ECLI:NL:GHAMS:2025:2735

afdeling strafrecht parketnummer: 23-000126-25 datum uitspraak: 15 augustus 2025 TEGENSPRAAK Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 10 januari 2025 in de strafzaak onder het parketnummer 13-009329-24 tegen [verdachte] , geboren te [geboorteplaats] ( [geboorteland] ) op [geboortedag] 1956, adres: [adres] . Onderzoek ter terechtzitting Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van 1 augustus 2025 en, overeenkomstig het bepaalde bij artikel 422, tweede lid, van het Wetboek van Strafvordering, naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg. Namens de verdachte is hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis. Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsman naar voren hebben gebracht. Vonnis waarvan beroep Het hof verenigt zich met het vonnis waarvan beroep en zal dit derhalve bevestigen, behalve ten aanzien van de opgelegde straf – in zoverre zal het vonnis worden vernietigd – en met dien verstande dat het hof de kwalificatie gelet op de bewezenverklaring verbeterd zal lezen als navermeld. Ook zal het hof de door de politierechter gebezigde bewijsmiddelen vervangen en, na het eventueel instellen van beroep in cassatie, uitwerken in de op te maken aanvulling op dit arrest. De door de raadsman in hoger beroep gevoerde verweren leiden niet tot een ander oordeel en worden weerlegd door de inhoud van deze bewijsmiddelen. Het hof heeft geen reden aan de juistheid en betrouwbaarheid van de tot het bewijs gebezigde verklaringen te twijfelen. Verbeterde lezing van de kwalificatie Het hof leest de kwalificatie van het bewezenverklaarde verbeterd als: mishandeling begaan tegen zijn levensgezel . Oplegging van straffen De politierechter heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezenverklaarde veroordeeld tot een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 4 (vier) weken, met een proeftijd van twee jaar. De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het hof het vonnis waarvan beroep zal bevestigen. De raadsman heeft verzocht, in het geval van een bewezenverklaring, toepassing te geven aan het bepaalde in artikel 9a van het Wetboek van Strafrecht. Hij heeft daartoe aangevoerd dat een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de verdachte stress zou veroorzaken, dat een taakstraf gezien de gezondheidstoestand van de verdachte niet mogelijk is, en dat de verdachte met pensioen is en geen inkomen heeft anders dan een AOW uitkering. Het hof overweegt als volgt. Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder deze is begaan en gelet op de persoon en de draagkracht van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen. De verdachte heeft gedurende een lange periode zijn ex-partner psychisch mishandeld. Dit bestond onder meer uit het bedreigen, kleineren en vernederen van het slachtoffer. De verdachte heeft het slachtoffer bovendien voedsel onthouden en haar medische hulpverlening ontzegd, waaronder het bezoek van een huisarts. Deze gedragingen hebben bij het slachtoffer geleid tot psychische klachten. Uit het strafblad van de verdachte blijkt dat hij niet eerder is veroordeeld voor strafbare feiten. Het hof houdt rekening met de omstandigheid dat de onderhavige zaak een oud feit betreft. Ook houdt het hof rekening met de gezondheidssituatie van de verdachte. In dat kader heeft het hof acht geslagen op het reclasseringsadvies van 8 januari 2025, waaruit onder meer blijkt dat de verdachte bij een veroordeling in staat is een geldboete te voldoen. De verdachte ontvangt een AOW-uitkering. Ter terechtzitting in hoger beroep is voorts gebleken dat de verdachte momenteel voldoende zelfredzaam is om voor zichzelf te zorgen, doch medisch gezien niet in staat is een taakstraf te verrichten. Gelet op het voorgaande en gelet op de ernst van het feit, is het hof van oordeel dat niet kan worden afgezien van het opleggen van een straf of maatregel. In dat oordeel ligt besloten dat toepassing van artikel 9a Sr wat het hof betreft niet aan de orde is. Alles afwegende acht het hof een voorwaardelijke gevangenisstraf in combinatie met een geldboete van na te melden duur en hoogte passend en geboden, te voldoen in vijf maandelijkse termijnen. Hiermee wordt enerzijds beoogd de ernst van het feit tot uitdrukking te brengen, terwijl daarmee anderzijds wordt beoogd de verdachte ervan te weerhouden in de toekomst strafbare feiten te plegen. Toepasselijke wettelijke voorschriften De op te leggen straffen zijn gegrond op de artikelen 14a, 14b, 14c, 23, 24, 24c, 300 en 304 van het Wetboek van Strafrecht.

Het hof: Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de opgelegde straf en doet in zoverre opnieuw recht. Veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 1 (één) week. Bepaalt dat de gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van 2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt. Veroordeelt de verdachte tot een geldboete van € 500,00 (vijfhonderd euro), bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door 10 (tien) dagen hechtenis. Bepaalt dat het totaal van de geldboetes mag worden voldaan in 5 (vijf) termijnen van 1 maand, elke termijn groot € 100,00 (honderd euro). Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige, met inachtneming van het hiervoor overwogene. Dit arrest is gewezen door de meervoudige kamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. B.A.A. Postma, mr. W.F. Groos en mr. A.W.T. Klappe, in tegenwoordigheid van mr. A.C. Vermeijden, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 15 augustus 2025. mr. A.W.T. Klappe is buiten staat dit arrest te ondertekenen.