ECLI:NL:CRVB:2000:ZB9116

98/6943 WAO U I T S P R A A K in het geding tussen: A, wonende te B, appellant, en het Landelijk instituut sociale verzekeringen, gedaagde. I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING Met ingang van 1 maart 1997 is de Organisatiewet sociale verzekeringen 1997 in werking getreden. Ingevolge de Invoeringswet Organisatiewet Sociale Verzekeringen 1997 treedt het Landelijk instituut sociale verzekeringen (hierna: Lisv) in de plaats van de betrokken bedrijfsvereniging. In het onderhavige geval is het Lisv in de plaats getreden van de Bedrijfsvereniging voor Hotel-, Restaurant, Café-, Pensioen- en Aanverwante Bedrijven. In deze uitspraak wordt onder gedaagde tevens verstaan het bestuur van deze bedrijfsvereniging. Appellant is bij gemachtigde mr B.I. Klaassens, advocaat te Groningen, op bij aanvullend beroepschrift van 15 januari 1999 aangegeven gronden in hoger beroep gekomen van een door de rechtbank te Groningen onder dagtekening 4 augustus 1998 tussen partijen gegeven uitspraak, voorzover daarin het beroep ongegrond is verklaard tegen gedaagdes besluiten van 16 september 1992 en 19 november 1996. Namens gedaagde is onder dagtekening 7 april 1999 een verweerschrift ingediend. juni 2000. Bij deze gelegenheid is voor appellant, daartoe ambtshalve opgeroepen bij gemachtigde, verschenen mr L.J. van der Veen, eveneens advocaat te Groningen en heeft gedaagde, eveneens daartoe ambtshalve opgeroepen door de Raad, zich doen vertegenwoordigen door mr T. Martens, werkzaam bij Gak Nederland B.V. II. MOTIVERING Appellant is vanaf 1978 in loondienst geweest als klusjesman bij een stationrestauratie gedurende ca 3,5 uur per dag. Vanaf 1980 is hij daarnaast als zelfstandig venter van eieren en kippen gaan werken. Bij besluit van 16 september 1992 is aan appellant met ingang van 6 oktober 1983 een uitkering ingevolge de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet (AAW) en de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) toegekend, naar een mate van arbeidsongeschiktheid van 80 tot 100%. De AAW-uitkering is gebaseerd op de algemene grondslag van f. 77,62, de WAO-uitkering op een dagloon van f. 44,16. Bij besluit van 19 november 1996 is aan appellant meegedeeld dat met ingang van 1 augustus 1993 de AAW-uitkering met toepassing van artikel 33 AAW zal worden uitbetaald, alsof appellant zou zijn ingedeeld in de arbeidsongeschiktheidsklasse 45 tot 55% en dat de WAO-uitkering onder toepassing van artikel 44 WAO niet meer zou worden uitbetaald, omdat appellant voor minder dan 15% arbeidsongeschikt wordt geacht. In hoger beroep is uitsluitend in geschil of gedaagde terecht en op goede gronden geen toepassing heeft gegeven aan het bij en krachtens de artikelen 36a AAW en 46a WAO bepaalde, zoals die bepalingen ten tijde hier van belang luidden. In het bijzonder spitst het geding zich toe op de vraag of gedaagde terecht geen toepassing heeft gegeven aan artikel 2 van de beschikking ex artikel 46a WAO (oud) van 28 september 1976, Stcrt 1986, 203, alsmede aan het gelijkluidende artikel 2 van het per 1 januari 1987 geldende besluit van 23 december 1986, Stcrt 1986, 250, ex artikel 36 AAW. Artikel 2 van vorenbedoelde besluiten behelst dat in afwijking van de hoofdregel op grond waarvan indien zowel recht op een AAW-uitkering als een WAO-uitkering bestaat, de AAW-uitkering niet wordt uitbetaald, de AAW-uitkering toch (ten dele) toch wordt betaald. In het onderhavige geval heeft gedaagde zich op het standpunt gesteld dat artikel 3 van vorenbedoelde regelgeving zich tegen toepassing van de gunstige bepaling van artikel 2 van die regelgeving verzet. Gedaagde meent dat zich bij appellant de situatie voordoet als bedoeld in artikel 14, eerste lid onder a, van de Algemene dagloonregelen WAO, dat hij anders dan ingevolge een regeling tot toepassing van een kortere dan de voor hem normale werktijd gemiddeld een geringer dan het normale aantal uren per week placht werkzaam te zijn, doch dit niet heeft geleid tot vaststelling van een lager WAO-dagloon. De Raad acht dit evenwel in het onderhavige geval een te strikte uitleg van vorenbedoelde bepaling, gelet op de toelichting op bedoelde regelgeving, waaraan de Raad het volgende ontleent: "Indien bij de vaststelling van het dagloon ingevolge de Dagloonregelen WAO geen rekening is gehouden met omstandigheden als bedoeld in artikel 14 en derhalve een dagloon is vastgesteld, gebaseerd op een volledige werkweek, is er geen reden aanwezig de gunstige regeling op grond van artikel 2 toe te passen. Dit is de reden waarom onder die omstandigheden artikel 2 buiten toepassing blijft (....)." De gedingstukken laten zien dat in het onderhavige geval het dagloon niet is gebaseerd op een volledige werkweek. De Raad is derhalve van oordeel dat gedaagde ten onrechte geen toepassing heeft gegeven aan vorenbedoeld artikel 2. Dit brengt mee dat de aangevallen uitspraak, voor zover deze in hoger beroep is aangevallen, geen stand kan houden. De Raad acht termen aanwezig om op grond van artikel 8:75 van de Algemene wet bestuursrecht gedaagde te veroordelen in de proceskosten van appellante in hoger beroep. Deze kosten worden begroot op f. 1.420,-- voor verleende rechtsbijstand. De Raad stelt tot slot vast dat het door appellante in hoger beroep gestorte griffierecht door gedaagde dient te worden vergoed. III. BESLISSING De Centrale Raad van Beroep, Recht doende: Vernietigt de aangevallen uitspraak voor zover aangevochten, alsmede de bestreden besluiten als in rubriek I vermeld; Veroordeelt gedaagde in de proceskosten van appellant in hoger beroep tot een bedrag groot f. 1.420,--; Bepaalt dat gedaagde aan appellante het gestorte recht ten bedrage van f. 160,- vergoedt. Aldus gegeven door mr B.J. van der Net als voorzitter en mr R.C. Schoemaker en mr G. van der Wiel als leden, in tegenwoordigheid van R.E. Lysen als griffier, en uitgesproken in het openbaar op 21 september 2000. (get.) B.J. van der Net. (get.) R.E. Lysen. AB