienen. 4.5. De Inspecteur heeft hiertegen het volgende ingebracht:  de heer [F] heeft wel degelijk gerapporteerd over de inhoud van het gesprek met de heer [H] en het feit dat met de heer [H] over de verkrijging en de juridische strijd in België is gesproken; en  de Inspecteur heeft de voornoemde info Dat zou bijvoorbeeld aan de orde zijn indien de Inspecteur door voldoende concrete aanwijzingen rekening moet houden met de reële mogelijkheid dat de inhoud van de microfiches zou zijn gemanipuleerd. Alsdan zou de Inspecteur, gezien de zorgvuldigheidsnormen die hij bij zijn taakuitoefening in acht moet nemen, gehouden zijn tot een nader onderzoek naar de mate waarin de voornoemde ongeregeldheden in het kader van het Belgische opsporingsonderzoek van invloed konden zijn geweest op de betrouwbaarheid van (de inhoud van) de microfiches. De (kennis van de) onregelmatigheden die in het kader van het Belgische strafrechtelijke onderzoek zijn vastgesteld, zijn op zichzelf beschouwd echter nog geen aanwijzingen in de onderhavige zin. 4.9. Het Hof acht overigens niet aannemelijk dat ten tijde van de verkrijging van de afschriften, dan wel op enig moment nadien, zodanige aanwijzingen hebben bestaan, onderscheidenlijk zijn ontstaan. Integendeel, gezien de vele gevallen waarin de in de afschriften vervatte gegevens van rekeninghouders na bekentenissen van laatstgenoemden juist bleken te zijn, mocht de Inspecteur ervan uitgaan dat de vorenbedoelde schendingen de betrouwbaarheid en authenticiteit van de in de microfiches vervatte gegevens onverlet hebben gelaten. Ook in de concrete belastingprocedure van belanghebbende is geenszins gebleken van enige grond voor redelijke twijfel aan de betrouwbaarheid van (de inhoud van) de microfiches. 4.10. Uit het vorenoverwogene volgt dat de wetenschap van de Nederlandse belastingautoriteiten ten tijde van of omstreeks de verkrijging van de microfiches omtrent de onregelmatigheden die zich in het Belgische strafrechtelijke opsporingsonderzoek hebben voorgedaan niet kan leiden tot bewijsuitsluiting. 4.11. Louter ten overvloede overweegt het Hof nog als volgt. Het Hof acht niet aannemelijk dat de Nederlandse overheid wetenschap had van de onrechtmatige verkrijging van de gegevens in België. Het Hof acht wél aannemelijk: dat Nederlandse belastingautoriteiten wisten dat de microfiches in Luxemburg waren ontvreemd; dat er discussie was binnen de advocatuur en in de pers over de rechtmatigheid van de bewijsgaring in België; en dat ten tijde van de gegevensoverdracht in oktober/november 2000 alsook in mei 2001, ten tijde van het gesprek tussen de heren [F] en [H] , niet méér wetenschap bij de Nederlandse belastingautoriteiten aanwezig was dan wetenschap van hetgeen hiervóór onder a en b is vermeld. 4.12. Belanghebbende heeft gesteld dat de Nederlandse overheid in november 2000 wist of redelijkerwijs moest vermoeden dat de gegevens in België op onrechtmatige wijze waren verkregen. Hij heeft daartoe de volgende feiten en omstandigheden aangevoerd: De gegevens waren enkele jaren eerder door een Belgische crimineel tegen betaling aan de Nederlandse overheid aangeboden. Ter gelegenheid van de verstrekking van de gegevens heeft de Belgische overheid laten weten dat vanwege Belgisch staatsbelang geen vragen zouden worden beantwoord over de wijze waarop de Belgische overheid in bezit was gekomen van de gegevens. Reeds vóór de overhandiging van de gegevens waren regelmatig publicaties in de Belgische media, waaruit blijkt dat in België geprocedeerd werd over de (on)rechtmatige verkrijging van de gegevens door de Belgische overheid. Voorts heeft belanghebbende er herhaaldelijk op gewezen dat de heer [F] zou hebben gezegd dat de discussie over de rechtmatigheid van de bewijsgaring in België borrelpraat is en dat hij het niet wilde weten. 4.13. Het Hof is van oordeel dat belanghebbende hiermee en met al het overige dat hij heeft aangevoerd niet meer dan speculaties heeft geuit over de wetenschap van de Nederlandse overheid. Feiten en omstandigheden waaruit zou volgen dat de Nederlandse belastingautoriteiten wetenschap hadden van de onrechtmatige verkrijging in België, heeft belanghebbende niet aannemelijk gemaakt. 4.14. Ten aanzien van de grief van belanghebbende dat de Inspecteur in strijd met artikel 8:42 van de Algemen Dat het geld van de KBL-rekening afkomstig zou zijn van een grootmoeder uit Duitsland, zoals door de zus van belanghebbende aan de Inspecteur is verklaard, acht het Hof, na weerspreking door de Inspecteur, zonder nader bewijs onaannemelijk. 4.19. Met betrekking tot de in hoger beroep nog in geschil zijnde (navorderings)aanslagen IB/PVV 1998 tot en met 2006 en VB 1998 tot en met 2000 heeft de Inspecteur (de inkomsten uit) het KBL-saldo ter behoud van rechten zowel bij belanghebbende (en vanaf 2001 aan belanghebbende en zijn echtgenote, ieder voor de helft) als zijn zus belast. Nadat de Rechtbank heeft geoordeeld dat het KBL-saldo belanghebbende en zijn zus ieder voor de helft aanging en de Inspecteur tegen dit oordeel geen hoger beroep dan wel tijdig incidenteel hoger beroep heeft ingesteld staat vast dat ten aanzien van belanghebbende slechts de helft van (de inkomsten uit) het KBL-saldo kan worden belast. Van strijd met artikel 1 van het eerste Protocol bij het EVRM is naar het oordeel van het Hof geen sprake. 4.20. Gelet op het vorenstaande beantwoordt het Hof vraag b ontkennend. Vraag c: Ontbreken de navorderingsaanslagen benodigde “nieuwe feiten”? 4.21. Uit het bepaalde in artikel 16, lid 1, van de AWR vloeit voort dat, indien enig feit grond oplevert voor het vermoeden dat een aanslag tot een te laag bedrag is vastgesteld, de inspecteur de te weinig geheven belasting kan navorderen. Een feit, dat de inspecteur bekend was of redelijkerwijs bekend had kunnen zijn, kan geen grond voor navordering opleveren, behoudens in de gevallen waarin de belastingplichtige ter zake van dit feit te kwader trouw is. 4.22. Belanghebbende stelt, althans zo begrijpt het Hof hem, dat bij het opleggen van alle in geschil zijnde navorderingsaanslagen en dus niet alleen ten aanzien van de navorderingsaanslag IB/PVV over het jaar 2004 (zie de onderdelen 4.5.4 en 4.5.5 van de uitspraak van de Rechtbank) een dergelijk “nieuw feit” ontbreekt, zonder welke voornoemde navorderingsaanslagen dienen te worden vernietigd. 4.23. Zo al het voor de onderwerpelijke navorderingsaanslagen benodigde “nieuwe feit” heeft ontbroken, is het Hof van oordeel dat belanghebbende (de inkomsten uit) het KBL-saldo met opzet niet in zijn aangifte heeft vermeld. Ook in hoger beroep heeft belanghebbende namelijk niet betwist dat hij wist dat tegoeden en inkomsten van een buitenlandse bankrekening in de onderwerpelijke aangiften hadden moeten worden aangegeven. Het Hof acht aannemelijk dat belanghebbende de desbetreffende gegevens welbewust niet in die aangiften heeft verantwoord, met de bedoeling om belastingheffing ter zake daarvan te voorkomen. 4.24. Overigens kan in een geval als het onderhavige, waarin belanghebbende een bankrekening aanhoudt in een land met een bankgeheim en een aanzienlijke tegoed daarop en de rente-inkomsten daaruit ten onrechte niet in zijn aangifte heeft vermeld, in het algemeen reeds op grond daarvan worden aangenomen dat hij die aangifte opzettelijk onjuist heeft gedaan. Daarbij dient in aanmerking te worden genomen dat het voor jaren als de onderhavige van algemene bekendheid was dat banktegoeden en rente-inkomsten daaruit die de vrijgestelde bedragen te boven gaan, waren onderworpen aan heffing van vermogensbelasting dan wel inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen en daarom aangegeven moesten worden als vermogen respectievelijk inkomsten uit vermogen (HR 28 juni 2013, nr. 11/04152, ECLI:NL:HR:2013:63, BNB 2013/207). Belanghebbende kan derhalve bij het indienen van de onderhavige aangiften IB/PVV/VB kwade trouw worden verweten op grond waarvan de Inspecteur gerechtigd was om de in geschil zijnde navorderingsaanslagen op te leggen. Vraag d: Is de bewijslast jegens belanghebbende ten onrechte verschoven en verzwaard? 4.25. Vaststaat dat de Inspecteur, na de inkeer van de zus van belanghebbende en na overlegging door haar van de bankafschriften vanaf 31 december 1998 van de KBL-rekening, de navorderingsaanslagen heeft herzien overeenkomstig de da Het betreft dan een geval waarin vaststaat (i) dat de belanghebbende op 31 januari 1994 rekeninghouder was van een of meer bankrekeningen bij KB-Lux, (ii) dat die rekening(en) op 31 januari 1994 een aanzienlijk positief saldo vertoonde(n), (iii) dat die belanghebbende het saldo en de rente-inkomsten die op die rekening(en) zijn ontvangen niet in de aangifte over het desbetreffende jaar heeft betrokken, en (iv) hij de rentevrijstelling voor dat jaar reeds volledig had benut met de rente die in de aangifte is vermeld, dan wel de resterende ruimte van de rentevrijstelling niet toereikend is voor de rente waarvan kan worden aangenomen dat die is ontvangen op die KB-Lux-rekening(en). Een dergelijk vermoeden is gerechtvaardigd, in aanmerking genomen (a) dat een aanzienlijk tegoed op een bankrekening niet uit het vermogen van een belastingplichtige pleegt te verdwijnen en (b) een bank, naar van algemene bekendheid is, rente pleegt te vergoeden over een zodanig tegoed (vgl. HR 18 maart 2008, nr. 00974/07, LJN BC6858, NJ 2008/182).” 4.32. Aangezien met betrekking tot de onderwerpelijke boetebeschikkingen aan de voorwaarden (i) tot en met (iv) is voldaan, heeft de Inspecteur bewezen dat belanghebbende het beboetbare feit heeft begaan. 4.33. Onder verwijzing naar hetgeen hiervoor in onderdeel 4.24 is overwogen, is het Hof van oordeel dat belanghebbende het beboetbare feit opzettelijk heeft begaan. Met de Inspecteur en de Rechtbank is het Hof van oordeel dat een boete van in beginsel 100% in onderhavig geval passend en geboden is omdat het tegoed bij de KBL en de inkomsten daaruit op een listige wijze, belanghebbende heeft er voor gekozen zijn tegoed te stallen op een bankrekening in een land met een bankgeheim, voor de Inspecteur verborgen is gehouden. 4.34. In hoger beroep betreffen de in geschil zijnde boeten die van de (navorderings)aanslagen IB/PVV 1998 tot en met 2003, IB/PVV 2005 en 2006 en VB 1999 en 2000. De Inspecteur heeft in zijn uitspraken op bezwaar de boeten verminderd in verband met de door belanghebbendes zus aangeleverde bankafschriften en heeft voorts de boeten met 20% verminderd in verband met overschrijding van de redelijke termijn. De Rechtbank heeft de verminderde boeten vervolgens met de helft verminderd omdat het KBL-tegoed voor de helft belanghebbendes zus aanging. 4.35. Het Hof ziet geen aanleiding om de boeten nog verder te matigen vanwege overschrijding van de redelijke termijn. Evenmin behoeven de boeten te worden verminderd omdat de boetegrondslag, aldus belanghebbende, aan de hand van omkering van de bewijslast zou zijn vastgesteld. In zijn uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur de (navorderings)aanslagen verminderd naar het werkelijke tegoed en de werkelijke inkomsten uit dit tegoed. Daarmee is vast komen te staan dat de feitelijk geheven belasting even groot is als de verschuldigde belasting en bestaat er ook hierom geen aanleiding om de boeten verder te matigen (vgl. HR 18 januari 2008, nr. 41832, ECLI:NL:HR:2008:BC1962, BNB 2008/165). Vraag f: Heeft de Rechtbank aan belanghebbende en zijn echtgenote een te laag bedrag aan vergoeding van immateriële schade (wegens overschrijding van de redelijke termijn) toegekend? 4.36. Belanghebbende stelt dat de door de Rechtbank toegekende immateriële schadevergoeding van in totaal € 8.495 wegens de lange behandelingsduur van het bezwaar en beroep ten onrechte niet aan zowel belanghebbende als zijn echtgenote is toegekend. De Rechtbank heeft in onderdeel 4.9.2 van haar uitspraak overwogen dat gezien de samenhang tussen de (navorderings)aanslagen de lange behandelingsduur slechts eenmaal heeft geleid tot spanning en frustratie bij belanghebbende en zijn echtgenote en heeft de Inspecteur en de Staat veroordeeld de schade in zijn geheel aan belanghebbende te vergoeden. Daarmee is komen vast te staan dat belanghebbende geen belang bij zijn stelling heeft omdat aan hem de totale schadevergoeding is toegekend. Vraag g: Heeft belanghebbende recht op een integrale vergoedi