ECLI:NL:CRVB:2017:4296

17/2108 WW, 17/6656 WW Centrale Raad van Beroep Enkelvoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 30 januari 2017, 16/2066 (aangevallen uitspraak) Partijen: de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (appellant) [betrokkene] te [woonplaats] (betrokkene) Datum uitspraak: 13 december 2017

Appellant heeft hoger beroep ingesteld. Namens betrokkene heeft mr. A.M. Dielemans-Buiteman, een verweerschrift ingediend. Appellant heeft op 30 augustus 2017 een gewijzigde beslissing op bezwaar (bestreden besluit 2) ingediend. Betrokkene heeft een reactie ingediend. Partijen hebben toestemming gegeven een onderzoek ter zitting achterwege te laten, waarna het onderzoek is gesloten.

1.1. Bij besluit van 29 december 2015 heeft appellant betrokkene met ingang van 7 december 2015 in aanmerking gebracht voor een uitkering op grond van de Werkloosheidswet (WW) nadat appellant al eerder in aanmerking was gebracht voor een WW-uitkering. Voor het nieuwe WW-recht heeft het Uwv het dagloon vastgesteld op € 28,89. Daarnaast herleven oude WW-rechten van betrokkene. 1.2. Bij beslissing op bezwaar van 31 mei 2016 (bestreden besluit 1) heeft het Uwv het bezwaar van betrokkene tegen het besluit van 29 december 2015 ongegrond verklaard. 2. De rechtbank heeft, met verwijzing naar de tussenuitspraak van 17 maart 2016 van de rechtbank Oost-Brabant, ECLI:NL:RBOBR:2016:1181, het beroep van betrokkene tegen het bestreden besluit gegrond verklaard, het bestreden besluit vernietigd en appellant opgedragen een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen. Tevens heeft de rechtbank appellant veroordeeld in de door betrokkene gemaakte proceskosten in beroep van € 990,- en heeft de rechtbank appellant opgedragen het griffierecht van € 46,- aan betrokkene te vergoeden. 3.1. Appellant heeft hoger beroep ingesteld en stelt zich op het standpunt dat de wettelijke bepalingen inzake de dagloonvaststelling dwingendrechtelijk van aard zijn en aan het Uwv niet de bevoegdheid is gegeven om daarvan af te wijken. 3.2. Betrokkene heeft bevestiging van de aangevallen uitspraak bepleit. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. In reactie op de uitspraken van de Raad van 26 april 2017, ECLI:NL:CRVB:2017:1474, ECLI:NL:CRVB:2017:1475 en ECLI:NL:CRVB:2017:1476 heeft appellant bij bestreden besluit 2 het bezwaar van betrokkene tegen het besluit van 29 december 2015 alsnog gegrond verklaard. Appellant heeft in lijn met de uitspraken van 26 april 2017 en in lijn met de aangevallen uitspraak het dagloon voor het nieuwe WW-recht vastgesteld op € 68,54. 4.2. Appellant heeft zijn hoger beroep niet ingetrokken. Bestreden besluit 2 wordt, gelet op de artikelen 6:19 en 6:24 van de Algemene wet bestuursrecht, mede in de beoordeling betrokken. 4.3. In reactie op bestreden besluit 2 heeft betrokkene bij brief van 22 september 2017 verklaard dat tegemoet is gekomen aan zijn bezwaren tegen het besluit van 29 december 2015. Betrokkene heeft verzocht appellant te veroordelen tot vergoeding van de proceskosten in hoger beroep. 4.4. Het hoger beroep zal niet-ontvankelijk worden verklaard. Appellant heeft bij bestreden besluit 2 in overeenstemming met de rechtspraak van de Raad voldaan aan de opdracht van de rechtbank en heeft geen belang meer bij een rechtelijk oordeel. 4.5. Het beroep van betrokkene tegen bestreden besluit 2 zal niet-ontvankelijk worden verklaard omdat er geen procesbelang meer bestaat, omdat betrokkene het eens is met de hoogte van het bij dat besluit vastgestelde dagloon. 5. Er is aanleiding appellant te veroordelen in de proceskosten van betrokkene. Die kosten worden bepaald op de kosten van rechtsbijstand in hoger beroep van € 742,50.

De Centrale Raad van Beroep - verklaart het hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak niet-ontvankelijk; - verklaart het beroep tegen het besluit van 30 augustus 2017 niet-ontvankelijk; - veroordeelt appellant in de proceskosten van betrokkene tot een bedrag van € 742,50; - bepaalt dat van het Uwv een griffierecht van € 501,- wordt geheven. Deze uitspraak is gedaan door H.G. Rottier, in tegenwoordigheid van P. Boer als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 13 december 2017. (getekend) H.G. Rottier (getekend) P. Boer KS