ECLI:NL:CRVB:2016:635

14/6840 WIA Datum uitspraak: 24 februari 2016 Centrale Raad van Beroep Meervoudige kamer Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 21 november 2014, 14/6945 (aangevallen uitspraak) Partijen: [appellant] te [woonplaats] (appellant) de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Namens appellant heeft mr. C.I. Zaad, advocaat, hoger beroep ingesteld. Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend. Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 13 januari 2016. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Zaad. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door drs. J.C. van Beek.

1.1. Appellant is laatstelijk werkzaam geweest als productiemedewerker/metaalbewerker. Op 12 april 2005 heeft hij zich ziek gemeld in verband met duizeligheids- en angstklachten. Met ingang van 10 april 2007 ontving appellant een loongerelateerde uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA), met een maximale uitkeringsduur tot 10 april 2010. Daarbij was de mate van arbeidsongeschiktheid bepaald op 80 tot 100%. Na een medisch en arbeidskundig heronderzoek is bij besluit van 12 april 2010 vastgesteld dat met ingang van 10 april 2010 geen recht meer bestaat op een WIA-uitkering, omdat de mate van arbeidsongeschiktheid minder dan 35% bedraagt. De door appellant tegen dit besluit aanhangig gemaakte bezwaar- en (hoger) beroepsprocedures hebben geleid tot de uitspraak van de Raad van 17 juli 2013, ECLI:NL:CRVB:2013:1036, waardoor het besluit tot de vaststelling dat voor appellant met ingang van 10 april 2010 geen recht meer bestaat op een WIA-uitkering in rechte onaantastbaar is geworden. 1.2. Op 11 december 2013 heeft appellant een melding gedaan van verslechtering van zijn gezondheid per juni 2013. Daarbij heeft hij gewezen op het in juni 2013 doorgemaakte hartinfarct. Na onderzoek heeft een verzekeringsarts geconcludeerd dat er geen sprake is van een toename van beperkingen op grond van dezelfde ziekteoorzaak die eerder heeft geleid tot het recht op een WIA-uitkering. Vervolgens heeft het Uwv bij besluit van 11 februari 2014 vastgesteld dat appellant met ingang van 1 juni 2013 geen recht heeft op een WIA-uitkering. 1.3. Bij besluit van 8 juli 2014 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellant ongegrond verklaard en het besluit van 11 februari 2014 gehandhaafd. Hieraan is een rapport van een verzekeringsarts bezwaar en beroep van 7 juli 2014 ten grondslag gelegd waarin is geconcludeerd dat op grond van de beschikbare medische gegevens blijkt dat de klachten en beperkingen van appellant feitelijk ongewijzigd zijn gebleven tot 1 juni 2013. Vanaf juni 2013 is sprake van hartproblematiek bij de reeds bekende klachten en belemmeringen. Ook de al langer bestaande PV (polycythemia vera) is volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep stabiel. 2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank heeft daartoe overwogen dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep in het aanvullend rapport van 17 oktober 2014 voldoende inzichtelijk heeft gemaakt waarom de conclusie van de door appellant ingeschakelde medisch adviseur E. Kooy dat bij appellant sprake is van het terminale stadium van de aandoening PV, niet aannemelijk is en dat de hartklachten niet voortvloeien uit deze aandoening. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft zich hierbij onder meer gebaseerd op de informatie van de hematoloog van 26 augustus 2013. 3. In hoger beroep heeft appellant de gronden in beroep in essentie herhaald. Deze gronden komen er kort weergegeven op neer dat de rechtbank heeft miskend dat zijn hartklachten wel hun oorsprong hebben in de eerder vastgestelde hematologische klachten. Hierbij is onder meer aanvullende informatie overgelegd van de behandelend internist-hematoloog dr. J.L.H. Kerkhoffs. 4. De Raad komt tot de volgende beoordeling. 4.1. In geschil is of het Uwv terecht heeft vastgesteld dat voor appellant geen recht op uitkering op grond van de Wet WIA is ontstaan, omdat geen sprake is van toegenomen arbeidsongeschiktheid als bedoeld in artikel 57, eerste lid, aanhef en onder b, van de Wet WIA. 4.2. Vooropgesteld wordt dat in de rechtspraak over het met artikel 57, eerste lid, van de Wet WIA overeenkomstige artikel 43a, eerste lid, van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering, is geoordeeld dat die bepaling geen regeling inhoudt van een toename van arbeidsongeschiktheid in algemene zin, maar naar bewoordingen en bedoeling uitsluitend ziet op die situaties waarin sprake is van een toename van de medische beperkingen die ten grondslag hebben gelegen aan de eerder toegekende en nadien ingetrokken uitkering. Indien van een zodanige toename niet kan worden gesproken, wordt aan een beoordeling van de arbeidskundige aspecten niet toegekomen. Vaste rechtspraak is ook dat geen aanleiding bestaat om ten aanzien van artikel 57, eerste lid, van de Wet WIA in andere zin te oordelen (bijvoorbeeld ECLI:NL:CRVB:2013:BY6237). 4.3.

WIA-uitkering. 4.4. Wat in 4.1 tot en met 4.3 is overwogen leidt tot de slotsom dat het hoger beroep niet slaagt en dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd. 5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak. Deze uitspraak is gedaan door J.S. van der Kolk als voorzitter en F.M.S. Requisizione en A.T. de Kwaasteniet als leden, in tegenwoordigheid van J.W.L. van der Loo als griffier.

(getekend) J.S. van der Kolk (getekend) J.W.L. van der Loo RB