ECLI:NL:CRVB:2024:296

22/3837 ZW Datum uitspraak: 14 februari 2024 Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 7 mei 2019, 18/1688 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Namens appellant heeft mr. E. Akdeniz, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Het Uwv heeft op 27 juni 2023 een gewijzigde beslissing op bezwaar genomen. Appellant heeft hierop gereageerd. De Raad heeft partijen laten weten dat hij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of zij het daarmee eens zijn. Partijen hebben daarna niet om een zitting gevraagd. Daarom heeft de Raad de zaak niet op een zitting behandeld en het onderzoek gesloten.

1.1. Appellant ontving sinds 23 maart 2017 een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW). Met een besluit van 15 december 2017 heeft het Uwv de ZW-uitkering per 19 december 2017 beëindigd, omdat appellant vanaf die datum geschikt is voor zijn eigen werk. 1.2. Bij besluit van 31 mei 2018 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. 2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. 3.1. Het Uwv heeft op 27 juni 2023 een nieuw besluit genomen. In dit besluit heeft het Uwv vastgesteld dat appellant per 19 december 2017 niet geschikt is voor zijn eigen werk en dat zijn ZW-uitkering ten onrechte is beëindigd. Het bezwaar tegen het besluit van 15 december 2017 is daarom alsnog gegrond verklaard. 3.2. Appellant heeft desgevraagd laten weten dat hij zijn hoger beroep niet intrekt en de Raad verzocht om uitspraak te doen. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Het Uwv heeft het bestreden besluit van 31 mei 2018 niet langer gehandhaafd en daarvoor het besluit van 27 juni 2023 in de plaats gesteld. Met het besluit van 27 juni 2023 is volledig aan het hoger beroep van appellant tegemoetgekomen. Gelet op artikel 6:19, eerste lid, en artikel 6:24 van de Awb wordt dit besluit niet in het geding in hoger beroep betrokken, nu appellant daarbij geen belang heeft omdat hij dit besluit in hoger beroep niet wenst aan te vechten. Gelet hierop is het hoger beroep niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van procesbelang. 4.2. Appellant krijgt een vergoeding voor zijn proceskosten. Deze kosten worden begroot op € 1.750,- in beroep (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het bijwonen van de zitting) en € 875,- in hoger beroep (1 punt voor het indienen van het hogerberoepschrift), in totaal € 2.625,- voor verleende rechtsbijstand. De in bezwaar gemaakte kosten heeft het Uwv al vergoed. Appellant krijgt ook een vergoeding voor het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht.

De Centrale Raad van Beroep - verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk; - veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 2.625,-; - bepaalt dat het Uwv aan appellant het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 174,- vergoedt. Deze uitspraak is gedaan door S.B. Smit-Colenbrander, in tegenwoordigheid van S. Pouw als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 14 februari 2024. (getekend) S.B. Smit-Colenbrander (getekend) S. Pouw

22/3837 ZW Datum uitspraak: 14 februari 2024 Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 7 mei 2019, 18/1688 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Namens appellant heeft mr. E. Akdeniz, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Het Uwv heeft op 27 juni 2023 een gewijzigde beslissing op bezwaar genomen. Appellant heeft hierop gereageerd. De Raad heeft partijen laten weten dat hij een zitting niet nodig vindt en gevraagd of zij het daarmee eens zijn. Partijen hebben daarna niet om een zitting gevraagd. Daarom heeft de Raad de zaak niet op een zitting behandeld en het onderzoek gesloten.

1.1. Appellant ontving sinds 23 maart 2017 een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW). Met een besluit van 15 december 2017 heeft het Uwv de ZW-uitkering per 19 december 2017 beëindigd, omdat appellant vanaf die datum geschikt is voor zijn eigen werk. 1.2. Bij besluit van 31 mei 2018 (bestreden besluit) heeft het Uwv het hiertegen door appellant gemaakte bezwaar ongegrond verklaard. 2. De rechtbank heeft het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. 3.1. Het Uwv heeft op 27 juni 2023 een nieuw besluit genomen. In dit besluit heeft het Uwv vastgesteld dat appellant per 19 december 2017 niet geschikt is voor zijn eigen werk en dat zijn ZW-uitkering ten onrechte is beëindigd. Het bezwaar tegen het besluit van 15 december 2017 is daarom alsnog gegrond verklaard. 3.2. Appellant heeft desgevraagd laten weten dat hij zijn hoger beroep niet intrekt en de Raad verzocht om uitspraak te doen. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Het Uwv heeft het bestreden besluit van 31 mei 2018 niet langer gehandhaafd en daarvoor het besluit van 27 juni 2023 in de plaats gesteld. Met het besluit van 27 juni 2023 is volledig aan het hoger beroep van appellant tegemoetgekomen. Gelet op artikel 6:19, eerste lid, en artikel 6:24 van de Awb wordt dit besluit niet in het geding in hoger beroep betrokken, nu appellant daarbij geen belang heeft omdat hij dit besluit in hoger beroep niet wenst aan te vechten. Gelet hierop is het hoger beroep niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van procesbelang. 4.2. Appellant krijgt een vergoeding voor zijn proceskosten. Deze kosten worden begroot op € 1.750,- in beroep (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het bijwonen van de zitting) en € 875,- in hoger beroep (1 punt voor het indienen van het hogerberoepschrift), in totaal € 2.625,- voor verleende rechtsbijstand. De in bezwaar gemaakte kosten heeft het Uwv al vergoed. Appellant krijgt ook een vergoeding voor het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht.

De Centrale Raad van Beroep - verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk; - veroordeelt het Uwv in de proceskosten van appellant tot een bedrag van € 2.625,-; - bepaalt dat het Uwv aan appellant het in beroep en hoger beroep betaalde griffierecht van in totaal € 174,- vergoedt. Deze uitspraak is gedaan door S.B. Smit-Colenbrander, in tegenwoordigheid van S. Pouw als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 14 februari 2024. (getekend) S.B. Smit-Colenbrander (getekend) S. Pouw