ECLI:NL:CRVB:2007:AZ7815

05/6074 WWB

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

U I T S P R A A K

op het hoger beroep van:

[appellant], wonende te [woonplaats] (hierna: appellant),

tegen de uitspraak van de rechtbank Utrecht van 24 augustus 2005, 04/3229 (hierna: aangevallen uitspraak),

in het geding tussen:

appellant

en

het College van burgemeester en wethouders van de gemeente Utrecht (hierna: College)

Datum uitspraak: 16 januari 2007

I. PROCESVERLOOP

Namens appellant heeft mr. M.J.W. Melchers, advocaat te Utrecht, hoger beroep ingesteld.

Het College heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 5 december 2006. Voor appellant is verschenen mr. Melchers. Het College heeft zich - met voorafgaand bericht - niet laten vertegenwoordigen.

II. OVERWEGINGEN

De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.

Appellant bezit de Marokkaanse nationaliteit, was sedert 21 augustus 2003 opgenomen in de unit Voortgezette Behandeling van Centrum Maliebaan te Utrecht en verbleef aansluitend vanaf 18 maart 2004 in de unit Klinisch Wonen Thomassenstraat van evengenoemd centrum. Op 4 september 2003 heeft appellant een aanvraag om bijstand ingevolge de Algemene bijstandswet (Abw) ingediend. Deze aanvraag is bij besluit van 20 oktober 2003 wegens ontoereikende gegevens buiten behandeling gesteld. Na bezwaar is de aanvraag bij besluit van 7 april 2004 alsnog afgewezen op de grond dat appellant geen rechtmatig verblijf houdt in Nederland. Daarbij is overwogen dat zijn verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd bij beschikking van 28 april 2003 is ingetrokken en dat daartegen niet tijdig bezwaar is aangetekend. Op 27 mei 2004 heeft appellant wederom een aanvraag om bijstand ingediend. Daarbij is verzocht hem met terugwerkende kracht ingaande 21 augustus 2003 (lees: 29 augustus 2003) voor algemene bijstand in aanmerking te brengen. Sedert 16 juni 2004 is appellant gedetineerd. Bij besluit van 22 juli 2004 heeft de Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie (hierna: IND) het tegen de beschikking van 28 april 2003 gemaakte bezwaar ongegrond verklaard en appellant tevens ongewenst verklaard. Daartegen is namens appellant beroep ingesteld.

Bij besluit van 23 juli 2004 heeft het College de aanvraag van appellant afgewezen op de grond dat sedert het onherroepelijk geworden besluit van 14 april 2004 (lees: 7 april 2004) niet is gebleken van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden als bedoeld in artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).

Bij besluit van 2 november 2004 heeft het College het tegen het besluit van 23 juli 2004 gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het tegen het besluit van 2 november 2004 ingestelde beroep ongegrond verklaard.

In hoger beroep heeft appellant zich gemotiveerd tegen de uitspraak van de rechtbank gekeerd. Daarbij is in het bijzonder aangevoerd dat appellant geacht moet worden ten tijde in geding rechtmatig in Nederland te hebben verbleven aangezien de IND een inhoudelijke beslissing op het bezwaarschrift van 29 augustus 2003 heeft gegeven en daarmee de termijnoverschrijding in bezwaar (impliciet) verschoonbaar heeft geacht.

De Raad komt tot de volgende beoordeling.

De Raad stelt voorop dat, anders dan de rechtbank heeft geoordeeld, het College ten onrechte toepassing heeft gegeven aan artikel 4:6, tweede lid, van de Awb. Naar het oordeel van de Raad heeft het College daarmee miskend dat met de aanvraag van appellant niet is beoogd te bewerkstelligen dat het College terugkomt van het eerdere besluit van 7 april 2004 maar veeleer om op grond van bijzondere omstandigheden alsnog met ingang van 29 augustus 2003 (zijnde de datum waarop bezwaar is gemaakt tegen de beschikking van de IND van 28 april 2003) voor bijstandsverlening in aanmerking te komen. Dat deze datum ter zitting van de Raad alsnog is gewijzigd in 4 september 2003 (zijnde de datum eerste aanvraag) maakt dit niet anders.

Hieruit volgt dat de aangevallen uitspraak voor vernietiging in aanmerking komt. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen zal de Raad het besluit van 2 november 2004 (waarbij het besluit van 23 juli 2004 is gehandhaafd) wegens strijd met de wet vernietigen.

De Raad zal vervolgens bezien of aanleiding bestaat met toepassing van artikel 8:72, derde lid, van de Awb de rechtsgevolgen van het te vernietigen besluit in stand te laten.

Het verzoek om bijstand van 27 mei 2004

Ingevolge artikel 11, eerste lid, van de Wet werk en bijstand (WWB) heeft iedere Nederlander die hier te lande in zodanige omstandigheden verkeert of dreigt te geraken dat hij niet over de middelen beschikt om in de noodzakelijke kosten van het bestaan te voorzien recht op bijstand van overheidswege. Met de Nederlander wordt op grond van artikel 11, tweede lid, van de WWB gelijkgesteld de hier te lande verblijvende vreemdeling die rechtmatig in Nederland verblijf houdt in de zin van artikel 8, onderdelen a tot en met e en l, van de Vreemdelingenwet 2000.

Ingevolge het derde lid van dit artikel kunnen hier te lande verblijvende vreemdelingen, anders dan bedoeld in artikel 8, onderdelen a tot en met e en l, van de Vreemdelingenwet 2000, voor de toepassing van deze wet met een Nederlander worden gelijkgesteld bij algemene maatregel van bestuur.

Artikel 1, eerste lid, aanhef en onder b, van het Besluit gelijkstelling vreemdelingen WWB, Ioaw, Ioaz, Wvg en WWIK (hierna: Besluit gelijkstelling) bepaalt dat voor de toepassing van de WWB met een Nederlander wordt gelijkgesteld de vreemdeling die, na rechtmatig verblijf in Nederland te hebben gehouden in de zin van artikel 8, onder a tot en met e, of l, van de Vreemdelingenwet 2000, binnen de termijn, genoemd in artikel 69, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000, of, buiten die termijn, in geval artikel 6:11 van de Awb toepassing heeft gevonden, bezwaar heeft gemaakt of beroep heeft ingesteld tegen intrekking van de toelating in de zin van artikel 8, onder a tot en met e, of l, van de Vreemdelingenwet 2000.

Ingevolge artikel 1, tweede lid, van het Besluit gelijkstelling eindigt de gelijkstelling, bedoeld in het eerste lid, zodra onherroepelijk op het bezwaar of beroep is beslist, of de uitzetting van de vreemdeling is gelast, tenzij die uitzetting ingevolge de Vreemdelingen-wet 2000 of op grond van een rechterlijke beslissing achterwege dient te blijven.

Uit de gedingstukken, met name het besluit van de IND van 22 juli 2004, kan worden afgeleid dat het bezwaar tegen het besluit van de IND van 28 april 2003 na toepassing van artikel 6:11 van de Awb, en derhalve op inhoudelijke gronden, ongegrond is verklaard. Tegen dat besluit is tijdig beroep ingesteld bij de rechtbank. Appellant voldeed, toen het College het besluit op bezwaar nam, aan de voorwaarden voor gelijkstelling met een Nederlander op grond van artikel 11, derde lid, van de WWB in verbinding met artikel 1, eerste lid, aanhef en onder b, van het Besluit gelijkstelling.

Op dat moment was nog niet onherroepelijk beslist op het beroep tegen het besluit van 22 juli 2004. Bij het nemen van het besluit op bezwaar had het College in aanmerking moeten nemen dat dit beroep was ingesteld en dat ingevolge het bepaalde in artikel 82, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 de werking van het besluit van 22 juli 2004 was opgeschort totdat op het beroep tegen dat besluit zou zijn beslist. Artikel 1, tweede lid, van het Besluit gelijkstelling was ten tijde van het nemen van het besluit op bezwaar door het College dan ook niet op appellant van toepassing.

Uit het voorgaande vloeit voort dat appellant in beginsel met ingang van 27 mei 2004 voor bijstandverlening in aanmerking komt, tenzij overigens nog beletselen voor bijstandsverlening bestaan.