ECLI:NL:GHAMS:2025:3782

ECLI:NL:GHAMS:2025:3782 text/xml public 2026-03-06T15:05:14 2026-03-03 Raad voor de Rechtspraak nl Gerechtshof Amsterdam 2025-11-17 23-000950-22 Uitspraak Hoger beroep NL Amsterdam Strafrecht Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:GHAMS:2025:3782 text/html public 2026-03-06T15:01:49 2026-03-06 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:GHAMS:2025:3782 Gerechtshof Amsterdam , 17-11-2025 / 23-000950-22 De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het voorhanden hebben van twee vuurwapens en munitie. Ondanks de verantwoordelijkheid van de verdachte om geen wapens in bezit te hebben, gaat het hof uit van het verhaal van de verdachte dat de wapens niet van hem waren en dat de wapens in zijn kamer waren gestald. Rekening houden met overschrijding van de redelijke termijn van ruim anderhalf jaar. Gevangenisstraf van 160 dagen, waarvan 124 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaren. afdeling strafrecht parketnummer: 23-000950-22 datum uitspraak: 17 november 2025 TEGENSPRAAK Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 23 maart 2022 in de strafzaak onder parketnummer 13-319028-20 tegen [verdachte] , geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1990, adres: [adres] . Onderzoek van de zaak Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 3 november 2025 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg. De verdachte heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis. Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsman naar voren hebben gebracht. Ontvankelijkheid van de verdachte in het hoger beroep De verdachte is door rechtbank Amsterdam vrijgesproken van hetgeen aan hem onder 3 is tenlastegelegd. Het hoger beroep is door de verdachte onbeperkt ingesteld en is derhalve mede gericht tegen de in eerste aanleg gegeven beslissing tot vrijspraak. Gelet op hetgeen is bepaald in artikel 404, vijfde lid, van het Wetboek van Strafvordering staat voor de verdachte tegen deze beslissing geen hoger beroep open. Het hof zal de verdachte mitsdien niet-ontvankelijk verklaren in het ingestelde hoger beroep, voor zover dat is gericht tegen de in het vonnis waarvan beroep gegeven vrijspraak. Tenlastelegging Aan de verdachte is, voor zover in hoger beroep nog aan de orde, tenlastegelegd dat: 1. hij op of omstreeks 23 september 2020 te Amsterdam, in ieder geval in Nederland, een wapen van categorie III, onder 1 van de Wet wapens en munitie, te weten een revolver, van het merk BBM, type Olympic 38, kaliber .22 LR, en/of een wapen van categorie III, onder 1 van de Wet wapens en munitie, te weten een pistool, van het merk Walther, type P99, kaliber 9x17mm zijnde (telkens) een vuurwapen in de vorm van een geweer, revolver en/of pistool en/of (bijbehorende munitie van categorie III, te weten:) een of meerdere patronen van het merk Cascade Cartridge Inc, kaliber .22 LR en/of van het merk Sellier & Bellot, kaliber 9x17mm, voorhanden heeft gehad; 2. hij op of omstreeks 23 september 2020 te Amsterdam, in ieder geval in Nederland, opzettelijk aanwezig heeft gehad ongeveer 672 gram, in elk geval een hoeveelheid van een materiaal bevattende MDMA, zijnde MDMA, in elk geval een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet. Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad. Vonnis waarvan beroep Het vonnis waarvan beroep zal, voor zover nog aan de orde, worden vernietigd, omdat het hof tot een andere bewezenverklaring komt dan de rechtbank. Bewijsoverweging De advocaat-generaal heeft gerekwireerd tot een bewezenverklaring van het tenlastegelegde. De raadsman heeft ten aanzien van het tenlastegelegde vrijspraak bepleit. Ten aanzien van feit 1 heeft de raadsman aangevoerd dat de verdachte de wapens weliswaar heeft aangeraakt, maar dat er sterke aanwijzingen zijn dat de wapens niet van hem zijn. Toen de verdachte de wapens zag, schrok hij en heeft hij zijn broer meteen gebeld en hem verzocht de wapens op te halen. De verdachte had de wapens ongewild kortstondig in zijn kamer, terwijl hij daarvan redelijkerwijs niet direct afstand kon nemen of doen. Ten aanzien van feit 2 heeft de raadsman aangevoerd dat op basis van het dossier onvoldoende vaststaat dat de verdachte wetenschap had van de drugs in de tas. Er is niet onderzocht hoe de drugs erin lagen en er is geen DNA van de verdachte aangetroffen op de tas. Het hof overweegt als volgt. Op 23 september 2020 omstreeks 15.15 uur heeft de politie op grond van de Wet wapens en munitie een woning aan de [adres] doorzocht naar aanleiding van de mogelijke betrokkenheid van de broer van de verdachte bij een diefstal met geweld. Tijdens de doorzoeking werd in de slaapkamer, waar de verdachte op dat moment lag te slapen, een tas aangetroffen waar twee vuurwapens in zaten. In de tas zaten ook 3 zakjes met 672 gram MDMA kristallen. Op de wapens is DNA van de verdachte aangetroffen. Feit 1, voorhanden hebben van wapens De verdachte heeft ter terechtzitting in hoger beroep verklaard dat hij op 22 september 2020 omstreeks 18.00 uur op zoek was naar een sporttas en toen de wapens in de tas aantrof. Hij haalde de wapens eruit, raakte in paniek en belde zijn broer om de wapens te komen halen. Zijn broer zou diezelfde avond langskomen, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd. De verdachte woonde sinds kort in de woning waar de wapens zijn aangetroffen, en zijn broer verbleef daar soms ook. Het hof stelt voorop dat de verklaring van de verdachte – inhoudende dat de wapens niet van hem zijn – niet als ongeloofwaardig terzijde kan worden geschoven. Dit laat echter onverlet dat de verdachte de wapens voorhanden heeft gehad. Op grond van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting in hoger beroep stelt het hof vast dat de verdachte vanaf het moment dat hij de wapens uit de tas haalde – op 22 september 2020 omstreeks 18.00 uur – wetenschap had van de aanwezigheid van de wapens in zijn kamer. De verdachte is na de ontdekking van de wapens in die kamer gaan slapen en had daarmee dus de feitelijke macht over de vuurwapens en de munitie, in de zin dat hij daarover kon beschikken tot het moment van de doorzoeking van de woning en de vondst van de wapens door de politie op 23 september 2020 omstreeks 15.15 uur. Daarmee kan niet worden gezegd dat hij die wapens slechts zo kort in zijn macht heeft gehad dat niet meer zou kunnen worden gesproken van het voorhanden hebben. Het ten laste gelegde voorhanden hebben van de vuurwapens en munitie is naar het oordeel van het hof dan ook wettig en overtuigend bewezen. Vrijspraak voor feit 2, aanwezig hebben van MDMA De verdachte heeft bij de politie, ter terechtzitting in eerste aanleg en in hoger beroep verklaard dat hij niet wist van de aanwezigheid van de drugs in de tas. Gelet op bovenstaande vaststellingen is het hof van oordeel dat de verklaring van de verdachte niet onaannemelijk is. Er is geen DNA van de verdachte op de verdovende middelen aangetroffen, en uit het dossier en hetgeen is vastgesteld over het aantreffen van de drugs kan het hof niet afleiden dat het niet anders kan dan dat ook de verdovende middelen voor de verdachte zichtbaar moeten zijn geweest. Het hof acht dan ook niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen de verdachte onder 2 is tenlastegelegd, zodat de verdachte hiervan moet worden vrijgesproken.

Bewezenverklaring Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat: hij op 23 september 2020 te Amsterdam een wapen van categorie III, onder 1 van de Wet wapens en munitie, te weten een revolver, van het merk BBM, type Olympic 38, kaliber .22 LR, en een wapen van categorie III, onder 1 van de Wet wapens en munitie, te weten een pistool, van het merk Walther, type P99, kaliber 9x17mm zijnde telkens een vuurwapen, en bijbehorende munitie van categorie III, te weten: een of meerdere patronen van het merk Cascade Cartridge Inc, kaliber .22 LR en/of van het merk Sellier & Bellot, kaliber 9x17mm, voorhanden heeft gehad. Hetgeen onder 1 meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken. Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest. Strafbaarheid van het bewezenverklaarde Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het onder 1 bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is. Het onder 1 bewezenverklaarde levert op: handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie en het feit begaan met betrekking tot een vuurwapen van categorie III , meermalen gepleegd en handelen in strijd met artikel 26, eerste lid, van de Wet wapens en munitie , meermalen gepleegd. Strafbaarheid van de verdachte De verdachte is strafbaar, omdat geen omstandigheid aannemelijk is geworden die de strafbaarheid ten aanzien van het onder 1 bewezenverklaarde uitsluit. Oplegging van straf De rechtbank heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf van 12 maanden, met aftrek van het voorarrest. De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte ter zake van het onder 1 en 2 tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot dezelfde straf als door de rechter in eerste aanleg opgelegd. De raadsman heeft het hof verzocht rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Gelet op het tijdsverloop van deze zaak heeft de verdachte aanzienlijk langer een enkelband moeten dragen in verband met zijn voorwaardelijke invrijheidsstelling in een andere zaak. De verdachte heeft geprobeerd om zich aan de regels te houden en het goed te doen vanaf het moment dat hij in vrijheid is gesteld in die andere zaak. Hij staat inmiddels op een wachtlijst voor een woning, en een gevangenisstraf zou dit doorkruisen. De verdachte is bereid om een taakstraf uit te voeren. Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen. De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het voorhanden hebben van twee vuurwapens en munitie. Het ongecontroleerde bezit van vuurwapens brengt onaanvaardbare risico’s voor de veiligheid van personen met zich en versterkt de in de samenleving bestaande gevoelens van onveiligheid. Ondanks de verantwoordelijkheid van de verdachte om geen wapens in bezit te hebben, gaat het hof uit van het verhaal van de verdachte dat de wapens niet van hem waren en dat de wapens in zijn kamer waren gestald. Deze omstandigheid neemt het hof in strafverminderende zin mee. Het hof heeft oog voor de positieve wending die de verdachte aan zijn leven probeert te geven. De verdachte werkt in een sportschool als dagbesteding en heeft een relatie. Tijdens de zitting in hoger beroep heeft mevrouw [persoon] , reclasseringsmedewerder bij Inforsa, nader toegelicht dat het goed gaat met de verdachte, dat hij een behandeling bij de Waag heeft afgerond, gemotiveerd is om zijn leven op orde te krijgen, en op een wachtlijst staat om begeleid te wonen. Het hof is, met de verdediging, van oordeel dat oplegging van een geheel onvoorwaardelijke gevangenisstraf de positieve ontwikkelingen zal doorkruisen, hetgeen het hof onwenselijk acht en waarbij (ook) de maatschappij in een situatie als deze niet is gebaat. Om die redenen zal het hof een deel van de gevangenisstraf voorwaardelijk opleggen, waarbij het onvoorwaardelijke deel van de gevangenisstraf niet zal uitstijgen boven de duur van het ondergane voorarrest. Hiermee wordt enerzijds de ernst van het feit tot uitdrukking gebracht en anderzijds wordt beoogd de verdachte ervan te weerhouden in de toekomst opnieuw strafbare feiten te plegen. Het hof acht in beginsel een gevangenisstraf van 180 dagen waarvan 144 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 3 jaren passend en geboden. Het hof stelt evenwel vast dat in de onderhavige zaak de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) in hoger beroep is overschreden. Namens de verdachte is op 6 april 2022 hoger beroep ingesteld, terwijl het hof op 17 november 2025 arrest wijst. De redelijke termijn in hoger beroep is gelet daarop met ruim anderhalf jaar overschreden. Het hof zal de op te leggen gevangenisstraf daarom matigen en de verdachte een gevangenisstraf van 160 dagen, waarvan 124 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaren opleggen. Toepasselijke wettelijke voorschriften De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c en 57 van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 26 en 55 van de Wet wapens en munitie. BESLISSING Het hof: Verklaart de verdachte niet-ontvankelijk in het hoger beroep, voor zover gericht tegen de beslissing ter zake van het onder 3 tenlastegelegde. Vernietigt het vonnis waarvan beroep, voor zover aan het oordeel van het hof onderworpen, en doet opnieuw recht: Verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 2 tenlastegelegde heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij. Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het onder 1 tenlastegelegde heeft begaan. Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezenverklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij. Verklaart het onder 1 bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar. Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 160 (honderdzestig) dagen . Bepaalt dat een gedeelte van de gevangenisstraf, groot 124 (honderdvierentwintig) dagen , niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 3 (drie) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt. Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht. Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. M.J.A. Duker, mr. N.R.A. Meerbeek en mr. B. de Wilde, in tegenwoordigheid van mr. M.S. Fritsche, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 17 november 2025. mr. B. de Wilde is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.

=== […]