ECLI:NL:GHARL:2019:35

WAHV 200.209.229 7 januari 2019 CJIB 174748992 Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden zittingsplaats Leeuwarden Arrest op het hoger beroep tegen de beslissing van de kantonrechter van de rechtbank Limburg van 8 december 2016 betreffende [betrokkene] (hierna te noemen: betrokkene), wonende te [A] , voor wie als gemachtigde optreedt [B] , kantoorhoudende te [A] .

De kantonrechter heeft het beroep van de betrokkene tegen de beslissing van de officier van justitie gegrond verklaard, de beslissing van de officier van justitie vernietigd en het beroep tegen de inleidende beschikking ongegrond verklaard. Het verzoek om een proceskostenvergoeding is afgewezen door de kantonrechter. Voorts heeft de kantonrechter het verzoek van de betrokkene om een dwangsom vast te stellen in verband met het niet tijdig nemen van een besluit door de officier van justitie afgewezen. Het procesverloop De gemachtigde van de betrokkene heeft hoger beroep ingesteld tegen de beslissing van de kantonrechter. Er is gevraagd om een proceskostenvergoeding. De advocaat-generaal heeft de gelegenheid gekregen een verweerschrift in te dienen. Van die gelegenheid is geen gebruik gemaakt.

1. De gemachtigde van de betrokkene klaagt in hoger beroep allereerst over de gang van zaken bij de kantonrechter. Hiertoe voert de gemachtigde aan dat de betrokkene in september 2014 een brief van de rechtbank heeft ontvangen waarin werd aangegeven dat de rechtbank op grond van de stukken voornemens was om het beroep gegrond te verklaren, zonder dat de betrokkene of de gemachtigde op de daarvoor geplande zitting hoefde te verschijnen. Uiteindelijk heeft ruimschoots twee jaar later alsnog een zitting plaatsgevonden en, ondanks voornoemde brief, heeft de kantonrechter de inleidende beschikking in stand gelaten. Deze onzorgvuldige handelwijze dient aanleiding te zijn voor vernietiging van de beslissing van de kantonrechter. 2. Het hof overweegt hierover het volgende. In het dossier bevindt zich een aan de gemachtigde gerichte oproeping d.d. 22 september 2014 voor de zitting van de kantonrechter van 23 oktober 2014. In deze brief is onder meer aangegeven: 'Op genoemde zittingsdatum hoeft u niet te verschijnen. De kantonrechter acht zich voorshands op grond van de stukken voldoende geïnformeerd om uw beroep gegrond te verklaren'. Voorts bevindt zich in het dossier een brief van de rechtbank d.d. 15 oktober 2014. Hierin is vermeld: 'Hierbij bericht ik u dat de oproep van 23 oktober 2014 ingetrokken wordt. Ik wil u dan ook verzoeken om de oproep als niet verzonden te beschouwen'. Daarna is de gemachtigde bij schrijven van 16 oktober 2014 opgeroepen voor de zitting van 20 november 2014. Bij schrijven van 18 november 2014 is aan de gemachtigde medegedeeld dat de behandeling van de zaak voor onbepaalde tijd is aangehouden in verband met - zo blijkt uit het dossier - het opvragen van een verweerschrift door de rechtbank bij de CVOM. Vervolgens is de gemachtigde bij schrijven d.d. 12 oktober 2016 opgeroepen voor de zitting van 24 november 2016 alwaar de kantonrechter bij beslissing van 8 december 2016 op het beroep heeft beslist. 3. Met de gemachtigde van de betrokkene kan worden vastgesteld dat in de oproepingsbrief van 22 september 2014 ten onrechte is vermeld dat het beroep gegrond zal worden verklaard. Hoewel het vermelden van onjuiste informatie in de oproepingsbrief als onzorgvuldig is te bestempelen en terecht verwarring oproept bij de gemachtigde, is het hof van oordeel dat hij hierdoor niet in enig rechtens te respecteren belang is geschaad. Het hof neemt hierbij in aanmerking dat kort daarna bij schrijven van 15 oktober 2014 aan de gemachtigde is medegedeeld dat de oproepingsbrief ingetrokken wordt, waarbij de gemachtigde is verzocht de brief als niet verzonden te beschouwen. Gelet hierop was de gemachtigde vanaf dat moment op de hoogte van de omstandigheid dat het beroep tegen de beslissing van de officier van justitie inhoudelijk zou worden behandeld. Het hof zal aan deze onjuistheid dan ook geen consequenties verbinden. 4. Aan de betrokkene is als kentekenhouder bij inleidende beschikking een administratieve sanctie van € 220,- opgelegd ter zake van “niet stoppen voor rood licht bij driekleurig licht”, welke gedraging zou zijn verricht op 19 juli 2013 om 8.30 uur op de Prins Bisschopsingel te Maastricht met het voertuig met het kenteken [00-YYY-0] . 5. De gemachtigde voert namens de betrokkene in hoger beroep aan dat de kantonrechter ten onrechte tot het oordeel is gekomen dat de betrokkene gedurende de geellichtfase van 3,1 seconden tijd genoeg had om tot stilstand te komen. De kantonrechter heeft geen rekening gehouden met het onderzoek van een verkeerskundig bureau waaruit is gebleken dat de geeltijd afhankelijk dient te zijn van de werkelijk gereden snelheid op een weg. Uit de aanbevelingen van dit onderzoek blijk dat de ingestelde geeltijd ter plaatse te kort was. Ook heeft de kantonrechter geen rekening gehouden met de dilemmazone bij verkeerslichten. De gemachtigde voert hiertoe aan - naar het hof begrijpt - dat het is toegestaan om door te rijden, indien men het verkeerslicht te dicht is genaderd bij wisseling van groen naar geel licht. De betrokkene was in deze zaak niet meer in staat om tijdig te stoppen en heeft een verantwoorde keuze gemaakt. Voorts stelt de gemachtigde dat de kanonrechter ten onrechte het verzoek om een proceskostenvergoeding heeft afgewezen. Indien het hof van oordeel is dat de beschikking in stand dient te blijven, vraagt de gemachtigde gelet op de lange duur van de procedure om matiging van het sanctiebedrag. 6. Gelet op de stukken in het dossier en in aanmerking genomen dat namens de betrokkene niet wordt ontkend dat met het voertuig door rood is gereden, staat vast dat de gedraging is verricht. Het hof heeft nu te beoordelen of de omstandigheden waaronder de gedraging is verricht het achterwege laten van een sanctie rechtvaardigen. 7. Namens de betrokkene is gesteld dat het niet mogelijk was om tijdig tot stilstand te komen tijdens de geelfase. Het hof is van oordeel dat de kantonrechter terecht en op goede gronden tot het oordeel is gekomen dat de geellichtfase in het onderhavige geval lang genoeg is geweest om tijdig en op verantwoorde wijze te kunnen stoppen voor de stopstreep. Ter aanvulling overweegt het hof dat voor deze beoordeling niet relevant is dat de optimale geelfase door een verkeerskundig adviesbureau anders wordt ingeschat. Dergelijke adviezen hebben geen bindende werking. Het verweer op dit punt slaagt dan ook niet. 8. Het verweer met betrekking tot de dilemmazone wordt eveneens verworpen. Artikel 68, eerste lid, aanhef en onder b, van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 verplicht om, tenzij dat redelijkerwijs niet meer mogelijk is, te stoppen voor een geel verkeerslicht. Nu de bestuurder van het voertuig van de betrokkene, gelet op het hiervoor overwogene, redelijkerwijs tijdig had kunnen stoppen tijdens de geelfase, komt het voor rekening van de betrokkene dat die mogelijkheid niet is benut. 9. Voorts heeft de gemachtigde in hoger beroep verzocht om de eerder ingediende bezwaren als ingelast te beschouwen. De gemachtigde heeft slechts volstaan met dit verzoek en heeft niet aangegeven dat en waarom de kantonrechter de ingediende bezwaren niet juist heeft beoordeeld. Met verwijzing naar het arrest van dit hof van 29 maart 2017 (gepubliceerd op rechtspraak.nl onder ECLI:NL:GHARL:2017:2706) oordeelt het hof dat dit verzoek niet als een beroepsgrond kan worden beschouwd. Daarom kan in dit verzoek ook geen grond voor vernietiging van de beslissing van de kantonrechter worden gevonden. 10. Gelet op het voorgaande treffen de bezwaren tegen de inleidende beschikking geen doel. De beslissing van de kantonrechter kan in zoverre worden bevestigd. 11. De gemachtigde stelt verder dat de redelijke termijn is geschonden. Het hof heeft in navolging van bestendige rechtspraak van de hoogste bestuursrechters bij arrest van 3 maart 2017 (gepubliceerd op rechtspraak.nl met vindplaats ECLI:NL:GHARL:2017:1777) geoordeeld dat sprake is van schending van de redelijke termijn van berechting wanneer de procedure in eerste aanleg – inclusief het administratief beroep – langer dan twee jaar heeft geduurd. Deze termijn vangt aan op het moment dat vanwege het bestuursorgaan jegens de beboete persoon een handeling is verricht waaraan deze in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat hem een boete zal worden opgelegd. Voor het hoger beroep bedraagt de redelijke termijn van berechting eveneens ten hoogste twee jaar. Die termijn gaat in op het moment dat het rechtsmiddel is ingesteld. Bestraffende sancties hoger dan € 1.000,- worden bij schending van de redelijke termijn in beginsel gematigd. Bij sancties onder de € 1.000,-, zoals de onderhavige, wordt volstaan met de vaststelling dat artikel 6, eerste lid, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) is geschonden. 12. Het hof stelt vast dat in deze zaak in eerste aanleg de redelijke termijn van berechting is overschreden, zodat artikel 6, eerste lid, van het EVRM is geschonden.

Het gerechtshof: vernietigt de beslissing van de kantonrechter voor zover daarbij het verzoek om proceskostenvergoeding is afgewezen; bevestigt de beslissing van de kantonrechter voor het overige; veroordeelt de advocaat-generaal tot het vergoeden van de proceskosten van de betrokkene, ter hoogte van in totaal € 640,-. Dit arrest is gewezen door mr. Wijma, in tegenwoordigheid van mr. Van der Meulen als griffier, en uitgesproken ter openbare zitting.