ECLI:NL:CRVB:2017:4420

17/4591 MAW, 17/2991 MAW Centrale Raad van Beroep Meervoudige kamer Uitspraak op de hoger beroepen tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 9 maart 2017, 16/4800 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) de Minister van Defensie (minister) Datum uitspraak: 21 december 2017 Namens appellant heeft mr. E.P.M.J. Prop, advocaat, hoger beroep ingesteld. De minister heeft een verweerschrift ingediend en incidenteel hoger beroep ingesteld. Appellant heeft zijn zienswijze op het incidenteel hoger beroep naar voren gebracht. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 9 november 2017. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Prop. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. R.V. Bloemsma-Bomhof en E.R. Ruizendaal. Ter zitting heeft mr. Bloemsma-Bomhof een nader stuk ingediend. De Centrale Raad van Beroep - vernietigt de aangevallen uitspraak; - verklaart het beroep ongegrond. Deze uitspraak is gedaan door N.J. van Vulpen-Grootjans als voorzitter en H. Lagas en J.Th. Wolleswinkel als leden, in tegenwoordigheid van J. Tuit als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 21 december 2017. (getekend) N.J. van Vulpen-Grootjans (getekend) J. Tuit HD 1.1. Appellant was werkzaam als [functie 1] bij de Koninklijke Luchtmacht, in de rang van [rang 1] . Bij besluit van 14 mei 2013 is appellant met ingang van 4 oktober 2013 geplaatst op de functie [functie 2] . In dit besluit is vermeld dat sprake is van een voortzetting van zijn huidige functie, zodat de periode van zijn functievervulling doorloopt tot 1 januari 2014. 1.2. Bij besluit van 11 februari 2014 is appellant vanaf 1 januari 2014 voor een periode van drie maanden geplaatst op de verzamelarbeidsplaats [naam 1] . 1.3. Bij besluit van 15 april 2014 is aan appellant vanaf 1 april 2014 de functie [functie 3] toegewezen. Aan deze functie is de lagere rang van [rang 2] verbonden, zodat sprake is van neergeschut functioneren. 1.4. Overeenkomstig het rekest van appellant van 12 oktober 2015 is hem bij besluit van 21 oktober 2015 met ingang van 17 december 2015 eervol ontslag verleend. Appellant heeft tegen dat besluit bezwaar gemaakt op de grond dat hem ten onrechte geen aanspraak op een gegarandeerd maandelijks inkomen op grond van het Sociaal Beleidskader Defensie 2012-2016 (SBK 2012) is toegekend. Bij besluit van 19 april 2016 (bestreden besluit) is het bezwaar ongegrond verklaard. 2.1. De rechtbank heeft vastgesteld dat het bestreden besluit, waarin de minister het verzoek van appellant om toepassing van de voorziening gegarandeerd maandelijks inkomen heeft afgewezen, een primair besluit is. Partijen hebben desgevraagd ingestemd met rechtstreeks beroep als bedoeld in artikel 7:1a van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). 2.2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant gegrond verklaard en het bestreden besluit vernietigd. Hiertoe is overwogen dat appellant uit het bestreden besluit heeft mogen afleiden dat hij door de minister als herplaatsingskandidaat is aangemerkt. Ter zitting heeft de minister zich echter op het standpunt gesteld dat appellant nooit herplaatsingskandidaat is geweest. Nu de minister twee niet met elkaar verenigbare standpunten heeft ingenomen, kleeft aan het besluit een motiveringsgebrek en komt het voor vernietiging in aanmerking. De rechtbank heeft onder toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder a, van de Awb de rechtsgevolgen van het besluit in stand gelaten. Anders dan appellant stelt, betekent het neergeschut functioneren volgens de rechtbank niet dat hij daarom als herplaatsingskandidaat had moeten worden aangemerkt. Appellant is neergeschut gaan functioneren omdat een vliegersfunctie onverenigbaar was met zijn nevenfunctie en niet vanwege boventalligheid. Aldus is appellant geen herplaatsingskandidaat en heeft hij daarom geen aanspraak op de voorziening gegarandeerd maandelijks inkomen als bedoeld in het SBK 2012. 3. In hoger beroep heeft appellant primair aangevoerd dat hij in materieel opzicht had moeten worden aangemerkt als herplaatsingskandidaat. In mei 2011 zijn de Cougar helikopters wegens bezuinigingen stil gezet en is appellant te kennen gegeven dat het vliegen voor hem zou stoppen. Het vliegen buiten Defensie als nevenactiviteit bleek niet mogelijk vanwege de strenge voorwaarden die daaraan werden gesteld. Na drie maanden zwevend geplaatst te zijn heeft appellant 22 maanden neergeschut gefunctioneerd vanwege overtolligheid en niet omdat een vliegersfunctie onverenigbaar was met zijn nevenfunctie. Daarom heeft hij recht op een gegarandeerd maandelijks inkomen op grond van het SBK 2012, aldus appellant. Appellant heeft subsidiair aangevoerd dat hij als remplaçant als bedoeld in het SBK 2012 moet worden aangemerkt. Hij voldoet aan de voorwaarden omdat hij op 1 januari 2014 plaats heeft gemaakt voor een overtollig verklaarde collega en de betreffende functie nog steeds bestaat. 4. De minister heeft zijn standpunt herhaald dat het SBK 2012 niet van toepassing is op appellant. Van de bevoegdheid om een gegarandeerd maandelijks inkomen toe te kennen is geen gebruik gemaakt, omdat appellant niet is getroffen door een reorganisatie, maar omdat hij vanwege zijn eigen wens om Defensie op termijn te gaan verlaten neergeschut heeft gefunctioneerd. Appellant had er ook voor kunnen kiezen om zijn carrière als [rang 1] binnen Defensie voort te zetten. 5. De Raad overweegt als volgt. 5.1.1. Ingevolge artikel 53c, eerste lid, van het Algemeen militair ambtenarenreglement (AMAR) wordt de militair door de commandant operationeel commando aangewezen als herplaatsingskandidaat indien: a. hem met toepassing van artikel 17 binnen drie maanden na het vervallen van zijn functie of de vaststelling van zijn boventalligheid geen functie is of kan worden toegewezen; b. hem met toepassing van artikel 17 binnen drie maanden na afloop van de duur van een functievervulling of na het afronden van een opleiding geen functie is of kan worden toegewezen. 5.1.2. Het tweede lid van dit artikel bepaalt dat de militair over zijn aanwijzing als herplaatsingskandidaat bedoeld in het eerste lid, schriftelijk wordt geïnformeerd. 5.1.3. In hoofdstuk 8 van het SBK 2012 is onder meer vermeld dat een medewerker met ten minste 24 aaneengesloten dienstjaren, die behoort tot een knelpuntencategorie en remplaçant of interne herplaatsingskandidaat is, bij ontslag op aanvraag in aanmerking kan komen voor een gegarandeerd maandelijks inkomen tot de pensioengerechtigde leeftijd van 30%, 35% of 37,5% van het laatstgenoten bruto maandsalaris inclusief vakantietoeslag bij Defensie. De minimum inkomensgarantie wordt niet verlaagd met de inkomsten uit een nieuwe betrekking. Incidenteel hoger beroep 5.2.1. De minister heeft betoogd dat geen sprake is van twee onverenigbare standpunten, maar dat beide standpunten in elkaars verlengde liggen. In het SBK 2012 is bepaald wanneer iemand als herplaatsingskandidaat wordt aangemerkt. Dat is het geval wanneer de ambtenaar achttien maanden neergeschut heeft gefunctioneerd. Als de ambtenaar tevens meer dan 24 jaar heeft gediend, bestaat bij ontslag aanspraak op een maandelijks gegarandeerd inkomen. Weliswaar voldoet appellant formeel aan deze vereisten, maar het neergeschut functioneren is het gevolg geweest van de wens van appellant om Defensie op termijn te gaan verlaten, zodat geen sprake is van de context van reorganisatie en van overtolligheid. Aldus is volgens de minister het SBK 2012 niet op appellant van toepassing. 5.2.2. Dit betoog slaagt. De Raad stelt vast dat een besluit tot aanwijzing als herplaatsingskandidaat ontbreekt. Een daartoe strekkend verzoek is ook niet gedaan. Het bestreden besluit houdt geen beslissing tot aanwijzing als herplaatsingskandidaat in; het geeft slechts een beslissing op het verzoek om in aanmerking te komen voor een gegarandeerd maandelijks inkomen. Dat daarbij in de motivering is vermeld dat appellant vanwege het neergeschut functioneren tevens herplaatsingskandidaat is maakt dit nog niet anders. Deze vaststelling moet immers worden gelezen in samenhang met het standpunt van de minister dat dit neergeschut functioneren niet voortkwam uit de reorganisatie en dat, indien de aanspraak van appellant op een gegarandeerd maandelijks inkomen tevoren kenbaar was gemaakt, de vereiste inspanningen zouden zijn verricht om appellant een functie van een passend rangsniveau toe te wijzen. Anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, is hier naar het oordeel van de Raad geen sprake van twee, onverenigbare, standpunten. Aan het bestreden besluit kleeft op dit punt geen motiveringsgebrek. Hoger beroep 5.3.1. Appellant heeft primair betoogd dat hij gelijkgesteld zou moeten worden met een formeel als zodanig aangewezen herplaatsingskandidaat. Dit betoog slaagt niet.