ECLI:NL:GHARL:2024:6947

GERECHTSHOF ARNHEM - LEEUWARDEN locatie Arnhem nummers BK-ARN 23/1239 tot en met 23/1247 uitspraakdatum: 12 november 2024 Uitspraak van de derde meervoudige belastingkamer op het hoger beroep van [belanghebbende] V.O.F. te [vestigingsplaats] (hierna: belanghebbende) alsmede het incidentele hoger beroep van de inspecteur van de Belastingdienst (hierna: de Inspecteur) tegen de uitspraak van de rechtbank Gelderland (hierna: de Rechtbank) van 22 maart 2023, nummers AWB 18/5354, 18/5384, 19/1989, 19/1992, 19/2044, 19/2071, 19/2072, 19/2074 en 20/2984, in het geding tussen belanghebbende en de Inspecteur en de Staat der Nederlanden (de Minister van Justitie en Veiligheid) 1Ontstaan en loop van het geding 1.1. De Inspecteur heeft ten aanzien van belanghebbende bij meerdere beschikkingen belastingrente vastgesteld vanwege de teruggaaf van belasting van personenauto’s en motorrijwielen (BPM). 1.2. Belanghebbende heeft daartegen bezwaar gemaakt. De Inspecteur heeft op de bezwaren uitspraken gedaan. 1.3. Belanghebbende heeft tegen de uitspraken van de Inspecteur beroep ingesteld. De Rechtbank heeft op dit beroep beslist. 1.4. Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld. Dit hoger beroep is gemotiveerd bij brief van 1 september 2023. Deze motivering heeft betrekking op alle zaken die zijn genoemd in aangehechte lijst (hierna: cluster 2a). 1.5. De Inspecteur heeft op 22 september 2023 een verweerschrift ingediend in reactie op het hogerberoepschrift van belanghebbende en daarbij incidenteel hoger beroep ingesteld. 1.6. Belanghebbende heeft op 4 oktober 2023 gereageerd op het incidenteel hoger beroep. 1.7. Het onderzoek ter zitting in hoger beroep heeft plaatsgevonden op 4 maart 2024. Namens belanghebbende is verschenen A.F.M.J. Verhoeven. Namens de Inspecteur zijn verschenen [naam1] en [naam2] . Met instemming van partijen zijn de zaken die behoren tot cluster 2a gezamenlijk behandeld. Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat aan deze uitspraak is gehecht.

2.1. 23/1239 ( Rechtbank: AWB 18/5354) In deze zaak is op 29 december 2015 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 189. De Inspecteur heeft bij beschikking van 4 januari 2018 de belastingrente vastgesteld op € 14. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank het bedrag van de rentebeschikking verhoogd tot € 18. 2.2. 23/1240 ( Rechtbank: AWB 18/5384) In deze zaak is op 29 december 2015 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 467. De Inspecteur heeft bij beschikking van 4 januari 2018 de belastingrente vastgesteld op € 34. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank het bedrag van de rentebeschikking verhoogd tot € 39. 2.3. 23/1241 ( Rechtbank: AWB 19/1989) In deze zaak is op 10 oktober 2017 BPM op aangifte voldaan voor een Mercedes Benz C220 CDI. Bij uitspraak op bezwaar is de Inspecteur volledig aan de bezwaren van belanghebbende tegemoetgekomen omdat bij eerdere export van de auto geen BPM is teruggegeven. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 6. Het tegen de beschikking belastingrente ingestelde beroep is door de Rechtbank ongegrond verklaard. 2.4. 23/1242 ( Rechtbank: AWB 19/1992) In deze zaak is op 17 juni 2016 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 174. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 8. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank het bedrag van de rentebeschikking vastgesteld op € 1. 2.5. 23/1243 ( Rechtbank: AWB 19/2044) In deze zaak is op 1 juli 2016 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 140. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 7. Het tegen de beschikking belastingrente ingestelde beroep is door de Rechtbank ongegrond verklaard. 2.6. 23/1244 ( Rechtbank: AWB 19/2071) In deze zaak is op 1 juli 2016 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 9. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 1. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank het bedrag van de rentebeschikking verhoogd tot € 9. 2.7. 23/1245 ( Rechtbank: AWB 19/2072) In deze zaak is op 20 juni 2016 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 227. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 38. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank het bedrag van de rentebeschikking vastgesteld op € 9. 2.8. 23/1246 ( Rechtbank: AWB 19/2074) In deze zaak is op 1 juli 2016 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 222. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 11. Het tegen de beschikking belastingrente ingestelde beroep is door de Rechtbank ongegrond verklaard. 2.9. 23/1247 ( Rechtbank: AWB 20/2984) In deze zaak is op 7 juli 2015 BPM op aangifte voldaan voor een Mercedes Benz C klasse Sportcoupe. Bij uitspraken op bezwaar van 13 mei 2016 heeft de Inspecteur een teruggave vastgesteld van € 10 en het verzoek van belanghebbende om toekenning van een rentevergoeding afgewezen. Nadat de Rechtbank zich onbevoegd had verklaard om te beslissen op het verzoek van belanghebbende heeft het Hof, bij uitspraak in hoger beroep van 21 augustus 2018, het bedrag van de belastingrente vastgesteld op € 1. Daarvan heeft de Inspecteur op 27 september 2018 kennisgeving gedaan aan belanghebbende. De Inspecteur heeft het daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank de uitspraak op bezwaar vernietigd en het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. 2.10. De Rechtbank heeft de beroepen in de zaken AWB 18/5354, 18/5384, 19/1992, 19/2071, 20/2072 [Hof: bedoeld zal zijn 19/2072] en 20/2984 gegrond verklaard, de Inspecteur gelast aan belanghebbende het in die zaken betaalde griffierecht te vergoeden, de Inspecteur veroordeeld in de proceskosten van belanghebbende voor een bedrag van € 450, en de overige beroepen ongegrond verklaard. De Rechtbank heeft het verzoek van belanghebbende om toekenning van een vergoeding voor geleden immateriële schade afgewezen.

3.1. De gemachtigde van belanghebbende heeft in hoger beroep het volgende aangevoerd: a. De nationale rechters – waaronder dit Hof en de Hoge Raad – mogen het Unierecht niet uitleggen. Uitsluitend het Hof van Justitie van de Europese Unie te Luxemburg (hierna: Hof van Justitie) is daartoe bevoegd. b. Het (vooraf) heffen van griffierecht is in strijd met het Unierechtelijke beginsel van een effectieve en doeltreffende rechtsbescherming. c. Indien de Inspecteur het betaalde griffierecht dient te vergoeden, moet rente worden vergoed over de periode vanaf het moment waarop het griffierecht is betaald. d. De beschikking belastingrente is onjuist vastgesteld. e. De overschrijding van de redelijke termijn dient tot een immateriëleschadevergoeding te leiden. f. De regeling van het Besluit proceskosten bestuursrecht (hierna: Bpb), waarbij de proceskostenvergoeding in beginsel een forfaitair karakter heeft, is in strijd met het Unierechtelijke beginsel van een effectieve en doeltreffende rechtsbescherming. 3.2. De Inspecteur heeft zich in beroep en hoger beroep op het standpunt gesteld dat de teruggaven zijn gebaseerd op eerder gesloten compromissen bij het hof en dat daarom geen sprake is van in strijd met het Unierecht geheven belasting. De Inspecteur is daarom nader van oordeel dat reeds te veel belastingrente aan belanghebbende is vergoed.

Ad a. Bevoegdheid uitleggen Unierecht 4.1. De gemachtigde van belanghebbende voert aan dat de nationale rechters het Unierecht niet mogen uitleggen en dat alleen het Hof van Justitie die bevoegdheid zou hebben. 4.2. Dit betoog kan niet slagen. De nationale rechters zijn verplicht om het Unierecht toe te passen (vgl. HvJ 14 september 2017, ECLI:EU:C:2017:687). Indien een nationale rechter het wenselijk of noodzakelijk acht, kan hij over de uitleg van het Unierecht prejudiciële vragen stellen aan het Hof van Justitie. Alleen de hoogste nationele rechter heeft op grond van artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (hierna: VWEU) een plicht zich tot het Hof van Justitie te wenden bij vragen over de uitleg van het Unierecht als daarover onduidelijkheid bestaat. 4.3. In onderhavige procedure ziet het Hof geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie. In dat verband wordt opgemerkt dat de uitspraken van het Hof vatbaar zijn voor cassatieberoep bij de Hoge Raad, zodat artikel 267 VWEU niet dwingt tot het voorleggen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie (vgl. Hof Arnhem-Leeuwarden 2 februari 2021, ECLI:NL:GHARL:2021:936, r.o. 4.2). Ad b en c. Griffierecht 4.4. Het heffen van griffierecht is in strijd met het Unierechtelijke beginsel van doeltreffendheid indien de hoogte van het verschuldigde recht een onoverkomelijk obstakel voor de toegang tot de rechter vormt (HR 11 oktober 2019, ECLI:NL:HR:2019:1579, r.o. 3.1.3). 4.5. In het algemeen kan worden aangenomen dat de in Nederland bestaande regeling in het bestuursrecht over het (vooraf) heffen van griffierecht van dien aard is dat rechtzoekenden daarmee de toegang tot de rechter niet wordt ontnomen. Verder kan een rechtzoekende bij de rechter een beroep op betalingsonmacht doen indien heffing van het ingevolge de wet verschuldigde bedrag aan griffierecht het voor hem onmogelijk, althans uiterst moeilijk, maakt om gebruik te maken van een door de wet opengestelde bestuursrechtelijke rechtsgang. Het is niet voor redelijke twijfel vatbaar dat met deze voorziening wordt voldaan aan het Unierechtelijke doeltreffendheidsbeginsel (HR 11 oktober 2019, ECLI:NL:HR:2019:1579, r.o. 3.1.4). Van strijdigheid met het het beginsel van effectieve rechtsbescherming, zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: Handvest), is om dezelfde redenen evenmin sprake. 4.6. Belanghebbende heeft de voor het beroep en hoger beroep verschuldigde griffierechten voldaan en geen beroep gedaan op betalingsonmacht, zodat van enig gebrek aan effectieve en doeltreffende rechtsbescherming in het onderhavige geval geen sprake is. 4.7. Voor zover de Rechtbank heeft geoordeeld dat de Inspecteur het griffierecht dient te vergoeden, is deze vergoeding – overeenkomstig HR 21 december 2018, ECLI:NL:HR:2018:2358 – vermeerderd met de wettelijke rente vanaf vier weken na de dagtekening van de uitspraak tot aan de dag van de algehele voldoening. Belanghebbende heeft in hoger beroep gesteld dat dit oordeel onjuist is en dat op grond van het Unierecht rente moet worden vergoed over de periode vanaf het moment waarop het griffierecht is betaald tot het moment waarom de Inspecteur dat griffierecht heeft vergoed. Bovendien moet volgens belanghebbende een rentevoet worden toegepast die geldt voor handelstransacties. Het betoog van belanghebbende faalt. Het Unierecht dwingt niet tot vergoeding van dergelijke rente. Griffierecht is niet een aan de Staat betaald bedrag als bedoeld in punt 21 van het arrest Irimie (HvJ 18 april 2013, ECLI:EU:C:2013:250) dat rechtstreeks verband houdt met door de Staat geheven belasting. De verplichting tot het betalen van griffierecht ontstaat immers pas door het instellen van beroep. Evenmin kan worden gezegd dat het achterwege laten van een rentevergoeding als hiervoor bedoeld de verwezenlijking van de aanspraken die een belanghebbende aan het Unierecht kan ontlenen, onmogelijk of uiterst moeilijk maakt (vgl. HR 19 april 2019, ECLI:NL:HR:2019:623, r.o. 2.4.3). Ad d. Beschikking belastingrente 4.8. De Inspecteur heeft zich in de procedure bij de Rechtbank op het standpunt gesteld dat de teruggaven in de zaken AWB 18/5354, 18/5384, 19/1992, 19/2044, 19/2071, 19/2072 en 19/2074 (Hof-nummers 23/1239, 23/1240, 23/1242, 23/1243, 23/1244, 23/1245 en 23/1246) zijn verleend omdat deze bedragen in strijd met het Unierecht zijn geheven. De rentebeschikkingen dienden in verband daarmee, aldus de Inspecteur, te worden verhoogd met € 4 (18/5354), € 5 (18/5384), € 1 (19/1992), € 1 (19/2071) en € 1 (19/2072). De rentebeschikkingen voor de zaken met Rechtbanknummers 19/2044 en 19/2074 zijn volgens de Inspecteur niet onjuist vastgesteld, en in de zaak 20/2984 is volgens hem geen sprake van een voor bezwaar vatbare beschikking. De Rechtbank heeft deze standpunten van de Inspecteur gevolgd, doch heeft bij de vaststelling van de belastingrentebedragen bij de zaken 19/1989, 19/2071 en 19/2072 - kennlijk bij vergissing - met onjuiste bedragen gerekend. De in totaal over de hier in geschil zijnde zaken door de Inspecteur bij beschikking toegekende belastingrente bedraagt € 120. Indien het nadere standpunt van de Inspecteur wordt gevolgd bedraagt het totaal van de in aanmerking te nemen belastingrente € 132. Uit het door de Rechtbank vastgestelde dictum volgt een bedrag aan belastingrente van in totaal € 102. 4.9. Met betrekking tot de toe te passen rentevergoeding bij teruggave van BPM die in strijd met het Unierecht is geheven, heeft de Hoge Raad bij prejudiciële beslissing van 28 januari 2022, ECLI:NL:HR:2022:89, als volgt geoordeeld: “In het geval van een teruggaaf van in strijd met het Unierecht geheven bpm voldoet een rentevergoeding op basis van de in artikel 30hb AWR (tekst tot 1 juni 2020) neergelegde rentevoet en de methode van enkelvoudige berekening aan de eisen die uit het Unierechtelijke doeltreffendheidsbeginsel voortvloeien, mits het daaruit voortvloeiende bedrag aan rentevergoeding ten minste gelijk is aan de rentevergoeding over de desbetreffende periode die op gelijke wijze (dat wil zeggen enkelvoudig en met inachtneming van artikel 31 van de Uitvoeringsregeling AWR) is berekend op basis van het percentage van de bancaire rente op consumptief krediet en overige leningen aan huishoudens zoals dat gold aan het begin van de maand waarin de belasting in strijd met het Unierecht is betaald.” 4.10. Belanghebbende heeft tegenover de door de Inspecteur aangevoerde berekeningen in beroep noch in hoger beroep eigen berekeningen gesteld of anderszins aangegeven welke de financiële gevolgen van zijn stellingen dienen te zijn. Het Hof zal daarom het standpunt van de Inspecteur volgen en de rentebedragen, met inachtneming van hetgeen hiervoor onder 4.8. is opgemerkt vaststellen op: 23/1239 (Rechtbank: AWB 18/5354) € 18 23/1240 (Rechtbank: AWB 18/5384) € 39 23/1241 (Rechtbank: AWB 19/1989) € 6 23/1242 (Rechtbank: AWB 19/1992) € 9 23/1243 (Rechtbank: AWB 19/2044) € 7 23/1244 (Rechtbank: AWB 19/2071) € 2 23/1245 (Rechtbank: AWB 19/2072) € 39 23/1246 (Rechtbank: AWB 19/2074) € 11 23/1247 (Rechtbank: AWB 20/2984) € 1 € 132 Het hoger beroep van belanghebbende is derhalve gegrond. Ad e. Vergoeding immateriële schade 4.12. Het beginsel van rechtszekerheid vereist dat belastinggeschillen binnen een redelijke termijn worden beslecht.

Het Hof: – vernietigt de uitspraak van de Rechtbank, behoudens voorzover het betreft de beslissingen met betrekking tot de proceskosten en het griffierecht, – vernietigt de uitspraken op bezwaar, – stelt de bedragen van de belastingrente vast op: 23/1239 (Rechtbank: AWB 18/5354) € 18 23/1240 (Rechtbank: AWB 18/5384) € 39 23/1241 (Rechtbank: AWB 19/1989) € 6 23/1242 (Rechtbank: AWB 19/1992) € 9 23/1243 (Rechtbank: AWB 19/2044) € 7 23/1244 (Rechtbank: AWB 19/2071) € 2 23/1245 (Rechtbank: AWB 19/2072) € 39 23/1246 (Rechtbank: AWB 19/2074) € 11 23/1247 (Rechtbank: AWB 20/2984) € 1 – veroordeelt de Inspecteur in de proceskosten aan de zijde van belanghebbende ter zake van het hoger beroep, vastgesteld op € 300, – veroordeelt de Inspecteur tot vergoeding van wettelijke rente over de vergoeding van proceskosten vanaf vier weken na de openbaarmaking van de uitspraak van het Hof (12 november 2024) tot aan de dag van algehele voldoening, en – gelast dat de Inspecteur aan belanghebbende het door deze in hoger beroep betaalde griffierecht van € 548. Deze uitspraak is gedaan door mr. M.G.J.M. van Kempen, voorzitter, mr. R. den Ouden en mr. A.J.H. van Suilen, in tegenwoordigheid van mr. E.D. Postema als griffier.

De griffier, De voorzitter, (E.D. Postema) (M.G.J.M. van Kempen) Deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert wordt een afschrift aangetekend per post verzonden. Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl. Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl). Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen: 1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd; 2 - ( alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn; 3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden: a. de naam en het adres van de indiener; b. de dagtekening; c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht; d. de gronden van het beroep in cassatie. Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.

GERECHTSHOF ARNHEM - LEEUWARDEN locatie Arnhem nummers BK-ARN 23/1239 tot en met 23/1247 uitspraakdatum: 12 november 2024 Uitspraak van de derde meervoudige belastingkamer op het hoger beroep van [belanghebbende] V.O.F. te [vestigingsplaats] (hierna: belanghebbende) alsmede het incidentele hoger beroep van de inspecteur van de Belastingdienst (hierna: de Inspecteur) tegen de uitspraak van de rechtbank Gelderland (hierna: de Rechtbank) van 22 maart 2023, nummers AWB 18/5354, 18/5384, 19/1989, 19/1992, 19/2044, 19/2071, 19/2072, 19/2074 en 20/2984, in het geding tussen belanghebbende en de Inspecteur en de Staat der Nederlanden (de Minister van Justitie en Veiligheid) 1Ontstaan en loop van het geding 1.1. De Inspecteur heeft ten aanzien van belanghebbende bij meerdere beschikkingen belastingrente vastgesteld vanwege de teruggaaf van belasting van personenauto’s en motorrijwielen (BPM). 1.2. Belanghebbende heeft daartegen bezwaar gemaakt. De Inspecteur heeft op de bezwaren uitspraken gedaan. 1.3. Belanghebbende heeft tegen de uitspraken van de Inspecteur beroep ingesteld. De Rechtbank heeft op dit beroep beslist. 1.4. Belanghebbende heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld. Dit hoger beroep is gemotiveerd bij brief van 1 september 2023. Deze motivering heeft betrekking op alle zaken die zijn genoemd in aangehechte lijst (hierna: cluster 2a). 1.5. De Inspecteur heeft op 22 september 2023 een verweerschrift ingediend in reactie op het hogerberoepschrift van belanghebbende en daarbij incidenteel hoger beroep ingesteld. 1.6. Belanghebbende heeft op 4 oktober 2023 gereageerd op het incidenteel hoger beroep. 1.7. Het onderzoek ter zitting in hoger beroep heeft plaatsgevonden op 4 maart 2024. Namens belanghebbende is verschenen A.F.M.J. Verhoeven. Namens de Inspecteur zijn verschenen [naam1] en [naam2] . Met instemming van partijen zijn de zaken die behoren tot cluster 2a gezamenlijk behandeld. Van de zitting is een proces-verbaal opgemaakt, dat aan deze uitspraak is gehecht.

2.1. 23/1239 ( Rechtbank: AWB 18/5354) In deze zaak is op 29 december 2015 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 189. De Inspecteur heeft bij beschikking van 4 januari 2018 de belastingrente vastgesteld op € 14. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank het bedrag van de rentebeschikking verhoogd tot € 18. 2.2. 23/1240 ( Rechtbank: AWB 18/5384) In deze zaak is op 29 december 2015 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 467. De Inspecteur heeft bij beschikking van 4 januari 2018 de belastingrente vastgesteld op € 34. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank het bedrag van de rentebeschikking verhoogd tot € 39. 2.3. 23/1241 ( Rechtbank: AWB 19/1989) In deze zaak is op 10 oktober 2017 BPM op aangifte voldaan voor een Mercedes Benz C220 CDI. Bij uitspraak op bezwaar is de Inspecteur volledig aan de bezwaren van belanghebbende tegemoetgekomen omdat bij eerdere export van de auto geen BPM is teruggegeven. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 6. Het tegen de beschikking belastingrente ingestelde beroep is door de Rechtbank ongegrond verklaard. 2.4. 23/1242 ( Rechtbank: AWB 19/1992) In deze zaak is op 17 juni 2016 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 174. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 8. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank het bedrag van de rentebeschikking vastgesteld op € 1. 2.5. 23/1243 ( Rechtbank: AWB 19/2044) In deze zaak is op 1 juli 2016 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 140. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 7. Het tegen de beschikking belastingrente ingestelde beroep is door de Rechtbank ongegrond verklaard. 2.6. 23/1244 ( Rechtbank: AWB 19/2071) In deze zaak is op 1 juli 2016 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 9. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 1. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank het bedrag van de rentebeschikking verhoogd tot € 9. 2.7. 23/1245 ( Rechtbank: AWB 19/2072) In deze zaak is op 20 juni 2016 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 227. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 38. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank het bedrag van de rentebeschikking vastgesteld op € 9. 2.8. 23/1246 ( Rechtbank: AWB 19/2074) In deze zaak is op 1 juli 2016 BPM op aangifte voldaan. Bij uitspraak op bezwaar heeft de Inspecteur een teruggaaf vastgesteld van € 222. De Inspecteur heeft bij beschikking van 29 maart 2018 de belastingrente vastgesteld op € 11. Het tegen de beschikking belastingrente ingestelde beroep is door de Rechtbank ongegrond verklaard. 2.9. 23/1247 ( Rechtbank: AWB 20/2984) In deze zaak is op 7 juli 2015 BPM op aangifte voldaan voor een Mercedes Benz C klasse Sportcoupe. Bij uitspraken op bezwaar van 13 mei 2016 heeft de Inspecteur een teruggave vastgesteld van € 10 en het verzoek van belanghebbende om toekenning van een rentevergoeding afgewezen. Nadat de Rechtbank zich onbevoegd had verklaard om te beslissen op het verzoek van belanghebbende heeft het Hof, bij uitspraak in hoger beroep van 21 augustus 2018, het bedrag van de belastingrente vastgesteld op € 1. Daarvan heeft de Inspecteur op 27 september 2018 kennisgeving gedaan aan belanghebbende. De Inspecteur heeft het daartegen gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. Op het beroep van belanghebbende heeft de Rechtbank de uitspraak op bezwaar vernietigd en het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. 2.10. De Rechtbank heeft de beroepen in de zaken AWB 18/5354, 18/5384, 19/1992, 19/2071, 20/2072 [Hof: bedoeld zal zijn 19/2072] en 20/2984 gegrond verklaard, de Inspecteur gelast aan belanghebbende het in die zaken betaalde griffierecht te vergoeden, de Inspecteur veroordeeld in de proceskosten van belanghebbende voor een bedrag van € 450, en de overige beroepen ongegrond verklaard. De Rechtbank heeft het verzoek van belanghebbende om toekenning van een vergoeding voor geleden immateriële schade afgewezen.

3.1. De gemachtigde van belanghebbende heeft in hoger beroep het volgende aangevoerd: a. De nationale rechters – waaronder dit Hof en de Hoge Raad – mogen het Unierecht niet uitleggen. Uitsluitend het Hof van Justitie van de Europese Unie te Luxemburg (hierna: Hof van Justitie) is daartoe bevoegd. b. Het (vooraf) heffen van griffierecht is in strijd met het Unierechtelijke beginsel van een effectieve en doeltreffende rechtsbescherming. c. Indien de Inspecteur het betaalde griffierecht dient te vergoeden, moet rente worden vergoed over de periode vanaf het moment waarop het griffierecht is betaald. d. De beschikking belastingrente is onjuist vastgesteld. e. De overschrijding van de redelijke termijn dient tot een immateriëleschadevergoeding te leiden. f. De regeling van het Besluit proceskosten bestuursrecht (hierna: Bpb), waarbij de proceskostenvergoeding in beginsel een forfaitair karakter heeft, is in strijd met het Unierechtelijke beginsel van een effectieve en doeltreffende rechtsbescherming. 3.2. De Inspecteur heeft zich in beroep en hoger beroep op het standpunt gesteld dat de teruggaven zijn gebaseerd op eerder gesloten compromissen bij het hof en dat daarom geen sprake is van in strijd met het Unierecht geheven belasting. De Inspecteur is daarom nader van oordeel dat reeds te veel belastingrente aan belanghebbende is vergoed.

Ad a. Bevoegdheid uitleggen Unierecht 4.1. De gemachtigde van belanghebbende voert aan dat de nationale rechters het Unierecht niet mogen uitleggen en dat alleen het Hof van Justitie die bevoegdheid zou hebben. 4.2. Dit betoog kan niet slagen. De nationale rechters zijn verplicht om het Unierecht toe te passen (vgl. HvJ 14 september 2017, ECLI:EU:C:2017:687). Indien een nationale rechter het wenselijk of noodzakelijk acht, kan hij over de uitleg van het Unierecht prejudiciële vragen stellen aan het Hof van Justitie. Alleen de hoogste nationele rechter heeft op grond van artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (hierna: VWEU) een plicht zich tot het Hof van Justitie te wenden bij vragen over de uitleg van het Unierecht als daarover onduidelijkheid bestaat. 4.3. In onderhavige procedure ziet het Hof geen aanleiding tot het stellen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie. In dat verband wordt opgemerkt dat de uitspraken van het Hof vatbaar zijn voor cassatieberoep bij de Hoge Raad, zodat artikel 267 VWEU niet dwingt tot het voorleggen van prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie (vgl. Hof Arnhem-Leeuwarden 2 februari 2021, ECLI:NL:GHARL:2021:936, r.o. 4.2). Ad b en c. Griffierecht 4.4. Het heffen van griffierecht is in strijd met het Unierechtelijke beginsel van doeltreffendheid indien de hoogte van het verschuldigde recht een onoverkomelijk obstakel voor de toegang tot de rechter vormt (HR 11 oktober 2019, ECLI:NL:HR:2019:1579, r.o. 3.1.3). 4.5. In het algemeen kan worden aangenomen dat de in Nederland bestaande regeling in het bestuursrecht over het (vooraf) heffen van griffierecht van dien aard is dat rechtzoekenden daarmee de toegang tot de rechter niet wordt ontnomen. Verder kan een rechtzoekende bij de rechter een beroep op betalingsonmacht doen indien heffing van het ingevolge de wet verschuldigde bedrag aan griffierecht het voor hem onmogelijk, althans uiterst moeilijk, maakt om gebruik te maken van een door de wet opengestelde bestuursrechtelijke rechtsgang. Het is niet voor redelijke twijfel vatbaar dat met deze voorziening wordt voldaan aan het Unierechtelijke doeltreffendheidsbeginsel (HR 11 oktober 2019, ECLI:NL:HR:2019:1579, r.o. 3.1.4). Van strijdigheid met het het beginsel van effectieve rechtsbescherming, zoals neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: Handvest), is om dezelfde redenen evenmin sprake. 4.6. Belanghebbende heeft de voor het beroep en hoger beroep verschuldigde griffierechten voldaan en geen beroep gedaan op betalingsonmacht, zodat van enig gebrek aan effectieve en doeltreffende rechtsbescherming in het onderhavige geval geen sprake is. 4.7. Voor zover de Rechtbank heeft geoordeeld dat de Inspecteur het griffierecht dient te vergoeden, is deze vergoeding – overeenkomstig HR 21 december 2018, ECLI:NL:HR:2018:2358 – vermeerderd met de wettelijke rente vanaf vier weken na de dagtekening van de uitspraak tot aan de dag van de algehele voldoening. Belanghebbende heeft in hoger beroep gesteld dat dit oordeel onjuist is en dat op grond van het Unierecht rente moet worden vergoed over de periode vanaf het moment waarop het griffierecht is betaald tot het moment waarom de Inspecteur dat griffierecht heeft vergoed. Bovendien moet volgens belanghebbende een rentevoet worden toegepast die geldt voor handelstransacties. Het betoog van belanghebbende faalt. Het Unierecht dwingt niet tot vergoeding van dergelijke rente. Griffierecht is niet een aan de Staat betaald bedrag als bedoeld in punt 21 van het arrest Irimie (HvJ 18 april 2013, ECLI:EU:C:2013:250) dat rechtstreeks verband houdt met door de Staat geheven belasting. De verplichting tot het betalen van griffierecht ontstaat immers pas door het instellen van beroep. Evenmin kan worden gezegd dat het achterwege laten van een rentevergoeding als hiervoor bedoeld de verwezenlijking van de aanspraken die een belanghebbende aan het Unierecht kan ontlenen, onmogelijk of uiterst moeilijk maakt (vgl. HR 19 april 2019, ECLI:NL:HR:2019:623, r.o. 2.4.3). Ad d. Beschikking belastingrente 4.8. De Inspecteur heeft zich in de procedure bij de Rechtbank op het standpunt gesteld dat de teruggaven in de zaken AWB 18/5354, 18/5384, 19/1992, 19/2044, 19/2071, 19/2072 en 19/2074 (Hof-nummers 23/1239, 23/1240, 23/1242, 23/1243, 23/1244, 23/1245 en 23/1246) zijn verleend omdat deze bedragen in strijd met het Unierecht zijn geheven. De rentebeschikkingen dienden in verband daarmee, aldus de Inspecteur, te worden verhoogd met € 4 (18/5354), € 5 (18/5384), € 1 (19/1992), € 1 (19/2071) en € 1 (19/2072). De rentebeschikkingen voor de zaken met Rechtbanknummers 19/2044 en 19/2074 zijn volgens de Inspecteur niet onjuist vastgesteld, en in de zaak 20/2984 is volgens hem geen sprake van een voor bezwaar vatbare beschikking. De Rechtbank heeft deze standpunten van de Inspecteur gevolgd, doch heeft bij de vaststelling van de belastingrentebedragen bij de zaken 19/1989, 19/2071 en 19/2072 - kennlijk bij vergissing - met onjuiste bedragen gerekend. De in totaal over de hier in geschil zijnde zaken door de Inspecteur bij beschikking toegekende belastingrente bedraagt € 120. Indien het nadere standpunt van de Inspecteur wordt gevolgd bedraagt het totaal van de in aanmerking te nemen belastingrente € 132. Uit het door de Rechtbank vastgestelde dictum volgt een bedrag aan belastingrente van in totaal € 102. 4.9. Met betrekking tot de toe te passen rentevergoeding bij teruggave van BPM die in strijd met het Unierecht is geheven, heeft de Hoge Raad bij prejudiciële beslissing van 28 januari 2022, ECLI:NL:HR:2022:89, als volgt geoordeeld: “In het geval van een teruggaaf van in strijd met het Unierecht geheven bpm voldoet een rentevergoeding op basis van de in artikel 30hb AWR (tekst tot 1 juni 2020) neergelegde rentevoet en de methode van enkelvoudige berekening aan de eisen die uit het Unierechtelijke doeltreffendheidsbeginsel voortvloeien, mits het daaruit voortvloeiende bedrag aan rentevergoeding ten minste gelijk is aan de rentevergoeding over de desbetreffende periode die op gelijke wijze (dat wil zeggen enkelvoudig en met inachtneming van artikel 31 van de Uitvoeringsregeling AWR) is berekend op basis van het percentage van de bancaire rente op consumptief krediet en overige leningen aan huishoudens zoals dat gold aan het begin van de maand waarin de belasting in strijd met het Unierecht is betaald.” 4.10. Belanghebbende heeft tegenover de door de Inspecteur aangevoerde berekeningen in beroep noch in hoger beroep eigen berekeningen gesteld of anderszins aangegeven welke de financiële gevolgen van zijn stellingen dienen te zijn. Het Hof zal daarom het standpunt van de Inspecteur volgen en de rentebedragen, met inachtneming van hetgeen hiervoor onder 4.8. is opgemerkt vaststellen op: 23/1239 (Rechtbank: AWB 18/5354) € 18 23/1240 (Rechtbank: AWB 18/5384) € 39 23/1241 (Rechtbank: AWB 19/1989) € 6 23/1242 (Rechtbank: AWB 19/1992) € 9 23/1243 (Rechtbank: AWB 19/2044) € 7 23/1244 (Rechtbank: AWB 19/2071) € 2 23/1245 (Rechtbank: AWB 19/2072) € 39 23/1246 (Rechtbank: AWB 19/2074) € 11 23/1247 (Rechtbank: AWB 20/2984) € 1 € 132 Het hoger beroep van belanghebbende is derhalve gegrond. Ad e. Vergoeding immateriële schade 4.12. Het beginsel van rechtszekerheid vereist dat belastinggeschillen binnen een redelijke termijn worden beslecht.

Het Hof: – vernietigt de uitspraak van de Rechtbank, behoudens voorzover het betreft de beslissingen met betrekking tot de proceskosten en het griffierecht, – vernietigt de uitspraken op bezwaar, – stelt de bedragen van de belastingrente vast op: 23/1239 (Rechtbank: AWB 18/5354) € 18 23/1240 (Rechtbank: AWB 18/5384) € 39 23/1241 (Rechtbank: AWB 19/1989) € 6 23/1242 (Rechtbank: AWB 19/1992) € 9 23/1243 (Rechtbank: AWB 19/2044) € 7 23/1244 (Rechtbank: AWB 19/2071) € 2 23/1245 (Rechtbank: AWB 19/2072) € 39 23/1246 (Rechtbank: AWB 19/2074) € 11 23/1247 (Rechtbank: AWB 20/2984) € 1 – veroordeelt de Inspecteur in de proceskosten aan de zijde van belanghebbende ter zake van het hoger beroep, vastgesteld op € 300, – veroordeelt de Inspecteur tot vergoeding van wettelijke rente over de vergoeding van proceskosten vanaf vier weken na de openbaarmaking van de uitspraak van het Hof (12 november 2024) tot aan de dag van algehele voldoening, en – gelast dat de Inspecteur aan belanghebbende het door deze in hoger beroep betaalde griffierecht van € 548. Deze uitspraak is gedaan door mr. M.G.J.M. van Kempen, voorzitter, mr. R. den Ouden en mr. A.J.H. van Suilen, in tegenwoordigheid van mr. E.D. Postema als griffier.

De griffier, De voorzitter, (E.D. Postema) (M.G.J.M. van Kempen) Deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert wordt een afschrift aangetekend per post verzonden. Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl. Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl). Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen: 1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd; 2 - ( alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn; 3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden: a. de naam en het adres van de indiener; b. de dagtekening; c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht; d. de gronden van het beroep in cassatie. Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.

Dit vereiste berust op een rechtsbeginsel dat ten grondslag ligt aan artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en artikel 47 Handvest. 4.13. Bij overschrijding van de redelijke termijn heeft de belanghebbende in beginsel recht op compensatie in de vorm van een vergoeding van immateriële schade. Daarbij worden spanning en frustratie verondersteld, behoudens bijzondere omstandigheden. Voor de bepaling van de hoogte van de toe te kennen vergoeding van immateriële schade geldt als uitgangspunt een tarief van € 500 per half jaar waarmee de redelijke termijn is overschreden. De mate waarin de betrokkene daadwerkelijk spanning en frustratie heeft ondervonden is in beginsel niet van belang. Dat is slechts anders in bijzondere gevallen (HR 20 juni 2014, ECLI:NL:HR:2014:1461). De omstandigheid dat eventueel in strijd met het Unierecht teveel belasting is geheven, brengt niet mee dat sprake is van een bijzonder geval zoals zojuist bedoeld. Ook overigens is in het onderhavige geval niet gebleken van bijzondere omstandigheden die tot een hogere vergoeding zouden moeten leiden. 4.14. De Rechtbank heeft het verzoek van belanghebbende om vergoeding van immateriële schade afgewezen. De Rechtbank heeft in dat verband geoordeeld dat een geschil over de rentevergoeding over een teruggave van op aangifte voldane BPM of over een vermindering van een naheffingsaanslag BPM niet kan worden aangemerkt als een geschil over de hoofdzaak. Dit oordeel van de Rechtbank is onjuist nu het in de voorliggende zaak het geschil de belastingrente betreft (HR 11 oktober 2024, ECLI:NL:HR:2024:1427, r.o. 2.4). 4.15. Het oudste bezwaarschrift van belanghebbende is door de Inspecteur ontvangen op 7 februari 2018. De Rechtbank heeft op 22 maart 2023 uitspraak gedaan op het beroep van belanghebbende. De redelijke termijn voor berechting in bezwaar en beroep tezamen is in beginsel 24 maanden. Van bijzondere omstandigheden die een tot een verlenging van de redelijke termijn aanleiding geven is niet gebleken. Derhalve is de redelijke termijn in dit geval overschreden. 4.16. Uit hetgeen hiervoor is vastgesteld en is overwogen in 4.8 en 4.10 kan worden geconcludeerd dat in de fase van bezwaar en beroep sprake was van een ‘zeer gering financieel belang’ nu immers de bij beschikkingen toegekende belastingrente € 120 beliep en het – bij gebreke van een nadere invulling van het veronderstelde financiële belang door belanghebbende bij haar stellingen tot uitgangspunt te nemen – juiste bedrag van de belastingrente € 132 bedraagt, zodat kan worden volstaan met de constatering dat de redelijke termijn is overschreden (vgl. ECLI:NL:HR:2016:252, r.o. 3.9.6). In hoger beroep is de redelijke termijn niet overschreden. Ad f. Proceskostenvergoeding 4.17. Het Unierechtelijke beginsel van een effectieve en doeltreffende rechtsbescherming brengt mee dat nationale bepalingen op procesrechtelijk gebied niet ertoe mogen leiden dat de verwezenlijking van de aanspraken die een belanghebbende aan het Unierecht kan ontlenen, onmogelijk of uiterst moeilijk wordt. De regeling van het Bpb, waarbij de vergoeding van proceskosten in beginsel een forfaitair karakter heeft, voldoet aan deze eis (HR 17 december 2004, ECLI:NL:HR:2004:AQ3810, r.o. 3.5). Dit geldt ook als een onjuist bevonden standpunt van de inspecteur in strijd is met het Unierecht (HR 17 december 2004, ECLI:NL:HR:2004:AQ3810, r.o. 3.4). Daarbij is van belang dat in geval van bijzondere omstandigheden de mogelijkheid bestaat om op grond van artikel 2, lid 3, Bpb een hogere vergoeding voor proceskosten toe te kennen dan volgens het forfaitaire tarief geldt. Een eventuele wanverhouding tussen de tegemoetkoming in de proceskosten volgens het forfaitaire tarief en de werkelijk gemaakte kosten, vormt evenwel geen bijzondere omstandigheid als bedoeld in artikel 2, lid 3, Bpb voor een hogere vergoeding (HR 13 mei 2016, ECLI:NL:HR:2016:833, r.o. 2.5). In het onderhavige geval is niet gebleken van bijzondere omstandigheden die tot een hogere vergoeding zouden moeten leiden. Het enkele feit dat eventueel in strijd met het Unierecht teveel belasting is geheven, is daartoe onvoldoende (HR 19 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3603, r.o. 2.4). 5Incidenteel hoger beroep 5.1. Het incidenteel hoger beroep van de Inspecteur is gericht op het toekennen van een schadevergoeding aan belanghebbende voor geleden immateriële schade vanwege het overschrijden van de redelijke termijn en tegen het toekennen van een proceskostenvergoeding van € 150 per zaak door de Rechtbank. De Inspecteur stelt zich daarbij op het standpunt dat de proceskostenvergoeding ten hoogste € 50 per zaak dient te bedragen. 5.2. De Rechtbank heeft evenwel aan belanghebbende geen vergoeding voor geleden immateriële schade toegekend. 5.3. De Rechtbank heeft in de onderhavige zaken een proceskostenvergoeding toegekend aan belanghebbende van € 450 (€ 50 per zaak). Daarbij heeft de Rechtbank bijzondere omstandigheden aanwezig geacht waardoor de volgens het Bpb berekende vergoeding op grond van artikel 2, lid 3, Bpb is verlaagd. Redengevend daarvoor is dat strikte toepassing van de forfaitaire regeling zou leiden tot een proceskostenvergoeding die de werkelijk gemaakte kosten ver zou overtreffen. In dat verband heeft de Rechtbank van belang geacht dat sprake is van een uitzonderlijk groot aantal zaken die een sterke inhoudelijke samenhang vertonen, dat de proceshandelingen in bezwaar en beroep daardoor een uniform karakter hebben, en dat de belanghebbenden in dit cluster vanwege het no-cure-no-pay-model dat de gemachtigde hanteert geen hogere kosten maken om hun eventueel aan het Unierecht te ontlenen rechten te gelde te maken. Het Hof ziet, gelet op deze motivering en de discretionaire ruimte die voor de Rechtbank bestaat, geen aanleiding voor een proceskostenvergoeding die afwijkt van de door de Rechtbank toegekende vergoeding. 5.4. Het incidenteel hoger beroep van de Inspecteur is ongegrond. 6Griffierecht en proceskosten 6.1. Voor zover belanghebbende wegens schending van het Unierecht aanspraak wenst te maken op een integrale vergoeding van de kosten ter zake van beroepsmatig verleende rechtsbijstand wordt door het Hof verworpen. In dit verband kan onder meer worden gewezen op de arresten HR 17 december 2004, ECLI:NL:HR:2004:AQ3810, HR 7 oktober 2005, ECLI:NL:HR:2005:AU3929, HR 19 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3603 en HR 13 mei 2016, ECLI:NL:HR:2016:833. 6.2. Voor zover belanghebbende wegens schending van het Unierecht aanspraak wenst te maken op een integrale vergoeding van de kosten ter zake van beroepsmatig verleende rechtsbijstand wordt dit door het Hof verworpen. In dit verband kan onder meer worden gewezen op de arresten HR 17 december 2004, ECLI:NL:HR:2004:AQ3810, HR 7 oktober 2005, ECLI:NL:HR:2005:AU3929, HR 19 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3603 en HR 13 mei 2016, ECLI:NL:HR:2016:833. 6.3. Als uitgangspunt geldt dat belanghebbende recht heeft op een vergoeding van de proceskosten, berekend overeenkomstig de forfaitaire normen van het Bpb.

Dit vereiste berust op een rechtsbeginsel dat ten grondslag ligt aan artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en artikel 47 Handvest. 4.13. Bij overschrijding van de redelijke termijn heeft de belanghebbende in beginsel recht op compensatie in de vorm van een vergoeding van immateriële schade. Daarbij worden spanning en frustratie verondersteld, behoudens bijzondere omstandigheden. Voor de bepaling van de hoogte van de toe te kennen vergoeding van immateriële schade geldt als uitgangspunt een tarief van € 500 per half jaar waarmee de redelijke termijn is overschreden. De mate waarin de betrokkene daadwerkelijk spanning en frustratie heeft ondervonden is in beginsel niet van belang. Dat is slechts anders in bijzondere gevallen (HR 20 juni 2014, ECLI:NL:HR:2014:1461). De omstandigheid dat eventueel in strijd met het Unierecht teveel belasting is geheven, brengt niet mee dat sprake is van een bijzonder geval zoals zojuist bedoeld. Ook overigens is in het onderhavige geval niet gebleken van bijzondere omstandigheden die tot een hogere vergoeding zouden moeten leiden. 4.14. De Rechtbank heeft het verzoek van belanghebbende om vergoeding van immateriële schade afgewezen. De Rechtbank heeft in dat verband geoordeeld dat een geschil over de rentevergoeding over een teruggave van op aangifte voldane BPM of over een vermindering van een naheffingsaanslag BPM niet kan worden aangemerkt als een geschil over de hoofdzaak. Dit oordeel van de Rechtbank is onjuist nu het in de voorliggende zaak het geschil de belastingrente betreft (HR 11 oktober 2024, ECLI:NL:HR:2024:1427, r.o. 2.4). 4.15. Het oudste bezwaarschrift van belanghebbende is door de Inspecteur ontvangen op 7 februari 2018. De Rechtbank heeft op 22 maart 2023 uitspraak gedaan op het beroep van belanghebbende. De redelijke termijn voor berechting in bezwaar en beroep tezamen is in beginsel 24 maanden. Van bijzondere omstandigheden die een tot een verlenging van de redelijke termijn aanleiding geven is niet gebleken. Derhalve is de redelijke termijn in dit geval overschreden. 4.16. Uit hetgeen hiervoor is vastgesteld en is overwogen in 4.8 en 4.10 kan worden geconcludeerd dat in de fase van bezwaar en beroep sprake was van een ‘zeer gering financieel belang’ nu immers de bij beschikkingen toegekende belastingrente € 120 beliep en het – bij gebreke van een nadere invulling van het veronderstelde financiële belang door belanghebbende bij haar stellingen tot uitgangspunt te nemen – juiste bedrag van de belastingrente € 132 bedraagt, zodat kan worden volstaan met de constatering dat de redelijke termijn is overschreden (vgl. ECLI:NL:HR:2016:252, r.o. 3.9.6). In hoger beroep is de redelijke termijn niet overschreden. Ad f. Proceskostenvergoeding 4.17. Het Unierechtelijke beginsel van een effectieve en doeltreffende rechtsbescherming brengt mee dat nationale bepalingen op procesrechtelijk gebied niet ertoe mogen leiden dat de verwezenlijking van de aanspraken die een belanghebbende aan het Unierecht kan ontlenen, onmogelijk of uiterst moeilijk wordt. De regeling van het Bpb, waarbij de vergoeding van proceskosten in beginsel een forfaitair karakter heeft, voldoet aan deze eis (HR 17 december 2004, ECLI:NL:HR:2004:AQ3810, r.o. 3.5). Dit geldt ook als een onjuist bevonden standpunt van de inspecteur in strijd is met het Unierecht (HR 17 december 2004, ECLI:NL:HR:2004:AQ3810, r.o. 3.4). Daarbij is van belang dat in geval van bijzondere omstandigheden de mogelijkheid bestaat om op grond van artikel 2, lid 3, Bpb een hogere vergoeding voor proceskosten toe te kennen dan volgens het forfaitaire tarief geldt. Een eventuele wanverhouding tussen de tegemoetkoming in de proceskosten volgens het forfaitaire tarief en de werkelijk gemaakte kosten, vormt evenwel geen bijzondere omstandigheid als bedoeld in artikel 2, lid 3, Bpb voor een hogere vergoeding (HR 13 mei 2016, ECLI:NL:HR:2016:833, r.o. 2.5). In het onderhavige geval is niet gebleken van bijzondere omstandigheden die tot een hogere vergoeding zouden moeten leiden. Het enkele feit dat eventueel in strijd met het Unierecht teveel belasting is geheven, is daartoe onvoldoende (HR 19 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3603, r.o. 2.4). 5Incidenteel hoger beroep 5.1. Het incidenteel hoger beroep van de Inspecteur is gericht op het toekennen van een schadevergoeding aan belanghebbende voor geleden immateriële schade vanwege het overschrijden van de redelijke termijn en tegen het toekennen van een proceskostenvergoeding van € 150 per zaak door de Rechtbank. De Inspecteur stelt zich daarbij op het standpunt dat de proceskostenvergoeding ten hoogste € 50 per zaak dient te bedragen. 5.2. De Rechtbank heeft evenwel aan belanghebbende geen vergoeding voor geleden immateriële schade toegekend. 5.3. De Rechtbank heeft in de onderhavige zaken een proceskostenvergoeding toegekend aan belanghebbende van € 450 (€ 50 per zaak). Daarbij heeft de Rechtbank bijzondere omstandigheden aanwezig geacht waardoor de volgens het Bpb berekende vergoeding op grond van artikel 2, lid 3, Bpb is verlaagd. Redengevend daarvoor is dat strikte toepassing van de forfaitaire regeling zou leiden tot een proceskostenvergoeding die de werkelijk gemaakte kosten ver zou overtreffen. In dat verband heeft de Rechtbank van belang geacht dat sprake is van een uitzonderlijk groot aantal zaken die een sterke inhoudelijke samenhang vertonen, dat de proceshandelingen in bezwaar en beroep daardoor een uniform karakter hebben, en dat de belanghebbenden in dit cluster vanwege het no-cure-no-pay-model dat de gemachtigde hanteert geen hogere kosten maken om hun eventueel aan het Unierecht te ontlenen rechten te gelde te maken. Het Hof ziet, gelet op deze motivering en de discretionaire ruimte die voor de Rechtbank bestaat, geen aanleiding voor een proceskostenvergoeding die afwijkt van de door de Rechtbank toegekende vergoeding. 5.4. Het incidenteel hoger beroep van de Inspecteur is ongegrond. 6Griffierecht en proceskosten 6.1. Voor zover belanghebbende wegens schending van het Unierecht aanspraak wenst te maken op een integrale vergoeding van de kosten ter zake van beroepsmatig verleende rechtsbijstand wordt door het Hof verworpen. In dit verband kan onder meer worden gewezen op de arresten HR 17 december 2004, ECLI:NL:HR:2004:AQ3810, HR 7 oktober 2005, ECLI:NL:HR:2005:AU3929, HR 19 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3603 en HR 13 mei 2016, ECLI:NL:HR:2016:833. 6.2. Voor zover belanghebbende wegens schending van het Unierecht aanspraak wenst te maken op een integrale vergoeding van de kosten ter zake van beroepsmatig verleende rechtsbijstand wordt dit door het Hof verworpen. In dit verband kan onder meer worden gewezen op de arresten HR 17 december 2004, ECLI:NL:HR:2004:AQ3810, HR 7 oktober 2005, ECLI:NL:HR:2005:AU3929, HR 19 december 2014, ECLI:NL:HR:2014:3603 en HR 13 mei 2016, ECLI:NL:HR:2016:833. 6.3. Als uitgangspunt geldt dat belanghebbende recht heeft op een vergoeding van de proceskosten, berekend overeenkomstig de forfaitaire normen van het Bpb.