ECLI:NL:CRVB:2019:3464

184816 AWBZ Datum uitspraak: 6 november 2019 Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 22 augustus 2018, 17/7069 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) CAK Appellant heeft hoger beroep ingesteld. CAK heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 9 oktober 2019. Appellant is verschenen. CAK heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. B. Imhoff. De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. Deze uitspraak is gedaan door J.P.A. Boersma, in tegenwoordigheid van E.D. de Jong als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 6 november 2019. (getekend) J.P.A. Boersma (getekend) E.D. de Jong 1. De Raad gaat uit van de volgende feiten en omstandigheden. 1.1. Appellant verbleef in een instelling als bedoeld in de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ). Hij was op grond van de AWBZ en het Bijdragebesluit zorg (Bbz) maandelijks een bijdrage verschuldigd voor de kosten van zorg met verblijf (eigen bijdrage). Bij besluit van 17 januari 2014 heeft CAK de eigen bijdrage per 1 januari 2014 vastgesteld op € 452,25 per kalendermaand. 1.2. Bij brief van 1 september 2017 heeft appellant een verzoek gedaan tot terugbetaling van de door hem voor het jaar 2014 betaalde eigen bijdrage. Hij heeft daarbij een voorlopige aanslag inkomstenbelasting over dat jaar overgelegd. 1.3. Bij besluit van 13 september 2017 heeft CAK de brief van 1 september 2017 aangemerkt als een aanvraag om de eigen bijdrage over 2014 lager vast te stellen (peiljaarverlegging) en deze buiten behandeling gesteld vanwege termijnoverschrijding. 1.4. Bij besluit van 19 oktober 2017 (bestreden besluit) heeft CAK het bezwaar tegen het besluit van 13 september 2017 ongegrond verklaard. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep ongegrond verklaard. 3. Appellant heeft zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd en aangevoerd dat zijn inkomen door de Belastingdienst op nihil is vastgesteld, reden waarom hij verzoekt de betaalde eigen bijdrage aan te passen en terug te betalen. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. Het hoger beroep is beperkt tot de vaststelling van de eigen bijdrage voor 2014. Tussen partijen is niet in geschil dat CAK de eigen bijdrage overeenkomstig de bepalingen van de AWBZ en het Bbz heeft berekend. 4.2. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat CAK overeenkomstig de in het Bbz neergelegde regels heeft vastgesteld dat appellant niet in aanmerking komt voor een peiljaarverlegging. Op grond van artikel 10, tweede lid, van het Bbz moet een aanvraag voor een peiljaarverlegging binnen drie maanden na afloop van het betreffende kalenderjaar gedaan worden. Appellant heeft de aanvraag voor de peiljaarverlegging voor 2014 in 2017 gedaan. De wettelijke termijn is daarmee overschreden. Zoals eerder overwogen in de uitspraak van de Raad van 20 december 2017, ECLI:NL:CRVB:2017:4370, is de regeling voor het heffen van eigen bijdragen dwingendrechtelijk van aard. Dat het inkomen over 2014 van appellant ruim na 1 april 2015 door de Belastingdienst is vastgesteld is geen bijzondere omstandigheid die tot het oordeel kan leiden dat CAK het verzoek van appellant alsnog in behandeling moest nemen. Wat appellant heeft aangevoerd in hoger beroep leidt niet tot een ander oordeel. 4.3. Uit 4.2 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak zal worden bevestigd. 5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.