ECLI:NL:CRVB:2026:113

ECLI:NL:CRVB:2026:113 text/xml public 2026-02-06T13:05:35 2026-02-04 Raad voor de Rechtspraak nl Centrale Raad van Beroep 2026-01-22 25/831 WAD Uitspraak Hoger beroep Proceskostenveroordeling NL Bestuursrecht; Ambtenarenrecht Rechtspraak.nl http://deeplink.rechtspraak.nl/uitspraak?id=ECLI:NL:CRVB:2026:113 text/html public 2026-02-05T11:56:58 2026-02-06 Raad voor de Rechtspraak nl ECLI:NL:CRVB:2026:113 Centrale Raad van Beroep , 22-01-2026 / 25/831 WAD Deze uitspraak is een vervolg op eerdere uitspraken van de Raad over de bevordering van cadetten tot tweede luitenant. Cadetten die de KOO hadden gevolgd werden op een later moment bevorderd tot tweede luitenant dan cadetten die de MWO hadden gevolgd. Dit is bij die eerdere uitspraken in strijd geacht met het gelijkheidsbeginsel. Vervolgens heeft de staatssecretaris beleid ontwikkeld (compensatieregeling) om cadetten die de KOO hadden gevolgd te compenseren. Bij deze uitspraak is geoordeeld dat het bedrag behorende bij categorie 1 van de compensatieregeling in zijn algemeenheid toereikend is. Er kunnen echter bijzondere omstandigheden zijn die maken dat het bedrag te laag is. In deze zaak is geen sprake van dergelijke bijzondere omstandigheden. Centrale Raad van Beroep Meervoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 14 maart 2025, 23/8595 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) de Staatssecretaris van Defensie (staatssecretaris) Datum uitspraak: 22 januari 2026 SAMENVATTING Deze uitspraak is een vervolg op eerdere uitspraken van de Raad over de bevordering van cadetten tot tweede luitenant. Cadetten die de KOO hadden gevolgd werden op een later moment bevorderd tot tweede luitenant dan cadetten die de MWO hadden gevolgd. Dit is bij die eerdere uitspraken in strijd geacht met het gelijkheidsbeginsel. Vervolgens heeft de staatssecretaris beleid ontwikkeld (compensatieregeling) om cadetten die de KOO hadden gevolgd te compenseren. In deze zaak is met de uitspraak van heden geoordeeld dat het bedrag behorende bij categorie 1 van de compensatieregeling in zijn algemeenheid toereikend is. Er kunnen echter bijzondere omstandigheden zijn die maken dat het bedrag te laag is. In deze zaak is geen sprake van dergelijke bijzondere omstandigheden. Wel heeft appellant recht op een aanvullende vergoeding voor de kosten die hij in de bezwaarfase heeft gemaakt. PROCESVERLOOP Namens appellant heeft mr. P. de Casparis hoger beroep ingesteld. De staatssecretaris heeft eveneens hoger beroep ingesteld. Partijen hebben ieder een verweerschrift ingediend. De Raad heeft de zaak behandeld op een zitting van 13 november 2025, samen met de soortgelijke zaken 25/787, 25/821 WAD, 25/823 WAD, 25/833 WAD en 25/2270 WAD. Namens appellant zijn verschenen mr. De Casparis en mr. G.A.H.M. Steenbakkers, advocaat. De staatssecretaris heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. P.M. van der Weijden, P.L.W.M. Stringer en A.S. de Kleijn. Tijdens de zitting heeft de staatssecretaris zijn hoger beroep in de zaak 25/787 WAD ingetrokken. Heden wordt in alle overige zaken, waaronder deze, uitspraak gedaan. OVERWEGINGEN Inleiding 1. Bij de beoordeling van het hoger beroep zijn de volgende feiten en omstandigheden van belang. 1.1. Op de Nederlandse Defensie Academie (NLDA) worden cadetten opgeleid tot officier. Met een afgeronde hoger-beroepsopleiding of een wetenschappelijke opleiding kan de zogenoemde Korte Officiers Opleiding (KOO) van één jaar worden gevolgd. Met een afgeronde middelbare schoolopleiding op het niveau van het voorbereidend wetenschappelijk onderwijs kan de Militair-Wetenschappelijke Opleiding (MWO) van vier jaar worden gevolgd. Een driejarige bachelor is onderdeel van de MWO. De KOO behelst de Algemene Luitenantsopleiding (ALO) 1 en ALO 2, ook wel Beroepsopleiding (BO) 1 tot en met 4 genoemd. Na de KOO respectievelijk de MWO volgt de vaktechnische opleiding (VTO); daarmee wordt de gehele opleiding tot officier voltooid. 1.2. Aanvankelijk was er op grond van gevoerd beleid een verschil in het bevorderingsmoment tot tweede luitenant, al naar gelang een cadet de MWO of de KOO had gevolgd. Een cadet die de MWO had gevolgd werd bevorderd tot tweede luitenant na afronding van de ALO 1 en 2, maar vóór de start van de VTO. Een cadet die de KOO had gevolgd werd na afronding van de ALO 1 en 2 bevorderd tot vaandrig/kornet. De bevordering tot tweede luitenant vond vervolgens plaats na afronding van de VTO. Op 27 januari 2022 heeft de Raad uitspraken gedaan in geschillen over de vraag of dit verschil in bevorderingsmoment tot tweede luitenant in strijd is met het gelijkheidsbeginsel. Die vraag heeft de Raad bevestigend beantwoord. De staatssecretaris is in verband daarmee opgedragen om de betrokkenen in die zaken alsnog met ingang van de datum van succesvolle afronding van ALO 1 en 2 (BO onderdelen 1 tot en met 4) van de KOO te bevorderen tot tweede luitenant. 1.3. Appellant heeft de KOO gevolgd en heeft deze opleiding op 25 juli 2019 afgerond. Per die datum is hij bevorderd tot vaandrig/kornet. Tegen het desbetreffende besluit heeft hij geen bezwaar gemaakt. Op 15 februari 2022 heeft appellant verzocht om met terugwerkende kracht tot 25 juli 2019 te worden bevorderd tot tweede luitenant. De staatssecretaris heeft dat verzoek met een besluit van 21 april 2022 afgewezen. Daartegen heeft appellant bezwaar gemaakt. 1.4. Na overleg met de bonden heeft de staatssecretaris beleid vastgesteld (compensatieregeling) voor gevallen waarin een KOO-cadet geen bezwaar heeft gemaakt tegen het bevorderingsbesluit tot vaandrig/kornet, maar later wel verzoekt om terug te komen van het in rechte onaantastbaar geworden bevorderingsbesluit. Dit beleid is weergegeven in een brief van de hoofddirecteur personeel van 24 maart 2023, gericht aan de leden van het sectoroverleg Defensie. Hierbij zijn vier categorieën onderscheiden: Aan militairen in werkelijke dienst die in de periode van 23 oktober 2018 tot 27 januari 2022 de KOO-opleiding hebben gevolgd, wordt een eenmalige uitkering van € 1.200,- (bruto) uitgekeerd. Dit betreft militairen in werkelijke dienst die in opleiding voor de KOO zaten op of na 23 oktober 2018 en nog niet bevorderd waren tot tweede luitenant vóór 27 januari 2022. In dit verband is vermeld dat Defensie vanaf 23 oktober 2018 bekend was met de voorliggende materie, zijnde het moment dat de (eerste) bezwaarprocedures over dit onderwerp zijn opgestart. Militairen van de KOO die op 27 januari 2022 de rang van cadet-vaandrig/kornet hadden, worden met terugwerkende kracht bevorderd naar tweede luitenant met ingang van 27 januari 2022. Militairen van de KOO die op 27 januari 2022 de rang van cadet-vaandrig/kornet of tweede luitenant hadden, worden bevorderd naar eerste luitenant op het moment dat twee jaar zijn verstreken na de aanvang van de VTO (het moment dat zij eigenlijk bevorderd hadden moeten worden naar tweede luitenant). Als dit moment ligt voor 27 januari 2022, worden deze militairen bevorderd naar eerste luitenant op 27 januari 2022. Militairen die vanaf 1 januari 2014 de KOO hebben gevolgd en hun VTO zijn aangevangen in de rang van cadet-vaandrig/kornet met salarisnummer 5 of lager, wordt een extra salarisnummer toegekend. Bovendien krijgt deze categorie militairen een lumpsumvergoeding toegekend van € 1.600,- (bruto). 1.5. Met een besluit van 6 oktober 2023 heeft de staatssecretaris beslist op het in 1.3 bedoelde bezwaar van appellant. De staatssecretaris is gebleven bij zijn afwijzing van het verzoek van 15 februari 2022. Daaraan is ten grondslag gelegd dat geen sprake is van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zoals bedoeld in artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Evenmin kan worden gezegd dat het niet terugkomen van het eerdere bevorderingsbesluit evident onredelijk is. Verder heeft de staatssecretaris het door appellant gedane beroep op het vertrouwensbeginsel verworpen.

Dat het instructiekader aan appellant zou hebben toegezegd dat hij op dezelfde wijze zou worden behandeld als de militairen die uiteindelijk hun rechtspositionele zaak bij de Raad op 27 januari 2022 hebben gewonnen, is door de betrokken leidinggevenden niet bevestigd. Wel heeft de staatssecretaris appellant gecompenseerd op grond van categorieën 1 en 3 van de compensatieregeling. Met een besluit van 14 november 2023 (bestreden besluit) heeft de staatssecretaris het besluit van 6 oktober 2023 ingetrokken en heeft hij opnieuw beslist op het bezwaar, nadat aan appellant alsnog de gelegenheid was geboden te worden gehoord. Dit besluit is inhoudelijk gezien gelijk aan het besluit van 6 oktober 2023. Voor het verschijnen door de gemachtigde op de hoorzitting is een vergoeding toegekend van € 597,-. Daarbij is opgemerkt dat de zaak deel uitmaakt van de groep 'bezwaar cadettencluster MTK' en dat in de tot die groep behorende zaak met JDV-nummer 6050245 al een vergoeding van de kosten in bezwaar is toegekend. Uitspraak van de rechtbank 2.1. De rechtbank heeft bij de aangevallen uitspraak het beroep tegen het bestreden besluit gegrond verklaard en heeft dat besluit vernietigd voor zover daarin toepassing is gegeven aan categorie 3 van de compensatieregeling. Daarbij is de staatssecretaris opgedragen een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen. Tot slot is beslist dat de staatssecretaris aan appellant de proceskosten en het griffierecht moet vergoeden. 2.2. In de eerste plaats heeft de rechtbank overwogen dat niet in geschil is dat geen sprake is van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zoals bedoeld in artikel 4:6 van de Awb. Volgens de rechtbank is de afwijzing van het verzoek niet evident onredelijk. Vereist is dat wat appellant daartoe heeft aangevoerd leidt tot het oordeel dat (het gevolg van) het niet herzien van het oorspronkelijke besluit evident onredelijk is. Dat de staatssecretaris onvoldoende voortvarend zou hebben gehandeld om het ongerechtvaardigde onderscheid op te heffen, zoals appellant heeft gesteld, acht de rechtbank daarvoor onvoldoende. Zoals de staatssecretaris terecht heeft aangevoerd was hij tot aan de uitspraak van de Raad van 27 januari 2022 in de veronderstelling dat het verschil in bevordering gerechtvaardigd was. De rechtbank Den Haag heeft dit standpunt van de staatssecretaris nog bij uitspraak van 6 november 2020 bekrachtigd. Dat de hoogste bestuursrechter daar anders over zou denken was allerminst evident. De staatssecretaris heeft naar het oordeel van de rechtbank dan ook niet hoeven terugkomen op het in rechte vaststaande bevorderingsbesluit. 2.3. Over categorie 1 heeft de rechtbank overwogen dat de beleidskeuze van toekenning van een lumpsum van € 1.200,-, ook uitgaande van een meer indringende toetsing, geen strijd oplevert met algemene beginselen van behoorlijk bestuur. Wat betreft de toetsing aan het evenredigheidsbeginsel heeft de rechtbank erop gewezen dat de compensatieregeling uit publieke middelen wordt bekostigd. Omdat die middelen niet onbeperkt zijn, moeten daarbij keuzes worden gemaakt. De rechtbank leidt uit de tekst van de compensatieregeling af dat het doel van de tegemoetkoming is om een specifieke groep van medewerkers financieel te compenseren. De compensatie aan de bedoelde groep wordt toegekend omdat tijdens gesprekken tussen Defensie en de leden van het sectoroverleg Defensie mogelijk de indruk is gewekt dat Defensie iets van genoegdoening wilde bieden voor het verleden. De lumpsum uit categorie 1 is een geschikt middel om dit doel voor deze groep militairen te bereiken en de rechtbank vindt de compensatieregeling op dat punt niet onevenwichtig. Daarbij heeft de staatssecretaris gewicht mogen toekennen aan de omstandigheid dat het beleid tot stand is gekomen nadat er overleg is gevoerd met de leden van het sectoroverleg Defensie. Daarnaast heeft de staatssecretaris, gelet op het grote aantal medewerkers dat aanspraak maakt op de compensatieregeling, aan de uitvoerbaarheid van de regeling groot belang mogen hechten. Tot slot heeft de staatssecretaris gewicht mogen toekennen aan het gegeven dat het toekennen van de financiële tegemoetkoming rechtens onverplicht is. Dat appellant in werkelijkheid meer geld is misgelopen dan € 1.200,- heeft de staatssecretaris in redelijkheid van minder belang mogen achten. De rechtbank is van oordeel dat de compensatieregeling zoals bedoeld in categorie 1 niet onevenredig is in relatie tot de daarmee te dienen doelen. Omdat het een rechtens onverplicht bedrag is, heeft de staatssecretaris kunnen volstaan met de uitleg die hij daarover heeft gegeven bij de zogeheten praatplaat. Daarmee is er naar het oordeel van de rechtbank ook geen sprake van strijd met het motiveringsbeginsel. 2.4. Over categorie 3 van de compensatieregeling heeft de rechtbank het volgende overwogen. De staatssecretaris heeft erkend dat, nu het gaat om een duuraanspraak, de uitspraak van Raad aanleiding geeft om naar de toekomst toe een regeling te treffen om de gevolgen van eventuele gebreken in het in rechte vaststaande besluit weg te nemen. Uit praktisch oogpunt is ervoor gekozen om in alle gevallen eenzelfde voorziening te treffen met eenzelfde aanvangsdatum, te weten 27 januari 2022. De staatssecretaris is daarbij uitgegaan van het standpunt dat de gehele rechtstoestand voor de periode van 27 januari 2022 is komen vast te staan en dus ook de rang die appellant in die periode had. Bij de bevordering op 27 januari 2022 is daarom de rang die appellant op dat moment bekleedde als uitgangspunt genomen en niet de fictieve rang (en bijbehorend salarisnummer) die appellant had kunnen hebben. De rechtbank is van oordeel dat de staatssecretaris hiermee een onjuiste uitleg heeft gegeven aan de duuraansprakenrechtspraak. Volgens de rechtbank vormen de door de staatssecretaris in dit verband genoemde organisatorische problemen een onvoldoende rechtvaardiging voor de gekozen generieke aanpak. 2.5. Tot slot heeft de rechtbank geoordeeld dat de staatssecretaris bij de vergoeding van de kosten in bezwaar terecht ervan is uitgegaan dat sprake is van samenhangende zaken. Verder is volgens de rechtbank het aanvullen van de bezwaargronden geen handeling waarvoor een afzonderlijke vergoeding moet worden gegeven. De standpunten van partijen 3. Appellant is het met de uitspraak van de rechtbank niet eens. Wat hij daartegen heeft aangevoerd wordt hierna besproken. Het oordeel van de Raad 4. De Raad beoordeelt of de aangevallen rechtbank juist is aan de hand van wat appellant in hoger beroep heeft aangevoerd, de beroepsgronden. De Raad komt tot het oordeel dat het hoger beroep van appellant slaagt. Hierna legt de Raad uit hoe hij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft. De wettelijke regels en beleidsregels die voor de beoordeling van het hoger beroep belangrijk zijn, zijn te vinden in de bijlage bij deze uitspraak. 4.1. In de eerste plaats stelt de Raad vast dat de staatssecretaris zijn hoger beroep tijdens de zitting bij de Raad heeft ingetrokken. Dat hoger beroep was gericht tegen de overwegingen van de rechtbank die hiervoor onder 2.4 zijn weergegeven. Tijdens de zitting is namens appellant verklaard dat de desbetreffende aanpak niet tot nadelige gevolgen voor hem heeft geleid. Naar aanleiding daarvan heeft de staatssecretaris geconcludeerd dat er geen procesbelang meer is bij de beoordeling van zijn hoger beroep. 4.2. Niet in geschil is dat geen sprake is van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zoals bedoeld in artikel 4:6 van de Awb. Met de rechtbank, en anders dan appellant heeft aangevoerd, is de Raad van oordeel dat het niet terugkomen van het oorspronkelijke bevorderingsbesluit van 2019 niet evident onredelijk is. De Raad kan zich daarbij in grote lijnen vinden in wat de rechtbank in dit verband heeft overwogen. Daaraan voegt de Raad toe dat de omstandigheid dat het oorspronkelijke besluit onmiskenbaar onjuist is, kan worden betrokken bij de beoordeling van de vraag of de afwijzing van het verzoek evident onredelijk is.

Een oppervlakkige inhoudelijke beoordeling of een summier onderzoek moet voldoende zijn om te kunnen concluderen dat het oorspronkelijke besluit onmiskenbaar onjuist is. Van zo’n situatie is hier geen sprake. 4.3. Appellant heeft verder aangevoerd dat het bedrag van € 1.200,- dat hoort bij categorie 1 van de compensatieregeling onjuist is, omdat de hoogte van dit bedrag niet deugdelijk is gemotiveerd. Het gaat appellant hierbij om de manier waarop de staatssecretaris de gemiddelde duur heeft berekend van de periode dat een cadet nadeel heeft ondervonden van de ongelijke behandeling. Ook op dit punt volgt de Raad appellant niet. Daarbij is het volgende van belang. Uit de stukken blijkt dat de staatssecretaris heeft bezien hoe lang de VTO gemiddeld genomen duurt en, in het verlengde hiervan, hoe lang een cadet gemiddeld de rang van vaandrig heeft. Die laatste duur is als uitgangspunt genomen voor de verdere berekening van het geleden nadeel. In een door de staatssecretaris opgesteld overzicht is een uitsplitsing gemaakt naar de duur dat een cadet de rang van vaandrig heeft. De kortste duur bedraagt 0 maanden (die voor de berekening van het gemiddelde is gesteld op 0,5 maand) en de langste duur die bij de berekening is meegenomen bedraagt 16 tot 18 maanden. Periodes van meer dan 18 maanden zijn als ‘uitschieters’ aangemerkt en zijn bij de berekening van de gemiddelde duur buiten beschouwing gelaten. Dit betreft 31 gevallen op een totaal aan 569 gevallen. De groep van 31 gevallen bestaat met name uit de vliegers in opleiding. Op basis van een en ander is de staatssecretaris uitgekomen op een gemiddelde duur als vaandrig van, naar boven afgerond, 7 maanden. Anders dan appellant acht de Raad het buiten beschouwing laten van de 31 gevallen met een duur van meer dan 18 maanden en het wel meenemen van de gevallen met een duur van minder dan 3 maanden, niet onaanvaardbaar. Zoals de rechtbank heeft overwogen is in dit verband van belang dat het beleid tot stand is gekomen nadat overleg is gevoerd binnen het sectoroverleg Defensie. Ook is van belang dat het hier gaat om toekenning van een financiële tegemoetkoming die rechtens onverplicht is. De staatssecretaris heeft daarom de compensatie voor categorie 1 mogen stellen op (in beginsel) € 1.200,-. 4.4. Het voorgaande neemt niet weg dat er in bijzondere gevallen reden zou kunnen zijn om af te wijken van het bedrag van € 1.200,-. Artikel 4:84 van de Awb bepaalt dat het bestuursorgaan handelt overeenkomstig de beleidsregel, tenzij dat voor een of meer belanghebbenden gevolgen zou hebben die wegens bijzondere omstandigheden onevenredig zijn in verhouding tot de met de beleidsregel te dienen doelen. Toepassing van artikel 4:84 (slot) van de Awb zal naar het oordeel van de Raad in het bijzonder aan de orde kunnen zijn als de desbetreffende cadet meer dan achttien maanden de rang van vaandrig heeft bekleed. Van belang hierbij is dat die gevallen bij de berekening van de gemiddelde duur buiten beschouwing zijn gelaten en dat het hierbij gaat om een duur van bijna driemaal of meer dan de gemiddelde duur van zeven maanden. In deze gevallen moet de staatssecretaris, mede aan de hand van de overige feiten en omstandigheden, beoordelen of er reden is voor afwijking van het beleid op dit punt. In het voorliggende geval is geen sprake van dergelijke bijzondere omstandigheden, waarbij van belang is dat appellant ongeveer tien maanden vaandrig is geweest. De staatssecretaris heeft in dit geval dus kunnen volstaan met toekenning van een bedrag van € 1.200,-. 4.5. Tot slot heeft appellant naar voren gebracht dat de rechtbank ten onrechte heeft geoordeeld dat bij de vergoeding van de kosten in bezwaar ervan mocht worden uitgegaan dat sprake is van samenhangende zaken. Deze beroepsgrond slaagt. Zoals uit 1.5 blijkt is in dit geval aanvankelijk verzuimd om appellant te horen en is dat na het nemen van het besluit van 6 oktober 2023 alsnog gedaan. Hierdoor is deze zaak niet gelijktijdig behandeld met de vergelijkbare bezwaarzaken van de andere cadetten. Dat brengt mee dat niet kan worden gesproken van samenhangende zaken zoals bedoeld in artikel 3 van het Besluit proceskosten bestuursrecht. Appellant komt daarom ook een vergoeding toe voor het indienen van het bezwaarschrift. De kosten van bezwaar komen daarmee op twee punten maal de geldende waarde van € 666,- per punt, totaal € 1.332,-. Conclusie en gevolgen 4.6. Het hoger beroep slaagt op het punt van de hoogte van de vergoeding van de kosten in de bezwaarfase. De aangevallen uitspraak en het bestreden besluit zullen in zoverre worden vernietigd. Appellant heeft recht op een bedrag van in totaal € 1.332,-. Voor het overige slaagt het hoger beroep niet. Dat betekent dat de vergoeding voor categorie 1 van € 1.200,- in stand blijft. 5.1. De gemachtigde van appellant heeft in deze zaak en in de zaken 25/823 WAD en 25/833 WAD hoger beroep ingesteld en deze hoger beroepen zijn gelijktijdig behandeld op de zitting van 13 november 2025, waarbij de werkzaamheden in elk van die zaken nagenoeg identiek zijn. Dit betekent dat sprake is van drie samenhangende zaken die voor de kosten van de rechtsbijstand in hoger beroep worden beschouwd als één zaak. De zaak 25/821 WAD, die weliswaar ook op de zitting van 13 november 2025 is behandeld en waarin dezelfde gemachtigde optreedt, merkt de Raad niet aan als een samenhangende zaak, omdat de beroepsgronden in die zaak deels anders zijn. 5.2. Aanleiding bestaat om de staatssecretaris te veroordelen in de kosten van appellant in hoger beroep. Deze kosten worden begroot op € 622,67 (1 punt voor het indienen van het hoger beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934,-, verdeeld over de drie samenhangende zaken). De staatssecretaris moet verder het in hoger beroep betaalde griffierecht vergoeden. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep vernietigt de aangevallen uitspraak voor zover daarbij de vergoeding van de kosten in bezwaar bij het besluit van 14 november 2023 in stand is gelaten; verklaart het beroep tegen het besluit van 14 november 2023 gegrond en vernietigt dat besluit voor zover daarbij de vergoeding van de kosten van bezwaar is gesteld op € 597,-; veroordeelt de staatssecretaris in de kosten van bezwaar tot een bedrag van in totaal € 1.332,- en bepaalt dat deze uitspraak in zoverre in de plaats treedt van het vernietigde deel van het besluit van 14 november 2023; bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige; veroordeelt de staatssecretaris in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 622,67; bepaalt dat de staatssecretaris het in hoger beroep betaalde griffierecht van € 289,-vergoedt. Deze uitspraak is gedaan door H. Lagas als voorzitter en R.W.L. Koopmans en B. Serno als leden, in tegenwoordigheid van M. Dafir als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 22 januari 2026. (getekend) H. Lagas (getekend) M. Dafir Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wettelijke regels Algemene wet bestuursrecht Artikel 4:6 1. Indien na een geheel of gedeeltelijk afwijzende beschikking een nieuwe aanvraag wordt gedaan, is de aanvrager gehouden nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden te vermelden. 2 Wanneer geen nieuw gebleken feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld, kan het bestuursorgaan zonder toepassing te geven aan artikel 4:5 de aanvraag afwijzen onder verwijzing naar zijn eerdere afwijzende beschikking. Artikel 4:84 Het bestuursorgaan handelt overeenkomstig de beleidsregel, tenzij dat voor een of meer belanghebbenden gevolgen zou hebben die wegens bijzondere omstandigheden onevenredig zijn in verhouding tot de met de beleidsregel te dienen doelen. Algemeen militair ambtenarenreglement Artikel 24b 1. De militair kan tijdens een initiële opleiding door Onze Minister worden bevorderd wegens het afsluiten van de opleiding of een gedeelte daarvan. (…) ECLI:NL:CRVB:2022:225 en ECLI:NL:CRVB:2022:226. Voorlopige Voorziening Uitvoeringsregeling AMAR. ECLI:NL:CRVB:2022:225 en ECLI:NL:CRVB:2022:226. ECLI:NL:RBDHA:2020:11104. Zie onder meer de uitspraak van 29 oktober 2025, ECLI:NL:CRVB:2025:1604.